πού ταξιδεύεις, ψυχή μου;

Παρασκευή βραδάκι στο ναϋδριο του Αγίου Φιλίππου… Όλα λιτά… απέριττα! Μόνο ένας πολυέλαιος αναμμένος στην είσοδο του ναού. Ο υπόλοιπος χώρος λουζόταν στο γλυκό φως των καντηλιών. Τα τροπάρια ακούγονταν χαμηλόφωνα, γοργά και χωρίς στόμφο, το ίδιο κι οι εκφωνήσεις του ιερέα – λες κι ήσουν σε κάποιο μικρό αγιορείτικο κελί!

Όλα λιτά και ήσυχα… μήπως και καταφέρουμε να ακούσουμε τη φωνή του Θεού μες τις ψυχές μας… Άμποτε!

Και τότε ξαφνικά ένιωσα πως εκεί βρίσκεται το κλειδί για όλα:

στην τρεμουλιαστή φλόγα του μικρού καντηλιού στην κόγχη του Αγίου Λουκά,

στα ψιχία δίπλα στον Αμνό πάνω στο Δισκάριο, που είμαστε όλοι εμείς, ζώντες και μη, μια μεγάλη αγκαλιά, ο κόσμος όλος,

στο «Κύριε ελέησον» που βγαίνει δειλά από τη δυσκολεμένη ψυχούλα μας σε κάθε κόμπο στο κομποσχοίνι μας,

στο πετραχήλι του παπά, όταν ακουμπάμε τα φορτία και τις αγωνίες μας στον τράχηλό του,

στο Σώμα Του και στο Αίμα Του, εκεί, μονάχα εκεί…

Εκεί μονάχα γαληνεύει η αγριεμένη θάλασσά μου,

εκεί μονάχα βρίσκω τις απαντήσεις στα απανωτά ερωτήματά μου,

εκεί μόνο καταλαβαίνω πώς σκεπάζει τα λάθη και τα ξεστρατήματά μου,

εκεί έρχομαι πρόσωπο με πρόσωπο με τα είδωλά μου κι εκεί ξαναβρίσκω το μόνο αληθινό πρόσωπό μου,

εκεί με επισκέπτεται πάντα και ζω το απέραντο έλεός Του,

εκεί ελπίζω, αναπνέω, ζω… και προχωρώ!

(φωτογραφία: Ανδρέας Καραμπουγάς)

νέα περίοδος…

Πέρασαν κιόλας πέντε ολόκληρα χρόνια! Ερήμωσε το σπιτικό μου… Μου έλειψε, όμως, κι είπα να το ξαναεπισκεφτώ… κι όπου με βγάλει!

(η ζωγραφιά είναι της αγαπημένης φίλης Βάσως Γώγου)

πολλές, πολλές θερμές ευχές

Αγαπημένοι μου φίλοι

σας εύχομαι ολόψυχα χρόνια πολλά, ευλογημένα, ειρηνικά, και δημιουργικά!

Ζητώ συγγνώμη απ΄ όλους σας που έχω μείνει στη σιωπή τόσο καιρό, αλλά ο χρόνος κυλά αδυσώπητα, οι υποχρεώσεις που είχαν μαζευτεί μετά απ΄ όλη τη δοκιμασία της ασθένειας είναι πάρα πολλές, οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει σημαντικά, και μέσα σε όλα αυτά, 2 – 3 φορές το μήνα οι τακτικές εξετάσεις στο νοσοκομείο κι ο επανέλεγχος. Βρίσκομαι σε συνεχή θεραπεία συντήρησης, η οποία πλέον δεν έχει τις αρχικές παρενέργειες, και έχω επανέλθει κανονικά σε όλες μου τις επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Η νόσος είναι σε πλήρη ύφεση (αν κι η σκιά της είναι πάντα «παρούσα» με κάποιον ανεξήγητο τρόπο) και δόξα τω Θεώ τα αποτελέσματα όλων των ελέγχων πολύ καλά ως τώρα.

Με συγκινεί που επισκέπτεστε αυτή τη μικρή γωνιά μου και μου λείπει αυτή η επαφή. Ελπίζω να συνεχίσω αυτό το ταξίδι που άρχισα να σας περιγράφω πριν καιρό, θέλω πολλά να μοιραστώ, αλλά δεν είναι πολύ εύκολο πάντα! Σας σκέφτομαι και σας αγαπώ όλους και σας στέλνω τις πιο εγκάρδιες ευχές μου.

(στη φωτογραφία απεικονίζονται οι 3 Μάγοι από μία σύνθεση από γύψο της Γέννησης, του Kieran Forde από το Kilcullen της Ιρλανδίας. Οι φιγούρες των προσώπων είναι αντίγραφα από παραστάσεις της Γέννησης πάνω σε αρχαίους υψηλούς Κέλτικους Σταυρούς. Παρά την απλότητα των σκαλισμάτων, κανείς μπορεί να διακρίνει από τα χαρακτηριστικά τους ότι η καταγωγή τους είναι από Ασία, Ευρώπη και Αφρική. Στα χέρια τους φέρουν τα Δώρα.)

ένα ταξίδι: αγιασμένα χώματα

Ο όρμος των Μαρτύρων στο νησί της Αϊόνα και στο βάθος το μοναστήρι του αγίου Κολούμπα

Ο όρμος των Μαρτύρων στο νησί της Αϊόνα και στο βάθος το μοναστήρι του αγίου Κολούμπα

θαλασσοπόροι ιεραπόστολοι σε αναζήτηση της συνάντησης με τον Θεό και με τον κόσμο…

Ο άγιος Κολούμπα

Ο άγιος Κολούμπα

Το 563 μ.Χ. αποβιβάζεται στο νησί της Αϊόνα (απέναντι από τη δυτική ακτή της Σκωτίας) ο Ιρλανδός μοναχός άγιος Κολούμπα και αφιερώνεται στο ιεραποστολικό έργο. Ο Κολούμπα και οι συνασκητές του έφτιαξαν μοναστήρι το οποίο αναδείχτηκε σε ένα από τα σπουδαιότερα χριστιανικά κέντρα από τον 6ο ως και τον 8ο αιώνα. Η μονή του αγ. Κολούμπα σύντομα αναδείχτηκε ως το κυριώτερο ορμητήριο ιεραποστόλων μοναχών, οι οποίοι πραγματοποίησαν μια αληθινή ευαγγελική εποποιία, αρχικά δρώντας ανάμεσα στους Πίκτους της βόρειας Σκωτίας και στη συνέχεια διατρέχοντας τη Βρετανία, περνώντας στην Ευρώπη, φθάνοντας μέχρι τη Γερμανία και τη Ρωσία.

Το κοιμητήριο & το παρεκκλησιο του αγ. Όραν (ένας από τους συνασκητές του αγ. Κολούμπα και ο πρώτος που θάφτηκε εκεί).

Το κοιμητήριο & το παρεκκλησιο του αγ. Όραν (ένας από τους συνασκητές του αγ. Κολούμπα και ο πρώτος που θάφτηκε εκεί).

Η Κελτική Εκκλησία βλάστησε στις Βρετανικές Νήσους από τον Β΄ αιώνα, ανέπτυξε ενδιαφέρουσα γηγενή φυσιογνωμία (στην πνευματικότητα, στην τέχνη, στην εκκλησιαστική οργάνωση) και έφερε πνευματικές επιδράσεις από την Ανατολική Εκκλησία (Βυζάντιο).

Παναγία Βρεφοκρατούσα, λεπτομέρεια από το Κέλτικο Ευαγγέλιο (Book of Kells, 9ος αιώνας)

Παναγία Βρεφοκρατούσα, λεπτομέρεια από το Κέλτικο Ευαγγέλιο (Book of Kells, 9ος αιώνας)

Ενδεικτικό της παράδοσης της Κελτικής Εκκλησίας είναι ότι όταν η επιρροή της Εκκλησίας της Ρώμης εντάθηκε στη Βρετανία, οι ηγέτες της Κέλτικης Εκκλησίας εξεπλάγησαν με τη ρωμαϊκή αξίωση για ομοιομορφία στα λειτουργικά έθιμα των τοπικών Εκκλησιών. Η αντίδραση της Κελτικής Εκκλησίας κάμφθηκε βαθμιαία από τα μέσα του 7ου αιώνα, και ο κέλτικος πολιτισμός  επλήγη και γενικότερα στο διάβα των αιώνων μέσα από μια δραματική πορεία θρησκευτικών και πολιτικών συγκρούσεων που κατέληξε στην επικράτηση του Πρεσβυτεριανικού Προτεσταντισμού στη Σκωτία και στην απεμπόληση της Ορθόδοξης κληρονομιάς.

Ο λόφος στον οποίο βρισκόταν το κελι του αγίου Κολούμπα

Ο λόφος στον οποίο βρισκόταν το κελι του αγίου Κολούμπα

Σήμερα οι Ορθόδοξοι ιερείς της Σκωτίας, συνεχιστές της παράδοσης των Κελτών μοναχών – ιεραποστόλων, ταξιδεύουν από άκρη σε άκρη της Σκωτίας για να μεταφέρουν το μήνυμα του Ευαγγελίου και να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία. Οι αρχικά ολιγάριθμοι Ορθόδοξοι Σκώτοι γίνονται όλο και περισσότεροι, τιμούν ιδιαίτερα τους Κέλτες αγίους, και νιώθουν συνεχιστές της Κελτικής Εκκλησίας.

Η προφητεία του αγίου Κολούμπα

Η προφητεία του αγίου Κολούμπα

«Στην Αϊόνα της καρδιάς μου, στην Αϊόνα που αγαπώ,

αντί για τη φωνή των μοναχών

Θα ακούγεται το μούγκρισμα των κοπαδιών.

Μα πριν φθάσει το τέλος του κόσμου

η Αϊόνα θα ξαναγίνει όπως ήταν»

ένα ταξίδι…

εδώ είμαι… το ξέρω, έλειψα καιρό, αλλά δε γινόταν αλλιώς.

Η υγεία μου είναι πολύ καλά. Με τη βοήθεια του Θεού έχω επανέλθει στην καθημερινότητά μου και στη ζωή μου εδώ και καιρό. Κάποια φάρμακα (αγωγή συντήρησης) για ένα χρονικό διάστημα, επανέλεγχοι κάθε μήνα προς το παρόν, μικροπράγματα όταν αναλογιστεί κανείς πόσο υποφέρουν άνθρωποι γύρω μας και δίπλα μας χωρίς ίσως ούτε να το συνειδητοποιούμε κάποιες φορές!

Εμπειρίες, όμως, τόσο δυνατές, σαν αυτή που βίωσα εγώ τον τελευταίο καιρό και βιώνουν πολλοί άλλοι γύρω μας καθημερινά, σε κάνουν να επανεξετάσεις πάρα πολλά. Αυτή η πορεία του επαναπροσδιορισμού είναι πολύ προσωπική και πολύ εσωτερική, αισθήματα, καταστάσεις, σκέψεις που δεν είναι εύκολο να καταγραφούν στο χαρτί και να μεταφερθούν… Μη μου ζητάτε να το εξηγήσω. Δεν μπορώ, δεν ξέρω ίσως κι αν το θέλω. Όλο αυτό το διάστημα δε μου έβγαινε να γράψω κάτι και δεν ήθελα να πιέσω τον εαυτό μου να το κάνει. Κάποια στιγμή σκέφτηκα αν είχε νόημα να διατηρώ αυτή τη σελίδα, αφού ένιωθα ότι δεν μπορούσα να είμαι μέρος της πια, όμως… αυτή η σελίδα ήταν πάντα ένα μικρό παραθύρι στην αγκάλη του κόσμου και ναι, έμπαινε πολύ φως μέσα απ΄ αυτό το άνοιγμα! Όφειλα κάτι μέσα από την ψυχή μου σ΄ αυτό το παραθύρι που με συντροφεύει κοντά δυό χρόνια και κάτι… Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρος τι ακριβώς θέλω, αλλά πριν κάνω ο,τιδήποτε άλλο, αποφάσισα να του χαρίσω αυτό που του όφειλα.

Ένα ταξίδι, λοιπόν, θα σου δωρίσω, αγαπημένε μου «σα», ένα ταξίδι ψυχής, ένα ταξίδι ολόκληρης ζωής… Το αφιερώνω σε όλους όσους  – γνωστούς και αγνώστους φίλους – με συντρόφευαν και με τιμούσαν τα δύο αυτά χρόνια με την πολύτιμη παρουσία και συνοδοιπορία τους. Ετοιμάστε, λοιπόν, τις αποσκευές σας και ελάτε να ταξιδέψουμε παρέα τις επόμενες μέρες, πιστεύω πως δε θα το μετανιώσετε…

RonsFish090401 001