τα ταξίδια της ψυχής μου

ποίημα στους φίλους

swordman_by_micchu

Δεν µπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήµατα της ζωής,

ούτε έχω απαντήσεις στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου,

αλλά µπορώ να σε ακούσω και να τα µοιραστώ µαζί σου.

Δεν µπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν σου ούτε το µέλλον σου.

Αλλά όταν µε χρειάζεσαι θα ‘µαι δίπλα σου.

Δεν µπορώ ν’ αποτρέψω να µη σκοντάψεις.

Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου, για να κρατηθείς και να µη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαµβοί σου κι οι επιτυχίες σου δεν είναι δικά µου.

Αλλά χαίροµαι ειλικρινά να σε βλέπω ευτυχισµένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στη ζωή.

Περιορίζοµαι στο να σε στηρίζω, να σε παροτρύνω και να σε βοηθώ όταν µου το ζητάς.

Δεν µπορώ να σου χαράζω όρια που µέσα τους οφείλεις να κινείσαι,

αλλά σου προσφέρω αυτό το χώρο, τον απαραίτητο για ν’ αναπτυχθείς.

Δεν µπορώ να αποτρέψω τον πόνο σου όταν κάποια λύπη σου σχίζει την καρδιά,

αλλά µπορώ να κλάψω µαζί σου και να µαζέψω τα κοµµάτια, για να τη φτιάξω από την αρχή.

Δεν µπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος θα όφειλες να είσαι.

Μονάχα µπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να ‘µαι φίλος σου.

Αυτές τις ηµέρες σκέφτηκα τους φίλους και τις φίλες µου.

Δεν ήσουν ψηλά, ούτε χαµηλά ούτε στη µέση. Δεν ήσουν στην αρχή, ούτε στο τέλος της λίστας.

Δεν ήσουν το νούµερο ένα, ούτε το τελικό,

ούτε διεκδικώ να ‘µαι πρώτος, δεύτερος ή τρίτος στη δική σου.

Φτάνει που µε θες για φίλο.

Ευχαριστώ που ‘µαι αυτό.

Χόρχε Μπουκάϊ

(αφiερωμένο από καρδιάς στον αγαπημένο φίλο nightwhisper

για όλα όσα έχουμε διαβεί μαζί ως τώρα

και για όλα όσα μας περιμένουν ακόμη να τα διαβούμε παρέα!)

σπασμένα είδωλα

«- Τι αγάπησες;

– Την εικόνα του.

– Και σου άρεσε;

– Μάλλον.

– Και τώρα;

– Είδα το είδωλο που κουβαλούσα μέσα μου.

– Κατάλαβα. Πάλι θρόνο είχες χτίσει.» (Ν. Ψ. 19/02/2007)

Σήμερα πήγα ακόμη πιο βαθιά μέσα μου, για να μπορέσω να συναντήσω τον εαυτό μου. Πόσα πράγματα δεν είχα καταλάβει… πόσα χρόνια έπρεπε να περάσουν πάνω μου για να φτάσω στη σημερινή συνειδητότητα! Απίστευτη διαδρομή οι τελευταίες μέρες – μέσα τους συμπυκνώνουν μία ολόκληρη ζωή…

Δεν ήθελα να το παραδεχτώ – ένιωθα πάντα μόνος κι ας περιστοιχιζόμουν από τόσο κόσμο! Το δυναμικό προσωπείο κάλυπτε εκπληκτικά την ανασφάλειά μου… λίγοι την είχαν υποπτευθεί, αλλά εγώ δεν ήθελα να τους πιστέψω. Ο γλυκύτατος πατέρας μου, στα 81 του τώρα πια, δεν το αναγνωρίζει αλλά εγώ το ξέρω – ποτέ του δεν πίστεψε σε μένα! Πάντα τα έκανε όλα καλύτερα από μένα – ήταν τόσο άψογος σε όλα, που δεν τολμούσα να δοκιμάσω ούτε να τον πλησιάσω… Ήταν αδιανόητο, η ήττα που με περίμενε θα ήταν τραγικά μεγάλη! Μόνο τώρα, τώρα που έχει καταπέσει, αντιστράφηκαν οι ρόλοι – τώρα είναι εκείνος ο αδύναμος και εγώ καλούμαι νάμαι ο δυνατός! Μια χρυσή ευκαιρία να του αποδείξω πόσο με είχε αδικήσει…

Δεν είναι έτσι… Όσο κι αν παλεύω να αποδείξω κάτι στον πατέρα μου, αν εγώ ο ίδιος δεν πιστέψω στο μέσα μου, αν δεν το αγαπήσω ολοκληρωτικά, τίποτα δε θάχω καταφέρει!

Είχα πάντα την ανάγκη της αποδοχής του άλλου, μία γιγαντιαία ανάγκη που δεν τολμούσα να αντικρύσω κατά πρόσωπο. Κι όταν περίπου πριν δυο χρόνια έφυγε από κοντά μου εκείνος ο άνθρωπος με τον οποίο είχαμε μοιραστεί τόσες υπέροχες συνεργασίες για πολλά χρόνια, πόνεσα πολύ ακριβώς για αυτό το λόγο: γιατί ένιωσα ότι με είχε απορρίψει! Εν τέλει δεν την αντέχω την απόρριψη!

Πάνε πολλά χρόνια από τη δική μας συνάντηση. Όταν διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας τόσο ξαφνικά και παράδοξα, ήταν σα να γνωριζόμασταν μια ολόκληρη ζωή! Εγώ είχα τόση ανάγκη από την προσοχή του άλλου εκείνο το διάστημα – τώρα που τα βλέπω όλα από απόσταση, τότε μου έλειπε αφάνταστα το νοιάξιμο και η αποδοχή! Και ξαφνικά, ένας άνθρωπος με τόσο ξεχωριστή ευαισθησία βρέθηκε στο δρόμο της ζωής μου να μου ξεδιπλώνει τηδική του ζωή με απέραντη εμπιστοσύνη (χωρίς καλά καλά να με έχει γνωρίσει), να μου ανοίγει την καρδιά του και να μου απλώνει το χέρι του. Ένα υπέροχο, γλυκύτατο «παιδί» που δεν είχε ιδέα για τα κενά που κουβαλούσα εγώ μέσα μου, πίστευε σε μένα και έπαιρνε ζωή από αυτό!

Μία πολύ όμορφη φιλία γεννήθηκε μέσα από αυτή τη συνάντηση και εδραιωθηκε μέσα από μοιράσματα, κοινές αγωνίες, χαρές, λύπες, δυσκολίες… και μετά από κάθε δυσκολία, η σχέση μας έβγαινε πάντα πιο δυνατή. Μία υπέροχη, ιδαίτερη διαδρομή για την οποία δε μετανιώνω ούτε δευτερόλεπτο… Μόνο που δεν είχα καταλάβει ότι αυτή η σχέση δεν ήταν ισότιμη! Και έφταιγα και εγώ για αυτό…

Μπήκα σε αυτή τη σχέση με εντελώς ανοιχτά όρια, χωρίς δικές μου προϋποθέσεις. Δόθηκα εξ’ ολοκλήρου (ήμουν πάντα παρορμητικός και ενθουσιώδης, οπότε δε βοηθούσε κι αυτό), δόθηκα γιατί είχα ανάγκη να πάρω, δόθηκα γιατί εισέπρατα την αποδοχή που μούλειπε τόσο πολύ… Κι αυτή την αποδοχή την εισέπρατα με έτον πιο υπέροχο τρόπο έκφρασης  – με αυτή την «παιδική» αθωόοτητα και τρυφερότητα… Έβλεπα το «παιδί» μέσα σου κι αυτό ήταν που με τράβηξε μάλλον από την αρχή, αυτό ήταν που μου έδινε τη «σιγουριά» ότι δε θα με απέρριπτες, το παιδί με το υπέροχο συναίσθημα και την ιδαίτερη ευαισθησία που τον χαρακτήριζε! Όμως, ταυτόχρονα, δεν μπορούσα να αισθάνομαι ότι σχετίζομαι με ένα παιδί… Για αυτό έφτιαξα μέσα μου τη δική μου εικόνα για σένα, παράβλεψα τα δικά σου προβλήματα και τη δική σου εύθραυστη ισοροπία, σε έβαλα πολύ ψηλά για να νιώθω ότι στέκεσαι δίπλα μου ισότιμα, μεγένθυνα όλα τα καλά σου, επένδυσα σε σένα και περίμενα να είσαι όπως εγώ σε ήθελα!!! Δεν άντεχα να σε βλέπω να εκπίπτεις από το είδωλό σου που εγώ είχα κατασκευάσει… Δεν μπορούσα να αποδεχτώ ότι οι άνθρωποι σπάνια φτάνουν στην τελειότητα σε ό,τι επιδιώκουν (και για αυτό ήμουν πιο αυστηρός μαζί σου σε σχέση με τους άλλους και περίμενα πάντα περισσότερα από σένα). Δε σε είχα βάλει στην πραγματική σου διάσταση, με τα συν και με τα πλην σου! Για αυτό και δεν άντεχα τις ανθρώπινες «αποτυχίες» σου (μα ειλικρινά, πόσοι άνθρωποι μπορεί να συμπεριφόρονται καταστρεπτικά από πρόθεση;;; κι όμως εγώ ένιωθα ότι με κατέστρεφες!).

Όλη αυτή η παράξενη διαδρομή αυτών των ημερών, με βοήθησε να καταλάβω πόσο επιτακτική ήταν η ανάγκη να αποκτήσω συνείδηση του εαυτού μου, να βουτήξω πολύ βαθιά μέσα μου και να δω πού βρίσκομαι! Σιγά σιγά άρχισα να φιλτράρω τα πάντα γύρω από μένα και να βρίσκω τα κλειδιά για να βάλω το καθετί στο πραγματικό του πλαίσιο και να ορίσω εγώ τον εαυτό μου. Κι αυτή η διαδικασία μου δίνει σταδιακά εμπιστοσύνη και αυτοπεποίθηση. Ο Θεός με επισκέφτηκε με τον πιο παράδοξο τρόπο που θα μπορούσα να είχα φανταστεί (και το κάνει για δεύτερη φορά στη ζωή μου) και μου έδειξε το μονοπάτι… Ακόμη πορεύομαι… κι ίσως αυτή η πορεία να αναδειχτεί σε πορεία μίας ολόκληρης ζωής. Η αρχή, όμως, έγινε!

Τώρα ξέρω πως όλοι μας έχουμε χρέος να στηριζόμαστε στα δικά μας πόδια και τις αδυναμίες μας να τις εναποθέτουμε στα χέρια του Θεού. «Κανείς δεν μπορεί να σταθεί στα δικά σου πόδια για σένα. Κανείς δεν μπορεί να σηκώσει τον άλλο, πολύ καιρό, χωρίς να σακατευτούν κι οι δυο στο τέλος.» (Βιρτζίνια Σατίρ)

Τώρα ξέρω πως αυτή η τόσο ξεχωριστή φιλία μας μπορεί να μπει στο αληθινό της πλαίσιο, να ανθίσει, να ωριμάσει και να γίνει αληθινή πορεία ζωής!

Σήμερα έσπασα το είδωλό σου κι είδα την ομορφιά της πραγματικής σου εικόνας!

Σήμερα δε με φοβίζει αν κάποια στιγμή εσύ φύγεις, γιατί τίποτα δε χάνεται μέσα μας αν υπάρχει όντως μέσα μας, ακόμη κι αν δεν είναι ο άλλος δίπλα μας ως φυσική παρουσία!

Σήμερα ξέρω γιατί τόσο πολύ μοιάζουμε εμείς οι δύο και γιατί διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας κι οι ζωές μας!

Σήμερα μπορώ να σου φωνάξω «μην κάνεις το ίδιο λάθος με μένα!»…

Σήμερα πια ξέρω πόσο σπουδαίο είναι να βρει κανείς τη χαμένη αυτοπεποίθησή του ώστε να μην εξαρτιέται από σχέσεις που θα του αποδεικνύουν τι αξίζει και πόσο σημαντικός είναι, αλλά δε θάναι αληθινές και ισότιμες σχέσεις!

«Όλα αυτά μπορούν να γίνουν. Είναι απλά και λογικά. Οι δυσκολίες επικεντρώνονται κυρίως στην έλξη που ασκούν ακόμη οι παλιές εμπειρίες από το μοντέλο φοβέρα – αμοιβή, από την άγνοια και την έλειψη ενός θετικού μοντέλου σχέσης. Το θετικό ζευγάρωμα μπορεί να μας βοηθήσει να φθάσουμε σε ένα κανούργιο τρόπο συνύπαρξης» (από το βιβλίο της Βιρτζίνια Σατίρ «Πλάθοντας ανθρώπους», εκδ. Κέδρος 1989 – σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!)

(φωτογραφία: Sapna Chand)

ένα ταξίδι: αγιασμένα χώματα

Ο όρμος των Μαρτύρων στο νησί της Αϊόνα και στο βάθος το μοναστήρι του αγίου Κολούμπα

Ο όρμος των Μαρτύρων στο νησί της Αϊόνα και στο βάθος το μοναστήρι του αγίου Κολούμπα

θαλασσοπόροι ιεραπόστολοι σε αναζήτηση της συνάντησης με τον Θεό και με τον κόσμο…

Ο άγιος Κολούμπα

Ο άγιος Κολούμπα

Το 563 μ.Χ. αποβιβάζεται στο νησί της Αϊόνα (απέναντι από τη δυτική ακτή της Σκωτίας) ο Ιρλανδός μοναχός άγιος Κολούμπα και αφιερώνεται στο ιεραποστολικό έργο. Ο Κολούμπα και οι συνασκητές του έφτιαξαν μοναστήρι το οποίο αναδείχτηκε σε ένα από τα σπουδαιότερα χριστιανικά κέντρα από τον 6ο ως και τον 8ο αιώνα. Η μονή του αγ. Κολούμπα σύντομα αναδείχτηκε ως το κυριώτερο ορμητήριο ιεραποστόλων μοναχών, οι οποίοι πραγματοποίησαν μια αληθινή ευαγγελική εποποιία, αρχικά δρώντας ανάμεσα στους Πίκτους της βόρειας Σκωτίας και στη συνέχεια διατρέχοντας τη Βρετανία, περνώντας στην Ευρώπη, φθάνοντας μέχρι τη Γερμανία και τη Ρωσία.

Το κοιμητήριο & το παρεκκλησιο του αγ. Όραν (ένας από τους συνασκητές του αγ. Κολούμπα και ο πρώτος που θάφτηκε εκεί).

Το κοιμητήριο & το παρεκκλησιο του αγ. Όραν (ένας από τους συνασκητές του αγ. Κολούμπα και ο πρώτος που θάφτηκε εκεί).

Η Κελτική Εκκλησία βλάστησε στις Βρετανικές Νήσους από τον Β΄ αιώνα, ανέπτυξε ενδιαφέρουσα γηγενή φυσιογνωμία (στην πνευματικότητα, στην τέχνη, στην εκκλησιαστική οργάνωση) και έφερε πνευματικές επιδράσεις από την Ανατολική Εκκλησία (Βυζάντιο).

Παναγία Βρεφοκρατούσα, λεπτομέρεια από το Κέλτικο Ευαγγέλιο (Book of Kells, 9ος αιώνας)

Παναγία Βρεφοκρατούσα, λεπτομέρεια από το Κέλτικο Ευαγγέλιο (Book of Kells, 9ος αιώνας)

Ενδεικτικό της παράδοσης της Κελτικής Εκκλησίας είναι ότι όταν η επιρροή της Εκκλησίας της Ρώμης εντάθηκε στη Βρετανία, οι ηγέτες της Κέλτικης Εκκλησίας εξεπλάγησαν με τη ρωμαϊκή αξίωση για ομοιομορφία στα λειτουργικά έθιμα των τοπικών Εκκλησιών. Η αντίδραση της Κελτικής Εκκλησίας κάμφθηκε βαθμιαία από τα μέσα του 7ου αιώνα, και ο κέλτικος πολιτισμός  επλήγη και γενικότερα στο διάβα των αιώνων μέσα από μια δραματική πορεία θρησκευτικών και πολιτικών συγκρούσεων που κατέληξε στην επικράτηση του Πρεσβυτεριανικού Προτεσταντισμού στη Σκωτία και στην απεμπόληση της Ορθόδοξης κληρονομιάς.

Ο λόφος στον οποίο βρισκόταν το κελι του αγίου Κολούμπα

Ο λόφος στον οποίο βρισκόταν το κελι του αγίου Κολούμπα

Σήμερα οι Ορθόδοξοι ιερείς της Σκωτίας, συνεχιστές της παράδοσης των Κελτών μοναχών – ιεραποστόλων, ταξιδεύουν από άκρη σε άκρη της Σκωτίας για να μεταφέρουν το μήνυμα του Ευαγγελίου και να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία. Οι αρχικά ολιγάριθμοι Ορθόδοξοι Σκώτοι γίνονται όλο και περισσότεροι, τιμούν ιδιαίτερα τους Κέλτες αγίους, και νιώθουν συνεχιστές της Κελτικής Εκκλησίας.

Η προφητεία του αγίου Κολούμπα

Η προφητεία του αγίου Κολούμπα

«Στην Αϊόνα της καρδιάς μου, στην Αϊόνα που αγαπώ,

αντί για τη φωνή των μοναχών

Θα ακούγεται το μούγκρισμα των κοπαδιών.

Μα πριν φθάσει το τέλος του κόσμου

η Αϊόνα θα ξαναγίνει όπως ήταν»

ένα ταξίδι…

εδώ είμαι… το ξέρω, έλειψα καιρό, αλλά δε γινόταν αλλιώς.

Η υγεία μου είναι πολύ καλά. Με τη βοήθεια του Θεού έχω επανέλθει στην καθημερινότητά μου και στη ζωή μου εδώ και καιρό. Κάποια φάρμακα (αγωγή συντήρησης) για ένα χρονικό διάστημα, επανέλεγχοι κάθε μήνα προς το παρόν, μικροπράγματα όταν αναλογιστεί κανείς πόσο υποφέρουν άνθρωποι γύρω μας και δίπλα μας χωρίς ίσως ούτε να το συνειδητοποιούμε κάποιες φορές!

Εμπειρίες, όμως, τόσο δυνατές, σαν αυτή που βίωσα εγώ τον τελευταίο καιρό και βιώνουν πολλοί άλλοι γύρω μας καθημερινά, σε κάνουν να επανεξετάσεις πάρα πολλά. Αυτή η πορεία του επαναπροσδιορισμού είναι πολύ προσωπική και πολύ εσωτερική, αισθήματα, καταστάσεις, σκέψεις που δεν είναι εύκολο να καταγραφούν στο χαρτί και να μεταφερθούν… Μη μου ζητάτε να το εξηγήσω. Δεν μπορώ, δεν ξέρω ίσως κι αν το θέλω. Όλο αυτό το διάστημα δε μου έβγαινε να γράψω κάτι και δεν ήθελα να πιέσω τον εαυτό μου να το κάνει. Κάποια στιγμή σκέφτηκα αν είχε νόημα να διατηρώ αυτή τη σελίδα, αφού ένιωθα ότι δεν μπορούσα να είμαι μέρος της πια, όμως… αυτή η σελίδα ήταν πάντα ένα μικρό παραθύρι στην αγκάλη του κόσμου και ναι, έμπαινε πολύ φως μέσα απ΄ αυτό το άνοιγμα! Όφειλα κάτι μέσα από την ψυχή μου σ΄ αυτό το παραθύρι που με συντροφεύει κοντά δυό χρόνια και κάτι… Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρος τι ακριβώς θέλω, αλλά πριν κάνω ο,τιδήποτε άλλο, αποφάσισα να του χαρίσω αυτό που του όφειλα.

Ένα ταξίδι, λοιπόν, θα σου δωρίσω, αγαπημένε μου «σα», ένα ταξίδι ψυχής, ένα ταξίδι ολόκληρης ζωής… Το αφιερώνω σε όλους όσους  – γνωστούς και αγνώστους φίλους – με συντρόφευαν και με τιμούσαν τα δύο αυτά χρόνια με την πολύτιμη παρουσία και συνοδοιπορία τους. Ετοιμάστε, λοιπόν, τις αποσκευές σας και ελάτε να ταξιδέψουμε παρέα τις επόμενες μέρες, πιστεύω πως δε θα το μετανιώσετε…

RonsFish090401 001