σκέψεις

μια απρόσμενη επίσκεψη

«Απόψε με ένα θηρίο πάλεψα.

Νόμιζα ότι το είχα σκοτώσει προ καιρού.

Αυταπάτη ήταν;

Μα οι ουλές είναι ακόμα νωπές.» (Ν. Ψ. 12/12/2006)

Απόψε με επισκέφτηκες ξανά! Πάνε κάπου οκτώ χρόνια τώρα από την πρώτη εκείνη επίσκεψη… Έχεις την εντύπωση ότι δεν έχει αλλάξει τίποτε, ένας έφηβος που δεν ενηλικιώθηκε ποτέ! Μπορεί και νάναι έτσι… είναι περίεργο, οι μάχες παραμένουν ίδιες, κι ίσως πιο έντονες ακόμη από τότε… Όμως έχεις κάνει μια διαδρομή από το τότε στο σήμερα, μην το αρνείσαι αυτό στον εαυτό σου. Όλοι μας κάνουμε μία διαδρομή στο πέρασμα του χρόνου, ακόμη κι αν γυρνάμε πίσω μπρος πολλές φορές… Η διαδρομή είναι πιο σημαντική από το τέρμα της, η διαδρομή δεν πρέπει να σταματήσει  ακόμη κι αν δε καταφέρουμε να φτάσουμε ποτέ στο τέρμα της.

Μα τώρα, η ματιά σου είναι διαφορετική κι αυτά που τότε αναγνώριζες επιφανειακά, τα βλέπεις στο πραγματικό τους βάθος σήμερα και για αυτό τρομάζεις και πονάς!

Μη φοβάσαι το σφίξιμο που ένιωσες απόψε σε αυτή την απρόσμενη επίσκεψή σου!

Βούτα βαθιά στον εσωτερικό σου κόσμο, άσε στην άκρη τα είδωλα που είχες επιλέξει γιατί σε βόλευαν, πιάσε το μέσα σου από το χέρι και βγες από το κάστρο που μόνος σου έχτισες γιατί νόμιζες ότι εκεί μέσα θάσουν ασφαλής! Μα το κάστρο αυτό δεν είχε ούτε ένα παράθυρο, ήταν γεμάτο σκοτεινιά! Εντάξει, με τα χρόνια άνοιξαν ρωγμές ή χαραμάδες ανάμεσα στις πέτρες σου και που και που έμπαινε λίγο φως – αυτό ήταν το κέρδος στη μέχρι τώρα διαδρομή σου, αυτό το λιγοστό φως! Μα τώρα πια το βλέπεις καθαρά – πρέπει να βγεις ολόκληρος έξω στο φως!

Απόψε μου έδωσες χαρά που με ξαναεπισκέφτηκες! Πόσα μου θύμησες… Μια επίσκεψη σαν κι αυτή, μπορεί να είναι τελικά «τα καλώδια για τη μετάγγιση της ικανής εκείνης ποσότητας που χρειάζεται για να επαναφέρει σε λειτουργία το δυναμό μίας πεσμένης μπαταρίας και να την οδηγήσει στην αυτοεξυπηρέτηση πλέον»! Μπορεί και νάναι η αρχή για να πάψεις να πηγαινοέρχεσαι στις παράλληλες ζωές σου και να αρχίσεις να ζεις αληθινά!!!

Κάτι όμορφο έχει αρχίσει να γεννιέται μέσα σου! Μην το φοβηθείς! Αφουγκράσου το, νιάξου το, πήγαινέ το παραπέρα! Κάθε γέννα έχει σφήξιμο, έχει ζόρι… Μετά τον τοκετό, όμως, όλοι οι πόνοι εξαφανίζονται, γιατί σε πλημμυρίζει η χαρά που σου δίνει η νεογέννητη ύπαρξη! Σε κάθε γέννα, από κοντά ανύστακτος ο γιατρός, έτοιμος να παρέμβει σε κάθε απρόοπτη επιπλοκή!  Έτσι κι ο δικός μας Γιατρός.. Μας επισκέπτεται καθημερινά, ακόμη και με τους πιο παράδοξους τρόπους και παρεμβαίνει χωρίς να καταστρατηγεί ούτε στο ελάχιστο την ελευθερία μας…

Τι έχεις να φοβηθείς, λοιπόν; Πάρε τη ζωή σου στα δικά σου χέρια κι απόθεσε στα δικά Του χέρια όλες τις ανθρώπινες αγωνίες σου και την αδυναμία σου… και πέτα! Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα, άσε την ψυχή σου ανοιχτή να γεμίσει χαρά και φως… και ζήσε!

Υ.Γ.

«- Για να βρεις την άκρη, πρέπει να βουτήξεις βαθιά.

– Θα πονέσει;

– Θα δείξει.

– Και πώς θα βρω την άκρη;

– Βρες πρώτα την αλήθεια σου.

– Κατάλαβα… Θα πονέσει…» (Ν. Ψ. 18/02/2007).

(φωτογραφία – Alexander Shurlakov: For my friend)

Advertisements

η λύτρωση έρχεται από μέσα…

Για μια ακόμη φορά αντιμέτωπος με διλήμματα…

Για μια ακόμη φορά πρέπει να αποφασίσεις…

Δε θέλεις, αλλά πρέπει…

Γιατί φοβάσαι; Η ζωή σου ανήκει μόνο σε σένα και την κάνεις ό,τι θέλεις! Μπορείς να την αγαπήσεις, μπορείς να τη μισήσεις, μπορείς να την κάνεις κόμπο, μπορείς να τη ζήσεις στην κόψη του ξυραφιού (άλλωστε πάντα σε εξίταρε να ζεις στα άκρα, έτσι δεν είναι;), μπορείς να την εναποθέσεις στα χέρια του Θεού… είναι αποκλειστικά δική σου ευθύνη η επιλογή! Μην ξεγελάς πια τον εαυτό σου με τεχνητά διλήμματα…

Θέλεις να πέσεις; Πέσε… δε χάλασε κι ο κόσμος! Μπορεί να τσακιστείς από το πέσιμο και σίγουρα δεν σου αξίζει! Αλλά κανείς δεν μπορεί να σε πείσει για αυτό, αν εσύ ο ίδιος δεν το πιστέψεις… Ναι, μπορεί να τσακιστείς από το πέσιμο, αλλά δεν είσαι μόνος.Το ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, δεν πρέπει καν να αναρωτιέσαι για αυτό! Ακόμη κι αν δεν αντέχω να ζήσω το πέσιμό σου, θάμαι εδώ… Και θα απλώσω το χέρι μου για να κλείσω μέσα του το δικό σου τραυματισμένο χέρι… και θα το κρατήσω σφιχτά μέσα στο χέρι μου, όπως τότε, εκείνο το βράδυ… Είμαι ήδη εδώ και θα μείνω εδώ με τα συναισθήματά μου ανοιχτά γιατί σ’ αγαπώ. Κι ας πονώ στη σκέψη να αντικρύσω το τσακισμένο κορμί σου…

Ναι, δεν είσαι ποτέ μόνος. Μα ακόμη αμφιβάλλεις;

Η Εκκλησία είναι πάντα εδώ. Και ο Χριστός εδώ . Εσύ πάρε την ευθύνη της ζωής στα χέρια σου και πήγαινέ την όπου θες. Όπου κι αν πέσεις, στα χέρια του Θεού θα πέσεις. Γιατί ο Θεός είναι Αγάπη. Και η Αγάπη φτάνει μέχρι και στον πάτο, εκεί όπου δεν έχει άλλο παρακάτω…

 

IV

Ὁ πληγωμένος χειρουργός δουλεύει τό ἀτσάλι

Πού ἐξονυχίζει τό ἀρρωστημένο μέρος·

Κάτω ἀπό τά ματωμένα χέρια νιώθουμε

Τήν κοφτερή συμπόνια τῆς τέχνης τοῦ θεραπευτῆ

Πού λύνει τό αἴνιγμα τοῦ πυρετικοῦ διαγράμματος.

 

Ἡ μόνη μας ὑγεία εἶναι ἡ ἀρρώστια

Ἄν ὑπακοῦμε τή νοσοκόμα πού πεθαίνει

Πού ἡ ἀδιάκοπή της ἔγνοια δέν εἶναι ν᾿ ἀρέσει

Ἀλλά νά ὑπενθυμίζει τήν κατάρα, τή δική μας καί τοῦ Ἀδάμ,

Πώς γιά νά γιάνουμε, πρέπει ἡ ἀσθένειά μας νά ἐπιδεινωθεῖ.

 

Νοσοκομεῖο μας εἶναι ὁλόκληρη ἡ γῆ

Τό προίκισε ὁ κατεστραμμένος ἑκατομμυριοῦχος,

………………………………………………………………………………………………….

Το μόνο μας πιοτό τό αἷμα πού σταλάζει,

Ἡ ματωμένη σάρκα μόνη μας τροφή.

………………………………………………………………………………………………….

T. S. Eliot, Τέσσερα Κουαρτέτα, East Coker, IV

 

(φωτογραφία – Oleg Galaychuk: Burning for others)

 

πορεία θεραπείας: ΙΙΙ. Θεο-φάνεια

ceb2ceaccf80cf84ceb9cf83ceb7-ceb4cebfcf87ceb5ceb9ceb1cf81ceafcebfcf85

Η Βάπτιση του Χριστού. Τοιχογραφία, Ι. Μονή Διοχειαρίου, Άγιο Όρος.

«και ιδού ανεώχθησαν αυτώ οι ουρανοί» (Ματθ. α΄ 16)…

…και να, ανοίγουν οι ουρανοί! Ανοίγουν για Εκείνον που είναι Αγάπη… ανοίγουν για Εκείνον που έγινε άνθρωπος για να αποκτήσει ο άνθρωπος κοινωνία με τον Θεό, ανοίγουν για μένα, για σένα, για όλους μας…

Ο Χριστός φανερώνεται στον άνθρωπο και γεμίζει όλη του την ύπαρξη. Κάθε μόριο της ύπαρξής του μαρτυρεί την παρουσία του Χριστού κι ο άνθρωπος γεύεται την Βασιλεία των Ουρανών. Όχι διανοητικά ή φανταστικά αλλά μέσα από το συνεχές αναβάπτισμά του στην πνευματική κολυμβήθρα, που είναι η Εκκλησία.

Η κολυμβήθρα του Βαπτίσματος είναι η μήτρα της Εκκλησίας. Όπως στη μήτρα της μητέρας συλλαμβάνεται, κυοφορείται και γεννάται ο άνθρωπος για να ζήσει, έτσι και στην πνευματική μήτρα της Εκκλησίας συλλαμβάνεται, κυοφορείται και γεννάται πνευματικά ο άνθρωπος, παίρνει ζωή και γίνεται μέλος της Εκκλησίας.

Η φανέρωση της ζωής στον πνευματικό άνθρωπο δεν είναι στιγμιαία αλλά συνεχής και πραγματώνεται μέσα από μια καθημερινή πορεία μετανοίας και θεραπείας. Η Εκκλησία είναι μια διαρκής Πεντηκοστή, μέσα στην οποία θεραπεύονται όλοι οι α-σθενείς που προστρέχουν και αποζητούν τη Χάρη και το Έλεος του Τριαδικού Θεού. Κι όταν η ζωή με τον Χριστό ρέει μέσα μας και κυρίως μέσα στην καρδιά μας, που είναι ο εσώτατος πυρήνας της ύπαρξής μας, και από κει τρέφει και όλο το θνητό σώμα μας, τότε και αυτό θεραπεύεται γιατί γίνεται Σώμα Χριστού.

(Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε το γνωστό Clocks των Coldplay σε μια ορχηστρική εκτέλεση)

ανανέωση

bcards05

Αλλάξαμε τα χρώματα, προσθέσαμε νέες όμορφες ηλεκτρονικές γωνιές στην παρέα των συνδέσμων μας, συμπεριλάβαμε τρεις νέους συνδέσμους στα RSS Feed για να ενημερώνεστε γρήγορα για κάποια ενδιαφέροντα κείμενα, και οργανώσαμε ένα νέο μουσικό κουτί με επιλογές από το χώρο της ελληνικής μουσικής που ελπίζουμε να σας κρατούν ευχάριστη συντροφιά! Άντε, και τώρα που τελείωσαν τα πέρα δώθε στα νοσοκομεία και οι θεραπείες θα τα λέμε πιο συχνά …

ένα σύντομο ημερολόγιο

Παρασκευή 12 Σεπτέμβρη: μετά από 25 μέρες νοσηλείας επιστροφή στο σπίτι! Κατά το διάστημα αυτό της νοσηλείας έγινε το πρώτο σχήμα χημειοθεραπείας, το σχήμα εφόδου όπως λέγεται. Πολλές οι εξωτερικές και οι εσωτερικές «διεργασίες», πολλά και τα σκαμπανεβάσματα, με τη βοήθεια του Θεού οι παρενέργειες ελάχιστες… Ενθουσιασμός, αισιοδοξία, αλλά και αγωνία για το άγνωστο, κούραση από τον εγκλεισμό, διαστήματα ανοίγματος και διαστήματα κλεισίματος, επαναπροσδιορισμός πολλών, μα πάρα πολλών πραγμάτων. Πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό μου, είδα στον καθρέφτη την εικόνα που είχα χτίσει ως τώρα, και τρόμαξα όταν συνειδητοποίησα πως ίσως δεν ήξερα καθόλου μα καθόλου αυτόν τον άλλο, τον πραγματικό εαυτό μου… Η έφοδος δεν ήταν μόνο στη νόσο, αλλά και μέσα μου, πολύ βαθιά μέσα μου. Κι αυτή η έφοδος ήταν πολύ πιο επώδυνη από την άλλη.

Βγαίνοντας από το νοσοκομείο, τα αποτελέσματα της παρακέντησης μυελού ήταν παραπάνω κι από ικανοποιητικά και η ύφεση της νόσου πολύ σημαντική. Ήμουν έτοιμος να ρουφήξω ξανά τη ζωή. Συναυλίες, εκδρομές, όνειρα και σχέδια…

Κυριακή 14 Σεπτέμβρη: Ο Σταυρός του Χριστού υψώνεται ενώπιόν μας για να μας υπενθυμίζει πως Εκείνος είναι η Ελπίδα και πως μόνο μέσα από τον Σταυρό ατενίζουμε την Ανάσταση.

Δευτέρα 15 Σεπτέμβρη: Αναχώρηση για Ναύπακτο και Γαλαξείδι. Πρωταρχικός μας στόχος να εκπληρώσουμε το τάμα μας στην Παναγία τη Μαραθιώτισα (γι΄αυτό θα σας μιλήσω κάποια στιγμή) και να μπορέσουμε να ξεκουραστούμε και να αναλάβουμε δυνάμεις.

Τετάρτη 17 Σεπτέμβρη: Επιστρέφοντας το βράδυ από Γαλαξείδι ανεβάζω ψηλό πυρετό κι αρχίζει μια φοβερή αγωνία όλη τη νύχτα.

Πέμπτη 18 Σεπτέμβρη: Εισαγωγή στο νοσοκομείο με αλεπάλληλα κύματα υψηλού πυρετού. Μέσα στο νοσοκομείο έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα: παθαίνω πνευμονική εμβολή ευτυχώς πολύ ήπια. Ο πυρετός οφειλόταν σε λοίμωξη από σταφυλόκοκκο και ξεκινά ένα μπαράζ από 4 δυνατές ενδοφλέβιες αντιβιώσεις.

Στο νοσοκομείο παρέμεινα 7 μέρες, μία εβδομάδα γεμάτη από φάρμακα, άπειρες διαφορετικές εξετάσεις και πολλή αγωνία. Αυτή τη φορά μου κόστισε περισσότερο από την πρώτη. Ένα ξαφνικό γεγονός ανέτρεπε όλο το πλάνο που τόσο καλά είχα φτιάξει με το μυαλό μου. Ίσως ένα μάθημα ότι πρέπει να αφήνομαι περισσότερο στο Θεό και να μη βιάζομαι τόσο πολύ… Αλλά κι από την άλλη είναι άραγε εγωϊστικό να θες να χαρείς έστω πολλά σε ένα σύντομο διάστημα γιατί αισθάνεσαι ότι δεν πρόλαβες να τα χαρείς το καλοκαίρι που πέρασε; Τις απαντήσεις τις βρίσκει καθένας μόνος του μετά από πολύ και ειλικρινές ψάξιμο βαθιά βαθιά!

Τις τελευταίες δύο μέρες στο νοσοκομείο έπεσα σε πλήρη μελαγχολία και δεν ήθελα επικοινωνία με κανέναν. Ευτυχώς ο πυρετός άρχισε να πέφτει, τα δύο αντιβιωτικά αφαιρέθηκαν, και η νοσηλεία αποφασίστηκε να συνεχιστεί κατ΄ οίκον (πόσα οφείλω στη γιατρό μου που έψαξε να βρει τρόπο να με βοηθήσει και στη γυναίκα μου που δέχθηκε να αναλάβει αυτή τη διακονία!) με ενδοφλέβια αντιβίωση για άλλες δύο εβδομάδες.

26 Σεπτέμβρη – 12 Οκτώβρη: Μία από τις ομορφότερες περιόδους της ζωής μου. Πολύ λίγα πράγματα: το σπίτι μου, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου, ελάχιστοι φίλοι, η θέα της θάλασσας και το ηλιοβασίλεμα από τη βεράντα μας, και οι Αναστάσιμες Κυριακές στην Εκκλησία που τροφοδοτούσαν ανεπανάληπτα την ψυχή μου… Συμμετείχα στη Θεία Λειτουργία με τόσο διαφορετικό τρόπο από πριν! Και ένα πολύ μελωδικό διάλλειμμα: η συναυλία του Ennio Morricone στο Ηρώδειο στις 29/9.

Ένιωθα να ξαναγεννιέμαι και να ανακαλύπτω τα πάντα από την αρχή. Δεν μπορούσα να ανοίξω ούτε υπολογιστή ούτε τηλεόραση…

Δευτέρα 13 Οκτώβρη: Εισαγωγή στο νοσοκομείο για το δεύτερο σχήμα. Προηγείται παρακέντηση μυελού. Δευτέρα βράδυ δυσκολεύομαι να πιστέψω τα νέα. Τα αποτελέσματα από την κυτταρομετρική εξέταση στο μυελό έδειξαν ότι ο μυελός είναι ελεύθερος νόσου, δηλαδή δεν έχει καθόλου παθολογικά κύτταρα. Η λευχαιμία είναι σε πλήρη ύφεση, κάτι το οποίο ευχόμασταν και ελπίζαμε να δούμε μετά από 1-2 μήνες! Η χαρά είναι απερίγραπτη. Με νέα δύναμη ξεκινήσαμε το δεύτερο σχήμα την Τρίτη το πρωί ελπίζοντας ότι αυτά τα 2-3 σχήματα ως τα Χριστούγεννα θα εδραιώσουν αυτό το πολύ θετικό αποτέλεσμα. Πρώτα ο Θεός μεθαύριο Παρασκευή επιστρέφω στο σπίτι. Στα σχήματα αυτά δε χρειάζεται η συνεχής παραμονή στο νοσοκομείο, γεγονός πολύ σημαντικό για την ψυχολογία του ασθενούς αλλά και όλης της οικογένειας.

Ζητώ συγγνώμη από όλους για την απουσία μου όλον αυτό τον καιρό, αλλά τελικά ήταν ένα πολύ σημαντικό διάστημα που έπρεπε να μείνω με τον εαυτό μου. Αν δεν το είχα κάνει, δε θα μπορούσα να ανοιχτώ και να είμαι εδώ τώρα μαζί σας. Είμαι ευγνώμων στον Θεό για την παρουσία σας, την αγάπη σας και τις προσευχές σας. Αν δεν είναι αυτό Εκκλησία, τότε τι είναι; Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι μέσα από την τεχνολογία αυτή θα μπορούσα να βιώσω την ενότητα σε ένα Σώμα όπως την έχω βιώσει χάρη σε όλους σας (και ειδικά όσους δε γνωριζόμαστε) τον τελευταίο καιρό. Σπουδαίο, πολύ σπουδαίο αυτό.

Τα βίντεο είναι από συναυλία του Ennio Morricone στο Μόναχο το 2005.

Το βίντεο με το θέμα από το «Σινεμά ο Παράδεισος» το αφιερώνω στη γλυκιά μου γυναικούλα, γιατί αυτή ήταν η πρώτη ταινία που είδαμε μαζί κάποια βραδιά του 1992 στο Edinburgh Playhouse.

ασθένεια και θεραπεία

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος (Ι. Μονή Αγ. Αικατερίνης Σινά, 12ος αι.)

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος (Ι. Μονή Αγ. Αικατερίνης Σινά, 12ος αι.)

Τις τελευταίες μέρες συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο την έννοια της φθαρτότητας στον άνθρωπο. Προχθές όταν με ρώτησε η γιατρός πώς αισθάνομαι δεν ήξερα τι να απαντήσω… Εξωτερικά όλα θαυμάσια, χωρίς ούτε καν κάποιο ίχνος σωματικής κόπωσης, παρά τα ελάχιστα πλέον λευκά αιμοσφαίρια και την τόσο πεσμένη άμυνα του οργανισμού εδώ και τουλάχιστον 20 μέρες! Εσωτερικά, όμως, τα αποτελέσματα όλων των εξετάσεων έδειχναν άλλα πράγματα…

Ετυμολογικά οι λέξεις «αρρώστια» και «ασθένεια» συνδέονται με την έλλειψη ρώμης, σθένους. Ανά πάσα στιγμή, λοιπόν, ο ανθρώπινος οργανισμός μένει μόνος και αδύναμος. Εκεί που κάνεις μεγαλόπνοα σχέδια και νομίζεις πως μπορείς όλα να τα καταφέρεις, ξαφνικά βρίσκεσαι να εξαρτιέσαι από φάρμακα, ορούς, θεραπείες, σωληνάκια κτλ. Και ναι, ξέρεις… μπορεί και κάποια στιγμή να πεθάνεις, όπως τόσοι άνθρωποι γύρω σου καθημερινά! Το πολυλατρεμένο «εγώ» σου, πάει περίπατο…

Τι συμβαίνει λοιπόν; Μήπως ήμουν τελικά πάντα α-σθενής και δεν το είχα καταλάβει; Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η σωματική ασθένεια αυτή καθαυτή, αλλά η αντιμετώπισή της. Όταν κανείς αγωνίζεται να έχει υγεία εσωτερική και ειρήνη ψυχική, τότε οι αρρώστιες συντελούν στο να αυξηθεί το έλεος και η αγάπη του Θεού. Και όταν κανείς βιώνει το αμέτρητο έλεος και την αγάπη του Κυρίου, κάθε δοκιμασία γίνεται μια ακόμη επίσκεψη του Θεού. Και η επίσκεψη του Θεού αναπληρώνει το σθένος που ελλείπει.

Στην αρχαία εποχή ο «θεράπων» (απ΄ όπου οι λέξεις θεραπεύω, θεραπεία) ήταν κυρίως ο ακόλουθος του πολεμιστή, ο οπλοφόρος του, ο οποίος τον βοηθούσε να φορέσει την πανοπλία του και ήταν ο ηνίοχος του άρματός του. Ποτέ ως τώρα (αν και το πίστευα και το ζούσα κοντά σε άλλους ανθρώπους) δεν είχα βιώσει τόσο έντονα και τόσο βαθιά μέσα μου την ευεργετική διάσταση του θεραπευτικού έργου της Εκκλησίας, η οποία καθόλου δεν απομονώνει την ψυχή από το σώμα, αλλά ενδιαφέρεται και για το σκήνος (σώμα) του ανθρώπου το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ψυχή. Δίνοντας σε μένα τον α-σθενή τα κατάλληλα «όπλα», με όπλισε και με οπλίζει με το σθένος που χρειαζόμουν και χρειάζομαι για να διαβώ αυτόν τον ανήφορο με καρτερία και αισιοδοξία.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Στη ζωή μας τίποτα, μα τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και για κάθε σταυρό που καλούμαστε να σηκώσουμε, ο Θεός μας δίνει τη δύναμη και την ευλογία που χρειάζεται για να προχωρήσουμε (αυτά είναι τα «όπλα» μας…). Στη δική μου περίπτωση, πέρα από πολλά που θα μπορούσα να αναφέρω, στέκομαι με πολλή αγάπη και σεβασμό μπροστά σε ένα πρόσωπο που ο Θεός «φώτισε» εντελώς απρόσμενα στο δρόμο μου: εκείνο το πρόσωπο που μέσα στις λίγες μέρες που γνωριζόμαστε, με τη χάρη του Θεού, με έχει ήδη «θεραπεύσει» χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει – τη γιατρό μου. Από αυτή τη θέση την ευχαριστώ, ελπίζοντας ο Θεός να με αξιώνει, για όσο επίγειο χρόνο μου χαρίσει, να μπορώ να προσεύχομαι για εκείνην και την οικογένειά της με όλη τη δύναμη της ψυχής μου!

Σας αφιερώνω ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι, όπως ακουγόταν στην ταινία «Mama mia»:

I have a dream

μόνος;

lunch.jpg

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, πολλά και αντιφατικά αισθήματα…

Υπάρχουν άνθρωποι πλάι μας τραγικά μόνοι. Άνθρωποι που δεν έχουν κάτι να αποδώσουν στα συμφέροντα των πολλών. Άνθρωποι που δεν προσφέρουν κάτι στο κυνήγι της ικανοποίησης της απόλαυσης. Άνθρωποι που δεν μπορούν να μας βοηθήσουν στην ατομική επιτυχία και στην κοινωνική «καταξίωση». Άνθρωποι που τα προβλήματά τους μας καταθλίβουν, μας τρομάζουν, μας απομακρύνουν… δεν τα αντέχουμε…

… ίσως γιατί μέσα στα δικά τους προβλήματα καθρεφτίζεται ο δικός μας εσωτερικός κόσμος …

Είναι στιγμές που κάποιος άνθρωπος κοντά μας μπορεί να βιώνει πολύ πόνο. Φυλακισμένος στον εαυτό του και τα προβλήματά του, εγκλωβισμένος στα περίεργα μονοπάτια που διανύει το μυαλό του σε τέτοιες καταστάσεις, ανήμπορος να προσδιορίσει ακόμη και τα πιο απλά αισθήματά του…

Το να αγαπά κανείς αυτούς με τους οποίους περνά καλά ή εκείνους που τον ευεργετούν και τον αγαπούν είναι φυσικό. Το να μισεί αυτούς που τον έχουν ευεργετήσει είναι παρά φύση ζωή. Το να αγαπά κανείς και να υπομένει αυτούς που του φέρνουν θλίψη, αυτούς που τον δυσκολεύουν, αυτούς που έχουν ανάγκη να θυσιάσει αρκετό από τον προσωπικό του χρόνο και τη διασκέδασή του, ή ακόμη περισσότερο αυτούς που τον έχουν βλάψει ή συκοφαντήσει, θεωρείται υπέρ φύση κατάσταση στη σημερινή ατομοκεντρική κοινωνία που δίνει συνταγές που αποβλέπουν σε μια «καλή» ζωή.

pray.jpg

Για να αγαπήσεις πραγματικά πρέπει να σπάσεις πρώτα τα δικά σου συμπλέγματα εγωισμού και ατομικότητας, πρέπει να σταυρωθείς εσύ για να μπορέσεις να σηκώσεις το σταυρό του άλλου, πρέπει να γευθείς την πίκρα και την οδύνη του θανάτου οπότε θα μπορέσεις να απολαύσεις τη γλυκύτητα της ανάστασης, της δικής σου και του άλλου… γιατί η ανάσταση είναι «κοινή»…

 

Σε μια εβδομάδα ξεκινά ένα παράξενο, διαφορετικό «ταξίδι»… ένα ταξίδι προς την προσωπική ανάσταση του καθενός από μας, η οποία όμως είναι συν-ανάσταση όλων μας μαζί… Είπα να μην το κλείσω αυτό το blog και να μοιραστώ σκέψεις, αγωνίες και αισθήματα που αναδύονται από αυτό το οδοιπορικό που δεν κρατά 40 μέρες, αλλά στην ουσία ξεκινά από την επόμενη Κυριακή, του Τελώνου και του Φαρισαίου.

Αφορμή για το ξεκίνημα αυτού του οδοιπορικού αποτέλεσε ένα πολύ ιδιαίτερο και «εξομολογητικό» κείμενο του φίλου nightwhisper (διαβάστε το εδώ… αξίζει!) και τα»καλώδια» στα οποία αναφέρεται ότι χρειαζόταν για να πάρει μπρος η πεσμένη μπαταρία… Πώς μπορεί, άραγε, κανείς να αποκτήσει αυτά τα καλώδια και πώς θα μάθει να τα αξιοποιεί σωστά; Γιατί προφανώς χωρίς αυτά τα καλώδια, για ποια ανάσταση θα μιλάμε σε δυο μήνες;

Αυτές οι σκέψεις τριγυρνούν μέσα μου εδώ και καιρό κι αποφάσισα για πρώτη φορά να εξωτερικεύσω αυτήν την προσωπική πορεία μου προς το Πάσχα, που βέβαια δεν είναι καθόλου προσωπική, και είναι αγωνία ζωής μέσα από πολλές μικρές, καθημερινές στιγμές…

…κι όπου βγει…

άλλωστε σε κάθε ταξίδι, αυτό που αξίζει δεν είναι τόσο ο τελικός προορισμός, αλλά αυτό καθαυτό το ταξίδι!

 

journey.jpg

 

Οι φωτογραφίες (από πάνω προς τα κάτω) ανήκουν στους: Yana Svyatkina, Alexander Shurlakov, Catherine Stepanova.

Το μουσικό κομμάτι που ακούγεται στο βίντεο είναι το «Μετά τη βροχή» του Rene Aubry από την ταινία Killer kids.

ευλογημένα Χριστούγεννα

θερμές ευχές σε όλους

για χαρούμενα, δημιουργικά και ειρηνικά Χριστούγεννα!

ζείστε την ομορφιά αυτών των ημερών

και προσπαθείστε να διατηρείτε πάντα

τη φλόγα της αναμμένη μες την καρδιά σας …

 

Το βιντεάκι (σύντομο αλλά μαγευτικό) είναι από την παράσταση «Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ» του 1996.