αγωνίες

ένας εσωτερικός κόσμος συνεχώς μεταβαλλόμενος

IMG_0726

Στιγμές…

χάνονται στο βάθος του χρόνου.

Η παλίρροια και η άμπωτή μου μαζί, σε μια στιγμή.

Κύμα…

με παρασύρει και με ξερνάει.

Αποκαμωμένο, μου αφήνει ένα συναίσθημα.

Μελαγχολία…

μούδιασμα στην ύπαρξή μου.

Τι υπάρχει παρακάτω;

Τίποτα…

που να θέλω.

Κάτι, όμως, έχω ήδη.

Ελευθερία…

πολέμησα πολύ για αυτή.

Θα συνεχίσω να πολεμάω.

 

Πραγματικά δεν ξέρω τι υπάρχει παρακάτω… Μέσα μου κατακερματισμένος, στα όμορφά μου και στα άσχημά μου… Πόσο παράξενο! Όλα εγώ, ο ίδιος άνθρωπος. Όλα τα κομμάτια μου συνθέτουν αυτό που είμαι εγώ. Κι αν έλειπε έστω κι ένα απ΄ αυτά, θα ήμουν κάποιος άλλος. Δεν ξέρω αν θάθελα πραγματικά νάμουν κάποιος άλλος. Έχει τίμημα η ελευθερία. Όμως, νιώθω ελεύθερος και χαίρομαι για αυτό. Είναι δύσκολη η ελευθερία, κατακτιέται καθημερινά, μια συνεχής πάλη με τον εαυτό σου! Κοιτάζω μέσα μου κι αφουγκράζομαι… Ξανασυστήνομαι χωρίς να καταργώ το παρελθόν. Ελπίζω. Προχωρώ… με τα όμορφά μου και τα άσχημά μου παρέα!

(τα δικά σου από τα δικά σου σου προσφέρω ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ)

πού ταξιδεύεις, ψυχή μου;

Παρασκευή βραδάκι στο ναϋδριο του Αγίου Φιλίππου… Όλα λιτά… απέριττα! Μόνο ένας πολυέλαιος αναμμένος στην είσοδο του ναού. Ο υπόλοιπος χώρος λουζόταν στο γλυκό φως των καντηλιών. Τα τροπάρια ακούγονταν χαμηλόφωνα, γοργά και χωρίς στόμφο, το ίδιο κι οι εκφωνήσεις του ιερέα – λες κι ήσουν σε κάποιο μικρό αγιορείτικο κελί!

Όλα λιτά και ήσυχα… μήπως και καταφέρουμε να ακούσουμε τη φωνή του Θεού μες τις ψυχές μας… Άμποτε!

Και τότε ξαφνικά ένιωσα πως εκεί βρίσκεται το κλειδί για όλα:

στην τρεμουλιαστή φλόγα του μικρού καντηλιού στην κόγχη του Αγίου Λουκά,

στα ψιχία δίπλα στον Αμνό πάνω στο Δισκάριο, που είμαστε όλοι εμείς, ζώντες και μη, μια μεγάλη αγκαλιά, ο κόσμος όλος,

στο «Κύριε ελέησον» που βγαίνει δειλά από τη δυσκολεμένη ψυχούλα μας σε κάθε κόμπο στο κομποσχοίνι μας,

στο πετραχήλι του παπά, όταν ακουμπάμε τα φορτία και τις αγωνίες μας στον τράχηλό του,

στο Σώμα Του και στο Αίμα Του, εκεί, μονάχα εκεί…

Εκεί μονάχα γαληνεύει η αγριεμένη θάλασσά μου,

εκεί μονάχα βρίσκω τις απαντήσεις στα απανωτά ερωτήματά μου,

εκεί μόνο καταλαβαίνω πώς σκεπάζει τα λάθη και τα ξεστρατήματά μου,

εκεί έρχομαι πρόσωπο με πρόσωπο με τα είδωλά μου κι εκεί ξαναβρίσκω το μόνο αληθινό πρόσωπό μου,

εκεί με επισκέπτεται πάντα και ζω το απέραντο έλεός Του,

εκεί ελπίζω, αναπνέω, ζω… και προχωρώ!

(φωτογραφία: Ανδρέας Καραμπουγάς)

κραυγή εμπιστοσύνης

Αν ακούσουμε τους χτύπους της καρδιάς της εποχής μας, τι θα αφουγκραστούμε; Ένα ανελέητο κυνηγητό για κοινωνική εξασφάλιση και εξουσία, έναν εκκωφαντικό κομπασμό και μια υπέρμετρη αυτοδιαφήμιση όλων εκείνων των δραστηριοτήτων της καθημερινής μας ζωής που μας αρέσει να αποκαλούμε αρετές και με τις οποίες επιδιώκουμε την αυτοδικαίωσή μας. Αιχμάλωτοι μιας ατμόσφαιρας απατηλής ψευδομεγαλοσύνης, ανήμποροι να διακρίνουμε τη βαθιά εσωτερική απελπισία που μας διακατέχει, τραγικά μόνοι…

aboutmyself.jpg

Έφθασε ο άνθρωπος να πιστεύει πως μάχεται τη φθορά και το θάνατο γαντζωμένος απεγνωσμένα στην προσπάθεια για ατομική εξασφάλιση, εξασφάλιση ευζωίας, κοινωνικής επιβολής, ηθικής αναγνώρισης. Και δεν κατορθώνει παρά να επιτείνει τη διάλυση της ύπαρξής του, μέσα στον παραλογισμό και τη μοναξιά της εγωιστικής αντιδικίας.

Αυτό, όμως, το ξεστόχισμα του ανθρώπου από την αληθινή του ύπαρξη σε μία «παρά φύσιν» ατομικότητα, μπορεί ταυτόχρονα να είναι και η ευκαιρία για μια δυναμική αποκάλυψη της απόστασης που μπορεί να τον χωρίζει από το συνάνθρωπό του και από την όντως ζωή…

Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χρήστος Γιανναράς πως το μήνυμα που έχει να φέρει η Εκκλησία στο σημερινό άνθρωπο είναι «να τον βεβαιώσει ότι αυτό που ζητάει ουσιαστικά ο Θεός από τον άνθρωπο δεν είναι ούτε τα ατομικά κατορθώματα ούτε οι αξιομισθίες, αλλά μια κραυγή εμπιστοσύνης και αγάπης από τα βάθη της αβύσσου μας. Ή ακόμα ίσως μια στιγμή ανάνηψης και αγωνίας μέσα από τον κλειστό και καλοασφαλισμένο υποκειμενισμό της ευτυχίας μας».

… μια στροφή προς την απλότητα, την αλήθεια, την ταπείνωση, και την αγάπη …

lifewherewithchrist.jpg

Αυτό ακριβώς το μήνυμα συγκεφαλαιώνει τόσο θαυμαστά ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στο μονόλογο του Μαρμελάντοφ στο «Έγκλημα και τιμωρία» όταν σκέφτεται τη μέλλουσα κρίση:

«Και τότε ο Χριστός θα μας πει, ελάτε και σεις. Όλοι εσείς, εσείς οι μέθυσοι, εσείς οι αδύνατοι, εσείς οι ακόλαστοι… Και θα μας πει: όντα άθλια, γίνατε σύμμορφοι με την εικόνα του θηρίου και έχετε τη σφραγίδα του στο μέτωπό σας… Ελάτε όμως και σεις. Και τότε οι δίκαιοι θα διαμαρτυρηθούν και οι φρόνιμοι θα απορήσουν: Μα, Κύριε, πώς τους δέχεσαι; Και ο Χριστός θα πει: Αν τους δέχομαι, κύριοι δίκαιοι, αν τους δέχομαι, κύριοι σώφρονες, το κάνω γιατί κανένας από αυτούς δεν έκρινε ποτέ τον εαυτό του άξιο. Και θα μας απλώσει τα χέρια Του, θα μας ανοίξει την αγκαλιά Του και μεις θα πέσουμε στα πόδια Του και θα τα καταλάβουμε όλα. Ναι, τότε θα τα καταλάβουμε όλα… «

Φωτογραφίες:

Stanislav Chatbukin: «About myself»

Alexander Shurlakov: «Liberty wherewith Christ»

Στο βίντεο ο Nick Cave στο «Wonderful life»

θραύσματα

Η βία εκδηλώνεται με πολλές διαφορετικές μορφές:

 

μέσα από τις λέξεις,

 

με την καταπάτηση των συναισθημάτων,

 

με τη χρήση απειλών με σκοπό την επιβολή της θέλησης,

 

με την άσκηση σωματικής δύναμης,

 

με ψυχολογικό εξαναγκασμό,

 

με την επιβολή της εξουσίας με τα όπλα,

 

με το θρησκευτικό φανατισμό…

 

 

Μήπως θα έπρεπε να ανακαλύψουμε μια άλλη μορφή «βίας»,

 

η οποία, αντί να στρέφεται προς τα έξω, προς το συνάνθρωπο,

 

θα στρέφεται προς τα μέσα, στο εσωτερικό μας,

 

προς τα πάθη και τα λάθη μας,

 

προς τη διαστροφή της φύσης μας και τα εξουσιαστικά ένστικτά μας,

 

σπάζοντας τους καθρέφτες του υπέροχου και αλαζονικού εαυτού μας;

 

sadnesshascome.jpg

 

εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους όσους έχουν γεννηθεί κάτω από ένα οργισμένο αστέρι,

 

γιατί τελικά καμιά μορφή βίας δε φέρνει αποτέλεσμα,

 

γιατί οι χαρακιές στις πληγωμένες καρδιές δεν εξαλείφονται εύκολα,

 

γιατί τα θραύσματα της ψυχής μας όταν αποσπαστούν με βίαιο τρόπο, δύσκολα επανενώνονται,

 

γιατί είμαστε πολύ εύθραυστοι…

 

 

 

(Photo: «Sadness has come» by Alexander Krasotkin)

ίλεως

anallegorywithabelieverelgreco.jpg

Χρόνια εξιλέωσης που χρώμα

προσπαθούν να βρουν,

στον ήλιο ν΄ ανταποκριθούν,

το κάλεσμά του ν΄ ακούσουν

αλλά να μην καούν.

 

Φλογισμένες σκιές

τα χρόνια που φάνηκαν.

 

Απ΄ τη δύση ξεκίνησαν

στραβοί αγγελιοφόροι.

Κενότητα στα λόγια τους,

μαύρες κηλίδες μόνο

σε άσπρα περιστέρια,

λευκά χαρτιά.

 

Δίνη της στιγμής,

στιγμής αιώνιας.

 

Άνεμος δυνατός

μα δε ξεριζώνει.

 

Πισωγύρισμα…

Στην άλλη μεριά της δίνης

η μαύρη όχθη του φεγγαριού.

 

Και πάλι απ΄ την αρχή;

 

Καμένη ανατολή

ανθισμένες ηλιαχτίδες

χαϊδεύουν κουφάρια δένδρων.

 

Εξιλέωση ζητούσαν

μα δεν τη βρήκαν…

(και κάηκαν)

 

(Κ.Δ.Α. 27-04-1999)

 

Πίνακας: «An allegory with a believer» του El Greco (περίπου 1589 – 1592).

Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας (Εδιμβούργο).

 

Ακούστε: Chris Mansell – Death is the road to awe (από το soundrack της ταινίας «The Fountain»)

η πάλη

«ήχος πλ. α΄»

 

Ο επαναστάτης θα έλθει.

Μου το ΄χει υποσχεθεί.

 

Δε μπορεί να περιμένει άλλο

μέσα σε θορυβώδη δωμάτια

και έρημους δρόμους.

 

Ήταν αρκετός ο Γολγοθάς που

αναγκάστηκε να ανέβει.

Λίγες ανάγκες είναι έτσι

βίαιες.

 

Λησμόνησε πια και τ΄ ανάλαφρα

παιδικά του χρόνια,

το χαμένο Παράδεισο,

την ανοιγμένη Κόλαση.

 

Τώρα μονάχα η υπόσχεση

που έχει δώσει μένει.

 

Κι από το λόγο τούτο κρατιέμαι.

Δε μπορεί να γίνει αλλιώς.

Ο επαναστάτης θα έλθει.

 

(Σ. Ι. Σ.)

 

 

 

όταν φθάσω να δω ότι αυτό που είμαι εξαντλείται στη βιολογική μου ύπαρξη

όταν τάχω όλα και δεν έχω τίποτα

όταν έχω κουραστεί να αυνανίζομαι και αποζητήσω να ερωτευτώ

όταν κοιτάξω κατάματα τα κομμάτια του εαυτού μου και αναγνωρίσω εμένα στο καθένα απ΄ αυτά

όταν λαχταρήσω για λίγη αγάπη κι ελευθερία

 

τότε θα καταλάβω πως κόλαση και παράδεισος υπάρχουν πάντα μέσα μου εδώ

τότε θα καταλάβω πώς απ΄ το σταυρό κανείς δε κατεβαίνει, μονάχα τον κατεβάζουν

τότε ίσως ανοίξω το πορτάκι της καρδιάς μου για πρώτη φορά

 

ως τότε η κούραση μου κάνει συντροφιά

κι η πάλη φαίνεται ξένη στο εγώ μου …

 

Post soundrack: Rufus Wainwright – Do I disappoint you

 

(photo by Alexander Shurlakov)

 

αναλαμβάνω …

παίρνω στα χέρια μου

επωμίζομαι την ευθύνη

ανακτώ τις δυνάμεις μου

κινούμαι προς τα άνω

αναβαίνω

 

withinthetemple.jpg

 

ποιος μπορεί να μου κρατήσει το χέρι και να δώσει οδό στα βήματά μου;

ποιος μπορεί να ξεκλειδώσει το αμπάρι της ψυχής μου και να αναλάβει όλα τα θαμμένα μυστικά μου;

ποιος μπορεί να μου προσφέρει σκαρί καμωμένο απ΄ υλικά να αντέξουν στις θύελλες της ζωής μου;

ποιος μπορεί να με κοιτά κατάματα και να φωτίζει τις ματιές μου;

ποιος μπορεί να με συμφιλιώσει με τον αγριεμένο εαυτό μου;

ποιος μπορεί να με βγάλει από το φαύλο κύκλο μου και να με λυτρώσει;

ποιος μπορεί να με μάθει να αγαπώ και να υπάρχω;

 

Post Soundrack: Secret Garden – Grace

 

(photo by N. Katalnikov)