σπασμένα είδωλα

«- Τι αγάπησες;

– Την εικόνα του.

– Και σου άρεσε;

– Μάλλον.

– Και τώρα;

– Είδα το είδωλο που κουβαλούσα μέσα μου.

– Κατάλαβα. Πάλι θρόνο είχες χτίσει.» (Ν. Ψ. 19/02/2007)

Σήμερα πήγα ακόμη πιο βαθιά μέσα μου, για να μπορέσω να συναντήσω τον εαυτό μου. Πόσα πράγματα δεν είχα καταλάβει… πόσα χρόνια έπρεπε να περάσουν πάνω μου για να φτάσω στη σημερινή συνειδητότητα! Απίστευτη διαδρομή οι τελευταίες μέρες – μέσα τους συμπυκνώνουν μία ολόκληρη ζωή…

Δεν ήθελα να το παραδεχτώ – ένιωθα πάντα μόνος κι ας περιστοιχιζόμουν από τόσο κόσμο! Το δυναμικό προσωπείο κάλυπτε εκπληκτικά την ανασφάλειά μου… λίγοι την είχαν υποπτευθεί, αλλά εγώ δεν ήθελα να τους πιστέψω. Ο γλυκύτατος πατέρας μου, στα 81 του τώρα πια, δεν το αναγνωρίζει αλλά εγώ το ξέρω – ποτέ του δεν πίστεψε σε μένα! Πάντα τα έκανε όλα καλύτερα από μένα – ήταν τόσο άψογος σε όλα, που δεν τολμούσα να δοκιμάσω ούτε να τον πλησιάσω… Ήταν αδιανόητο, η ήττα που με περίμενε θα ήταν τραγικά μεγάλη! Μόνο τώρα, τώρα που έχει καταπέσει, αντιστράφηκαν οι ρόλοι – τώρα είναι εκείνος ο αδύναμος και εγώ καλούμαι νάμαι ο δυνατός! Μια χρυσή ευκαιρία να του αποδείξω πόσο με είχε αδικήσει…

Δεν είναι έτσι… Όσο κι αν παλεύω να αποδείξω κάτι στον πατέρα μου, αν εγώ ο ίδιος δεν πιστέψω στο μέσα μου, αν δεν το αγαπήσω ολοκληρωτικά, τίποτα δε θάχω καταφέρει!

Είχα πάντα την ανάγκη της αποδοχής του άλλου, μία γιγαντιαία ανάγκη που δεν τολμούσα να αντικρύσω κατά πρόσωπο. Κι όταν περίπου πριν δυο χρόνια έφυγε από κοντά μου εκείνος ο άνθρωπος με τον οποίο είχαμε μοιραστεί τόσες υπέροχες συνεργασίες για πολλά χρόνια, πόνεσα πολύ ακριβώς για αυτό το λόγο: γιατί ένιωσα ότι με είχε απορρίψει! Εν τέλει δεν την αντέχω την απόρριψη!

Πάνε πολλά χρόνια από τη δική μας συνάντηση. Όταν διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας τόσο ξαφνικά και παράδοξα, ήταν σα να γνωριζόμασταν μια ολόκληρη ζωή! Εγώ είχα τόση ανάγκη από την προσοχή του άλλου εκείνο το διάστημα – τώρα που τα βλέπω όλα από απόσταση, τότε μου έλειπε αφάνταστα το νοιάξιμο και η αποδοχή! Και ξαφνικά, ένας άνθρωπος με τόσο ξεχωριστή ευαισθησία βρέθηκε στο δρόμο της ζωής μου να μου ξεδιπλώνει τηδική του ζωή με απέραντη εμπιστοσύνη (χωρίς καλά καλά να με έχει γνωρίσει), να μου ανοίγει την καρδιά του και να μου απλώνει το χέρι του. Ένα υπέροχο, γλυκύτατο «παιδί» που δεν είχε ιδέα για τα κενά που κουβαλούσα εγώ μέσα μου, πίστευε σε μένα και έπαιρνε ζωή από αυτό!

Μία πολύ όμορφη φιλία γεννήθηκε μέσα από αυτή τη συνάντηση και εδραιωθηκε μέσα από μοιράσματα, κοινές αγωνίες, χαρές, λύπες, δυσκολίες… και μετά από κάθε δυσκολία, η σχέση μας έβγαινε πάντα πιο δυνατή. Μία υπέροχη, ιδαίτερη διαδρομή για την οποία δε μετανιώνω ούτε δευτερόλεπτο… Μόνο που δεν είχα καταλάβει ότι αυτή η σχέση δεν ήταν ισότιμη! Και έφταιγα και εγώ για αυτό…

Μπήκα σε αυτή τη σχέση με εντελώς ανοιχτά όρια, χωρίς δικές μου προϋποθέσεις. Δόθηκα εξ’ ολοκλήρου (ήμουν πάντα παρορμητικός και ενθουσιώδης, οπότε δε βοηθούσε κι αυτό), δόθηκα γιατί είχα ανάγκη να πάρω, δόθηκα γιατί εισέπρατα την αποδοχή που μούλειπε τόσο πολύ… Κι αυτή την αποδοχή την εισέπρατα με έτον πιο υπέροχο τρόπο έκφρασης  – με αυτή την «παιδική» αθωόοτητα και τρυφερότητα… Έβλεπα το «παιδί» μέσα σου κι αυτό ήταν που με τράβηξε μάλλον από την αρχή, αυτό ήταν που μου έδινε τη «σιγουριά» ότι δε θα με απέρριπτες, το παιδί με το υπέροχο συναίσθημα και την ιδαίτερη ευαισθησία που τον χαρακτήριζε! Όμως, ταυτόχρονα, δεν μπορούσα να αισθάνομαι ότι σχετίζομαι με ένα παιδί… Για αυτό έφτιαξα μέσα μου τη δική μου εικόνα για σένα, παράβλεψα τα δικά σου προβλήματα και τη δική σου εύθραυστη ισοροπία, σε έβαλα πολύ ψηλά για να νιώθω ότι στέκεσαι δίπλα μου ισότιμα, μεγένθυνα όλα τα καλά σου, επένδυσα σε σένα και περίμενα να είσαι όπως εγώ σε ήθελα!!! Δεν άντεχα να σε βλέπω να εκπίπτεις από το είδωλό σου που εγώ είχα κατασκευάσει… Δεν μπορούσα να αποδεχτώ ότι οι άνθρωποι σπάνια φτάνουν στην τελειότητα σε ό,τι επιδιώκουν (και για αυτό ήμουν πιο αυστηρός μαζί σου σε σχέση με τους άλλους και περίμενα πάντα περισσότερα από σένα). Δε σε είχα βάλει στην πραγματική σου διάσταση, με τα συν και με τα πλην σου! Για αυτό και δεν άντεχα τις ανθρώπινες «αποτυχίες» σου (μα ειλικρινά, πόσοι άνθρωποι μπορεί να συμπεριφόρονται καταστρεπτικά από πρόθεση;;; κι όμως εγώ ένιωθα ότι με κατέστρεφες!).

Όλη αυτή η παράξενη διαδρομή αυτών των ημερών, με βοήθησε να καταλάβω πόσο επιτακτική ήταν η ανάγκη να αποκτήσω συνείδηση του εαυτού μου, να βουτήξω πολύ βαθιά μέσα μου και να δω πού βρίσκομαι! Σιγά σιγά άρχισα να φιλτράρω τα πάντα γύρω από μένα και να βρίσκω τα κλειδιά για να βάλω το καθετί στο πραγματικό του πλαίσιο και να ορίσω εγώ τον εαυτό μου. Κι αυτή η διαδικασία μου δίνει σταδιακά εμπιστοσύνη και αυτοπεποίθηση. Ο Θεός με επισκέφτηκε με τον πιο παράδοξο τρόπο που θα μπορούσα να είχα φανταστεί (και το κάνει για δεύτερη φορά στη ζωή μου) και μου έδειξε το μονοπάτι… Ακόμη πορεύομαι… κι ίσως αυτή η πορεία να αναδειχτεί σε πορεία μίας ολόκληρης ζωής. Η αρχή, όμως, έγινε!

Τώρα ξέρω πως όλοι μας έχουμε χρέος να στηριζόμαστε στα δικά μας πόδια και τις αδυναμίες μας να τις εναποθέτουμε στα χέρια του Θεού. «Κανείς δεν μπορεί να σταθεί στα δικά σου πόδια για σένα. Κανείς δεν μπορεί να σηκώσει τον άλλο, πολύ καιρό, χωρίς να σακατευτούν κι οι δυο στο τέλος.» (Βιρτζίνια Σατίρ)

Τώρα ξέρω πως αυτή η τόσο ξεχωριστή φιλία μας μπορεί να μπει στο αληθινό της πλαίσιο, να ανθίσει, να ωριμάσει και να γίνει αληθινή πορεία ζωής!

Σήμερα έσπασα το είδωλό σου κι είδα την ομορφιά της πραγματικής σου εικόνας!

Σήμερα δε με φοβίζει αν κάποια στιγμή εσύ φύγεις, γιατί τίποτα δε χάνεται μέσα μας αν υπάρχει όντως μέσα μας, ακόμη κι αν δεν είναι ο άλλος δίπλα μας ως φυσική παρουσία!

Σήμερα ξέρω γιατί τόσο πολύ μοιάζουμε εμείς οι δύο και γιατί διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας κι οι ζωές μας!

Σήμερα μπορώ να σου φωνάξω «μην κάνεις το ίδιο λάθος με μένα!»…

Σήμερα πια ξέρω πόσο σπουδαίο είναι να βρει κανείς τη χαμένη αυτοπεποίθησή του ώστε να μην εξαρτιέται από σχέσεις που θα του αποδεικνύουν τι αξίζει και πόσο σημαντικός είναι, αλλά δε θάναι αληθινές και ισότιμες σχέσεις!

«Όλα αυτά μπορούν να γίνουν. Είναι απλά και λογικά. Οι δυσκολίες επικεντρώνονται κυρίως στην έλξη που ασκούν ακόμη οι παλιές εμπειρίες από το μοντέλο φοβέρα – αμοιβή, από την άγνοια και την έλειψη ενός θετικού μοντέλου σχέσης. Το θετικό ζευγάρωμα μπορεί να μας βοηθήσει να φθάσουμε σε ένα κανούργιο τρόπο συνύπαρξης» (από το βιβλίο της Βιρτζίνια Σατίρ «Πλάθοντας ανθρώπους», εκδ. Κέδρος 1989 – σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!)

(φωτογραφία: Sapna Chand)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s