μια απρόσμενη επίσκεψη

«Απόψε με ένα θηρίο πάλεψα.

Νόμιζα ότι το είχα σκοτώσει προ καιρού.

Αυταπάτη ήταν;

Μα οι ουλές είναι ακόμα νωπές.» (Ν. Ψ. 12/12/2006)

Απόψε με επισκέφτηκες ξανά! Πάνε κάπου οκτώ χρόνια τώρα από την πρώτη εκείνη επίσκεψη… Έχεις την εντύπωση ότι δεν έχει αλλάξει τίποτε, ένας έφηβος που δεν ενηλικιώθηκε ποτέ! Μπορεί και νάναι έτσι… είναι περίεργο, οι μάχες παραμένουν ίδιες, κι ίσως πιο έντονες ακόμη από τότε… Όμως έχεις κάνει μια διαδρομή από το τότε στο σήμερα, μην το αρνείσαι αυτό στον εαυτό σου. Όλοι μας κάνουμε μία διαδρομή στο πέρασμα του χρόνου, ακόμη κι αν γυρνάμε πίσω μπρος πολλές φορές… Η διαδρομή είναι πιο σημαντική από το τέρμα της, η διαδρομή δεν πρέπει να σταματήσει  ακόμη κι αν δε καταφέρουμε να φτάσουμε ποτέ στο τέρμα της.

Μα τώρα, η ματιά σου είναι διαφορετική κι αυτά που τότε αναγνώριζες επιφανειακά, τα βλέπεις στο πραγματικό τους βάθος σήμερα και για αυτό τρομάζεις και πονάς!

Μη φοβάσαι το σφίξιμο που ένιωσες απόψε σε αυτή την απρόσμενη επίσκεψή σου!

Βούτα βαθιά στον εσωτερικό σου κόσμο, άσε στην άκρη τα είδωλα που είχες επιλέξει γιατί σε βόλευαν, πιάσε το μέσα σου από το χέρι και βγες από το κάστρο που μόνος σου έχτισες γιατί νόμιζες ότι εκεί μέσα θάσουν ασφαλής! Μα το κάστρο αυτό δεν είχε ούτε ένα παράθυρο, ήταν γεμάτο σκοτεινιά! Εντάξει, με τα χρόνια άνοιξαν ρωγμές ή χαραμάδες ανάμεσα στις πέτρες σου και που και που έμπαινε λίγο φως – αυτό ήταν το κέρδος στη μέχρι τώρα διαδρομή σου, αυτό το λιγοστό φως! Μα τώρα πια το βλέπεις καθαρά – πρέπει να βγεις ολόκληρος έξω στο φως!

Απόψε μου έδωσες χαρά που με ξαναεπισκέφτηκες! Πόσα μου θύμησες… Μια επίσκεψη σαν κι αυτή, μπορεί να είναι τελικά «τα καλώδια για τη μετάγγιση της ικανής εκείνης ποσότητας που χρειάζεται για να επαναφέρει σε λειτουργία το δυναμό μίας πεσμένης μπαταρίας και να την οδηγήσει στην αυτοεξυπηρέτηση πλέον»! Μπορεί και νάναι η αρχή για να πάψεις να πηγαινοέρχεσαι στις παράλληλες ζωές σου και να αρχίσεις να ζεις αληθινά!!!

Κάτι όμορφο έχει αρχίσει να γεννιέται μέσα σου! Μην το φοβηθείς! Αφουγκράσου το, νιάξου το, πήγαινέ το παραπέρα! Κάθε γέννα έχει σφήξιμο, έχει ζόρι… Μετά τον τοκετό, όμως, όλοι οι πόνοι εξαφανίζονται, γιατί σε πλημμυρίζει η χαρά που σου δίνει η νεογέννητη ύπαρξη! Σε κάθε γέννα, από κοντά ανύστακτος ο γιατρός, έτοιμος να παρέμβει σε κάθε απρόοπτη επιπλοκή!  Έτσι κι ο δικός μας Γιατρός.. Μας επισκέπτεται καθημερινά, ακόμη και με τους πιο παράδοξους τρόπους και παρεμβαίνει χωρίς να καταστρατηγεί ούτε στο ελάχιστο την ελευθερία μας…

Τι έχεις να φοβηθείς, λοιπόν; Πάρε τη ζωή σου στα δικά σου χέρια κι απόθεσε στα δικά Του χέρια όλες τις ανθρώπινες αγωνίες σου και την αδυναμία σου… και πέτα! Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα, άσε την ψυχή σου ανοιχτή να γεμίσει χαρά και φως… και ζήσε!

Υ.Γ.

«- Για να βρεις την άκρη, πρέπει να βουτήξεις βαθιά.

– Θα πονέσει;

– Θα δείξει.

– Και πώς θα βρω την άκρη;

– Βρες πρώτα την αλήθεια σου.

– Κατάλαβα… Θα πονέσει…» (Ν. Ψ. 18/02/2007).

(φωτογραφία – Alexander Shurlakov: For my friend)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s