η λύτρωση έρχεται από μέσα…

Για μια ακόμη φορά αντιμέτωπος με διλήμματα…

Για μια ακόμη φορά πρέπει να αποφασίσεις…

Δε θέλεις, αλλά πρέπει…

Γιατί φοβάσαι; Η ζωή σου ανήκει μόνο σε σένα και την κάνεις ό,τι θέλεις! Μπορείς να την αγαπήσεις, μπορείς να τη μισήσεις, μπορείς να την κάνεις κόμπο, μπορείς να τη ζήσεις στην κόψη του ξυραφιού (άλλωστε πάντα σε εξίταρε να ζεις στα άκρα, έτσι δεν είναι;), μπορείς να την εναποθέσεις στα χέρια του Θεού… είναι αποκλειστικά δική σου ευθύνη η επιλογή! Μην ξεγελάς πια τον εαυτό σου με τεχνητά διλήμματα…

Θέλεις να πέσεις; Πέσε… δε χάλασε κι ο κόσμος! Μπορεί να τσακιστείς από το πέσιμο και σίγουρα δεν σου αξίζει! Αλλά κανείς δεν μπορεί να σε πείσει για αυτό, αν εσύ ο ίδιος δεν το πιστέψεις… Ναι, μπορεί να τσακιστείς από το πέσιμο, αλλά δεν είσαι μόνος.Το ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, δεν πρέπει καν να αναρωτιέσαι για αυτό! Ακόμη κι αν δεν αντέχω να ζήσω το πέσιμό σου, θάμαι εδώ… Και θα απλώσω το χέρι μου για να κλείσω μέσα του το δικό σου τραυματισμένο χέρι… και θα το κρατήσω σφιχτά μέσα στο χέρι μου, όπως τότε, εκείνο το βράδυ… Είμαι ήδη εδώ και θα μείνω εδώ με τα συναισθήματά μου ανοιχτά γιατί σ’ αγαπώ. Κι ας πονώ στη σκέψη να αντικρύσω το τσακισμένο κορμί σου…

Ναι, δεν είσαι ποτέ μόνος. Μα ακόμη αμφιβάλλεις;

Η Εκκλησία είναι πάντα εδώ. Και ο Χριστός εδώ . Εσύ πάρε την ευθύνη της ζωής στα χέρια σου και πήγαινέ την όπου θες. Όπου κι αν πέσεις, στα χέρια του Θεού θα πέσεις. Γιατί ο Θεός είναι Αγάπη. Και η Αγάπη φτάνει μέχρι και στον πάτο, εκεί όπου δεν έχει άλλο παρακάτω…

 

IV

Ὁ πληγωμένος χειρουργός δουλεύει τό ἀτσάλι

Πού ἐξονυχίζει τό ἀρρωστημένο μέρος·

Κάτω ἀπό τά ματωμένα χέρια νιώθουμε

Τήν κοφτερή συμπόνια τῆς τέχνης τοῦ θεραπευτῆ

Πού λύνει τό αἴνιγμα τοῦ πυρετικοῦ διαγράμματος.

 

Ἡ μόνη μας ὑγεία εἶναι ἡ ἀρρώστια

Ἄν ὑπακοῦμε τή νοσοκόμα πού πεθαίνει

Πού ἡ ἀδιάκοπή της ἔγνοια δέν εἶναι ν᾿ ἀρέσει

Ἀλλά νά ὑπενθυμίζει τήν κατάρα, τή δική μας καί τοῦ Ἀδάμ,

Πώς γιά νά γιάνουμε, πρέπει ἡ ἀσθένειά μας νά ἐπιδεινωθεῖ.

 

Νοσοκομεῖο μας εἶναι ὁλόκληρη ἡ γῆ

Τό προίκισε ὁ κατεστραμμένος ἑκατομμυριοῦχος,

………………………………………………………………………………………………….

Το μόνο μας πιοτό τό αἷμα πού σταλάζει,

Ἡ ματωμένη σάρκα μόνη μας τροφή.

………………………………………………………………………………………………….

T. S. Eliot, Τέσσερα Κουαρτέτα, East Coker, IV

 

(φωτογραφία – Oleg Galaychuk: Burning for others)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s