δωμάτιο 654

Ο Χριστός ελεί τον ασθενή (�ργο του Sadao Watanabe)

Ο Χριστός ελεεί τον ασθενή

Πάντα μου άρεσαν τα ταξίδια, να εξερευνώ καινούργια μέρη, να γνωρίζω ανθρώπους και πολιτισμούς, ακόμη και αν έφθανα κάποιες στιγμές στα όρια… Μόνο που δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι κάποια στιγμή θα ξεκινούσα ένα τόσο διαφορετικό και ιδιαίτερο ταξίδι σαν αυτό…

Η διάγνωση είναι οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία και αύριο αρχίζουμε το πρώτο σχήμα της θεραπείας. Τα ιατρικά ανακοινωθέντα και οι λεπτομέρειες της θεραπείας ανήκουν σε έναν άλλο χώρο απ΄ αυτόν. Εδώ είναι το σπιτικό μου μέσα στο οποίο θέλω να μοιράζομαι αυτά που από την αρχή είχα εκφράσει: σκέψεις, αγωνίες, αισθήματα…

Όταν μου ανακοινώθηκε η διάγνωση, ένιωσα τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια μου! Για πρώτη φορά έπρεπε να βρω τον τρόπο να μιλήσω στον εαυτό μου, έναν τρόπο τόσο διαφορετικό από πριν. Ήρθα αντιμέτωπος με τα συναισθήματά μου: απορία, αγωνία, θυμός, φόβος, ελπίδα, προσμονή, τόσο μα τόσο ανάμεικτα…

Αποφάσισα πως έπρεπε να διαλεχθώ με όλα αυτά τα συναισθήματα, με αυτό που συνέβαινε και με ό,τι αυτό μπορεί να μου επιφύλασσε για το μέλλον. Να δω ότι αλλαγή του τρόπου ζωής μου δε σήμαινε «όχι ζωή». Να μη βιαστώ να φέρω το χειμώνα στη ψυχή μου, όταν όλα γύρω μου ακόμη μυρίζουν καλοκαιράκι. Να αντικρύσω κατάματα το σκληρό και μακρύ ανήφορο που έχω μπροστά μου χωρίς να χάσω το δικαίωμα στο όνειρο και την ελπίδα.

Δε θέλησα να κλειστώ στον εαυτό μου, αντίθετα θέλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να μοιραστώ αυτήν την πορεία του εσωτερικού διαλόγου με τον εαυτό μου και με όσα καινούργια, δύσκολα και πρωτόγνωρα αλλά πολύ ουσιαστικά ανοίγονται ξαφνικά μπροστά μου!

Μια καινούργια σελίδα, λοιπόν, ανοίγω (άλλες φορές με δικές μου σκέψεις, κι άλλες με σκέψεις δανεισμένες) και σας καλωσορίζω όλους όσους θα θέλατε να νιώσετε, έστω και για λίγο, συνταξιδιώτες σε αυτό μου το ταξίδι!

(Το έργο «ο Χριστός ελεεί τον ασθενή» ανήκει στον Sadao Watanabe)

Advertisements

42 comments

  1. …»Ο έξω κόσμος φαίνεται ακόμη πιο απόμακρος από εδώ μέσα, και ο εσωτερικός κόσμος τόσο, μα τόσο διαφορετικός. Δύσκολα συναντιώνται από μόνοι τους αυτοί οι κόσμοι, και ακόμη πιο δύσκολα σταματούν να αντιμάχονται αδυσώπητα ο ένας τον άλλο.»
    (Απο http://nightwhisper.wordpress.com/2008/01/?preview=1&template=pub/k2&stylesheet=pub/k2)
    Χαίρομαι αφάνταστα που επιλέγεις το άνοιγμα…
    «Δε θέλησα να κλειστώ στον εαυτό μου, αντίθετα θέλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να μοιραστώ αυτήν την πορεία του εσωτερικού διαλόγου με τον εαυτό μου…»
    Καλή συνοδοιπορία λοιπόν!
    🙂

  2. Αισθάνομαι πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το άνοιγμα σε αυτή τη ζωή. Τα ερωτήματα είναι τόσο μεγάλα κι εμείς τόσο μικροί για να τα απαντήσουμε… Που θα είμασταν χωρίς τους συνοδοιπόρους μας, να μοιραστούμε αυτό το συναίσθημα απέναντι στο ταξίδι της ζωής που μας ξεπερνά τόσο, μα τόσο πολύ;
    Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο μικρός νιώθω για να βρω απαντήσεις. Και τόσο πιο επιτακτικά αναζητώ συνοδιπόρους. Σ’ ευχαριστώ που είσαι ένας από αυτούς.

  3. Αδελφέ μου, την αγάπη μου και ας μην γνωριζόμαστε από κοντά. Φτάνει που πατάμε ίδια γη και ατενίζουμε ίδιο ουρανό!!!
    Που είμαστε τόσο μεγάλοι αλλά και τόσο τραγικοί, δηλαδή τόσο ανθρώπινοι συνάμα.

    Χαίρομαι που ανοίγεις την καρδιά σου στα αγαπητικά βλέμματα μας.
    Σου υπόσχομαι οτι θα είμαι ένας εκ των συνοδοιπόρων σου!!!
    Φιλιά πολλά και αγάπη !!!!!

    Τα λεμε λοιπόν …………….

  4. @ nightwhisper

    Κάθε μέρα που περνά εδώ μέσα, ο έξω κόσμος φαίνεται όλο και πιο απομακρυσμένος καθώς υπάρχει τόσο έντονη η ανάγκη για εσωτερικό διάλογο, αλλά … ταυτόχρονα και πιο κοντινός από ποτέ, καθώς συνειδητοποιώ πόσο πιο κοντά με τους ανθρώπους σε φέρνει μια τέτοια δοκιμασία. Αυτό που δοκιμάζει τόσους άλλους, χτυπά ξαφνικά και τη δική σου πόρτα. Μια ιδαίτερη κοινωνία και ενότητα με τους άλλους αρχίζει να αναπτύσσεται. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που θξέλω τόσο πολύ να ανοιχθώ. Σε ευχαριστώ πολύ αδελφέ μου.

  5. @ Δημήτρης

    Πόσο δίκιο έχεις, φίλε μου Δημήτρη. Κι εγώ νιώθω πολύ ευλογημένος για την παρουσία τόσων φίλων και αγαπημένων προσώπων κοντά μου. Κάθε ταξίδι, ευχάριστο ή δυσάρεστο, εύκολο ή δύσκολο, παίρνει άλλη διάσταση όταν το μοιράζεσαι… Και κάθε άνοιγμα, κάθε μοίρασμα, σίγουρα βοηθά στην αναζήτηση των απαντήσεων που όλοι ψάχνουμε. Νάσαι πάντα καλά.

  6. @ π. Λίβυος

    Σεβαστέ μου πάτερ

    ειλικρινά με τιμά η παρουσία σας στο ηλεκτρονικό μου σπιτικό και η αγάπη σας. Την έχω ανάγκη, όπως επίσης και τις προσευχές σας. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία που δεν γνωριζόμαστε από κοντά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι ένα ψυχρό ηλεκτρονικό μέσο σαν κι αυτό μπορεί να φέρει τόσο κοντά τους ανθρώπους. Και μου είχε λείψει πολύ αυτή η ηλεκτρονική παρεούλα. Πόσο χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω. Νάστε καλά.

  7. … φτάνει που πατάμε την ίδια γη και κοιτάμε τον ίδιο ουρανό…
    … ε, βούρκωσα μ’ αυτό που έγραψε ο π.Λίβυος…
    Τι άλλο να πω τώρα εγώ;
    Τίποτα. Σ’ αγαπάω πολύ, είμαι παρούσα μαζί με τους άλλους φίλους σου και αν και νομίζω πως ο δρόμος που έχεις να περπατήσεις είναι βαθιά προσωπικός και μοναχικός, είμαι κι εγώ κοντά σου με όλη μου την αγάπη κι ας είναι οι αγάπες όλων μας για σένα ήλιοι μικροί που δεν θα αφήσουν να εισβάλλει κανένας χειμώνας παγωμένος στην ψυχή σου…

  8. @ βασιλική ν.

    Αγαπημένη μου φίλη Βασιλική,
    τι υπέροχη η ευχή σου… Ναι, έχεις δίκιο, ο δρόμος που διαβαίνω είναι προσωπικός και μοναχικός σε μεγάλο βαθμό, αλλά πάλι σκέφτομαι πως κάθε τι, ευχάριστο ή δυσάρεστο, αποκτά άλλη αξία και φωτίζεται από πολλές γωνιές όταν το μοιράζεσαι! Αυτή η τόσο βαθιά και μυστική ουσία του μοιράσματος είναι που μετατρέπει τις ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες σε αληθινή κοινωνία και μας βοηθά να συνειδητοποιούμε πως είμαστε ένα Σώμα. Δεν ξέρω τι θα έχω να λέω όσο καιρό θα περπατώ σ΄ αυτό το περίεργο μονοπάτι (κάποιες στιγμές ίσως πολλά, άλλοτε πάλι λίγα, ίσως κάποια στιγμή και τίποτα…), πάντως αυτό το οδοιπορικό θέλω να το ζήσω ως το μεδούλι του… ε, και πώς να το κάνουμε… οδοιπορικό χωρίς συνοδοιπόρους δεν έχει μαγεία βρε παιδί μου!!!

  9. Ήρθα από το σχόλιό σου στην ιστοσελίδα του π.κ. που μου έκανε εντύπωση. Βρήκα εδώ την κατάθεση μιας όμορφης ψυχής. Σε παρακαλώ να δεχθείς και το δικό μου χέρι στην διαδρομή σου. Θα ήταν τιμή μου.

  10. H Κατερίνα σχολιάζει, με έχεις στις αναρτήσεις σου αγαπητά σά και μου αρέσει! Θα σχολιάσω λοιπόν, τον τρόπο που εκθέτεις το προσωπικό σου πρόβλημα και το άνοιγμα της ψυχής σου, ώστε τα σα να είναι εμά..
    Πιάνεις τον ταύρο από τα κέρατα εν ολίγοις! 🙂
    Καλό αυτό! Tango λοιπόν, καθώς η ζωή το φέρνει, είμαστε ποιό δυνατοί από όποιο ιατρικό ανακοινωθέν. Μαζί σου και εμείς όλοι, όχι μόνο στα ταξίδια, στις μουσικές επιλογές και τις σκέψεις. Αλλά και στον προσωπικό σου αγώνα, Κυρηναίοι..

  11. Σα μου, μόλις τώρα το έμαθα και ένιωσα σαν να μου ήρθε κεραυνός στο κεφάλι!
    Σα όλα θα πάνε καλά και να μην ξεχάσεις αυτό που λες! είναι ακόμα καλοκαίρι! Πάντα θα είναι καλοκαίρι ακόμα κι αν ο χειμώνας τραβήξει απ’τα δεντρα τα φύλλα τους ακόμα κι αν η βροχή γίνει δάκρι, ακόμα κι αν το χιόνι σκεπάσει τη πρασινάδα, στη καρδιά σου να ναι καλοκαίρι! Πάντα καλοκαίρι αδερφέ!

  12. @ Katerina

    Τα εμά, τα σα = τα ημέτερα, καλή μου Κατερίνα. Δύναμη παίρνουμε ο ένας από τον άλλο και μέσα στην αδυναμία μας συναντούμε τον Θεό και ενδυναμωνόμαστε ακόμη περισσότερο. Κι αυτό είναι που έχει τόση, μα τόση αξία στη ζωή μας. Καλώς όρισες από τις διακοπές σου.

  13. @ θρασύβουλος

    Φίλε μου Θρασύβουλε σε ευχαριστώ. Δεν είναι πάντα εύκολο… Κάθε δοκιμασία έχει χειμωνιά, ας μη γελιόμαστε. Όμως αν πάρουμε δύναμη από το αναστάσιμο φως του Σταυρού του Κυρίου μας, οι αχτίδες του Ήλιου θα ζεστάνουν τις καρδιές μας και θα λιώσουν τα χιόνια του φόβου. Τουλάχιστον ας αναζητήσουμε αυτήν την ελπίδα μέσα μας…

  14. συγνώμη αλλά δεν βρίσκω όμορφα λόγια να γράψω…
    είμαστε εδώ και εμείς οι τρεις σχεδόν τώρα, για σένα ‘σα’
    ότι μπορούμε να κάνουμε να μας το πείτε
    ότι δεν μπορούμε θα προσπαθήσουμε
    συγνώμη αλλά επδειδή είμαι και λίγο εγωιστής παραθέτω ένα λινκ http://news.pathfinder.gr/health/409168.html (συγνώμη αν παραβιάζω έτσι το άσυλο του ιστιολογίου σου)
    θα κάνουμε προσευχή για εσάς και την οικογένειά σας

    β & ε & ? σταμ

  15. Αγαπημένε μας σα,
    Στο δωμάτιο 654 βρισκόμαστε μαζί σου κι εμείς, ο Κώστας, εγώ, οι φίλοι μας, κι όλοι εκείνοι που στα σπίτια τους -προσκυνήματα της Αίγινας καίει από αυτές τις μέρες μιά φλόγα αγάπης για σένα. Ήσουν και συ εκεί μαζί μου, απτός, μαζί με την οικογένειά σου.Αυτό το διάστημα, μέσα από τη μοιρασμένη-ειλικρινά μοιρασμένη θα μου επιτρέψεις να πω- οδύνη και ελπίδα, νιώθω ότι αληθινά αρχίζω να σε γνωρίζω, ότι τώρα αρχίζει να μου αποκαλύπτεται ένα μικρό μέρος του μυστηρίου του δικού σου προσώπου, παρότι τόσα χρόνια είχα την ευλογία της χαράς, της αγάπης ,του χαμόγελου σου.
    Περίμενα πολύ αυτή την εγγραφή σου και ίσως να σου δώσει χαρά να μάθεις ότι αυτή η επιλογή σου μέσα από το δωμάτιο 654 να μην κλειστείς στον εαυτό σου, αλλά να κάνεις τα σα εμά και ημέτερα, μου δίνει απροσμέτρητη βοήθεια και ελεεί εμένα που όλα αυτά τα χρόνια κλεινόμουν…Θέλω να σ’ ευχαριστήσω πολύ, σα. Για μένα τώρα αρχίζει ουσιαστικότερα η γνωριμία και η συνοδοιπορία μας. Καλό μας ταξίδι, καλή δύναμη αυτές τις μέρες, θα είμαστε κοντά σου κι όταν γυρίσει ο Κώστας(Κυριακή) ,ελπίζω να έχουμε τη χαρά να βρεθούμε. Την αγάπη και τα φιλιά μου σε όλους σας, καλέ μας σα!

  16. Αγαπητέ σα,
    δε με γνωρίζεις. Εμαθα για σένα από κάποιο κοινό μας φίλο και παίρνω το θάρρος να σου γράψω 2-3 λέξεις, ίσως ανεπαρκείς αλλά τουλάχιστον με μιας μορφής αγάπη. Γράφεις – κι αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό – «Να δω ότι αλλαγή του τρόπου ζωής μου δε σήμαινε «όχι ζωή» «. Δε θα χρειαζόταν να γράψεις τίποτε άλλο, γιατί με τη φράση ετούτη τα είπες όλα! Η ρημάδα η ζωή έχει τόσες μορφές κι εκφράσεις, ώστε μερικές φορές εκπλησσόμαστε με τους ίδιους μας τους εαυτούς! Τυγχάνει να είμαστε συνοδοιπόροι, με κάποια ειρωνική διαφορά φάσης. Ουδέποτε, όμως, ευχήθηκα για οποιονδήποτε να ακολουθήσει το μονοπάτι, που μου επεφύλαξε η ζωή 7 χρόνια πριν. Δε θέλω να σε κουράσω άλλο. Εύχομαι να έχεις πάντα κατά νου το κομμάτι αυτό απ’ το κείμενό σου που παρέθεσα. Ακόμη κι ο πόνος, ε γαμώτο, κι αυτός μορφή ζωής είναι – αρκεί να περάσει κάποτε βέβαια 🙂 ! Αν έχεις ποτέ όρεξη, έχω καταθέσει εδώ: http://users.forthnet.gr/ath/userbpanda/ λίγη από την ψυχή μου. Ίσως να βρεις κάτι κοινό, ίσως όχι, θα βρεις όμως σίγουρα κάποιο μοίρασμα! Εύχομαι το καλύτερο (όπως το ορίζει ο καθένας πάντα)! Ίσως το γεγονός πως είμαι εδώ, 7 χρόνια μετά, και σου γράφω, να έχει κάτι να σου πει από μόνο του!

  17. Έμαθα για σένα από την Αθανασία…
    Θέλω να προσθέσω τη διακριτική μου παρουσία
    στο δωμάτιό σου που ήδη έχει κατακλυστεί
    από Καρδιές ζεστές, Αγάπη, Προσευχές,
    και –είμαι βέβαιη- κι από κάποιους Αγίους…
    Αν μερικές στιγμές νιώθεις μια ελαφράδα, μια ησυχία,
    από όλα αυτά είναι…
    Κι έρχεται περισσότερη Αγάπη, πιο πολλές Προσευχές, καταφθάνουν κι άλλοι Άγιοι…

  18. Εμαθα για αυτη τη σελίδα απο τη Σοφία Κου.
    Μόνο αυτό μπορώ να πώ…..
    Είναι κρίμα όταν το χρειαζόμαστε να μην υπάρχει κάποιος να προσευχηθεί και για μας……..
    Ευτυχώς εδώ είναι διαφορετικά…..
    Η παρέα μεγαλωνει και η προσευχές όλων αυτων των ανθρώπων έχουν δύναμη.
    Πίστεψέ το όπως το πιστεύω κι’ εγω.
    Θα δείς οτι ο Θεός θα δώσει μια μέρα να βρεθούμε όλοι γύρω απο ένα χαρούμενο τραπέζι και πίνοντας και γελώντας θα μιλάμε για όλα αυτά που δύσκολα οι άνθρωποι σήμερα τα πιστεύουν.
    καλό βράδυ…….και θα τα ξαναπούμε……..:)))

  19. Θυμάμαι κάποτε που κάποιος γέροντας μάλωσε ένα πνευματικοπαίδι του για τα»εύκολα» λόγια της παρηγορίας, όπως τα χαρακτήρισε… δεν είχε και άδικο. Είμαι ένας άνθρωπος που τέτοιο σταυρό σαν το δικό σας δεν έχει σηκώσει και κατά συνέπεια ό,τι και να πω θα είναι λίγο ίσως και ανούσιο… Ο γέροντας έλεγε σε τέτοιες στιγμές είναι καλύτερο να σιωπάς και να προσεύχεσαι! Να προσεύχεσαι ο Θεός να δυναμώσει τις πλάτες αυτού που σηκώνει το σταυρό του υπομονετικά και πορεύεται προς δόξα της Ζωής και της ουσία της. Είναι μια προσευχή που ήδη κάνω για εσάς…

  20. κοίτα έξω απ΄το παράθυρο σου,το πρώτο αστέρι που θα δείς είναι το δικό σου!Βλέπεις πως λάμπει έκει ψηλά;κοίτα σου χαμογελά!χαμογέλα του κι εσύ, όλα θα πάνε καλά!
    καλη δύναμη
    Η Παναγία να είναι πάντα κοντά σου.

  21. Τα έχω χάσει, ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω…

    ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΕΥΧΕΣ ΟΛΩΝ ΣΑΣ!

    Η θεραπεία έχει ξεκινήσει και όλα πάνε πολύ καλά μέχρι στιγμής. Αυτό που έχω ανάγκη, όμως, να μοιραστούμε είναι σκέψεις που γεννιώνται με αφορμή την ασθένεια ή τον πόνο και αυτό θα μεταφέρω στα επόμενα ποστ μου σιγά σιγά σαν μια αφορμή για διάλογο και συζήτηση για όσους ενδιαφέρονται.

    Κάθε τέτοια πορεία είναι μια ευκαιρία και – γιατί όχι; – μια πρόκληση για συνάντηση με τον άνθρωπο και με τον Θεό. Αν μπορέσουμε να το αισθανθούμε αυτό στο βάθος και στην ουσία του, τότε ίσως ζήσουμε τη χαρά της μετοχής μας σε μια κοινωνία Θεού και ανθρώπων ως μέλη του ίδιου Σώματος.

  22. @ vstmtlts

    Βασίλη φίλε μου σε ευχαριστώ. Εύχομαι με το καλό να υποδεχτείτε το νέο μέλος της οικογένειάς σας.

    @ Αθανασία

    H παρουσία σου στο ηλεκτρονικό σπιτικό μου με γέμισα χαρά. Θα έχουμε την ευκαιρία να τα λέμε ελπίζω τακτικά. Με το καλό να δεχθείς τον Κωστή μας και να τα πούμε και από κοντά.

    @ Αντώνης

    Αγαπητέ φίλε Αντώνη, το πολύ ενδιαφέρον site σου το είχα ήδη επισκεφτεί την προηγούμενη εβδομάδα και θαύμασα το θάρρος και τη δύναμη με την οποία υπέμεινες τη μεγάλη αυτή δοκιμασία σου. Αν και δε γνωριζόμαστε, σε νιώθω πολύ κοντά μου. Ο δικός μου υποτύπος είναι η Μ3 και ως εκ θαύματος διαγνώστηκε πριν καν η νόσος δώσει το οποιοδήποτε σύμπτωμα που θα μπορούσε να μας υποπτεύσει. Η Μ3 βέβαια είναι η μόνη από τις μυελοβλαστικές μορφές που είναι εντελώς διαφορετική στη συμπτωματολογία και στη θεραπεία της. Καλή δύναμη σε ό,τι κάνεις. Χαίρομαι αφάνταστα που είσαι καλά.

    @ Katerina

    Κατερίνα μου σε ευχαριστώ ολόψυχα για την αφιέρωσή σου

    @ nhfalia methh

    Μου είχε λείψει η ανεξήγητη γλύκα της παρουσίας σου και χάρηκα που πέρασες. Τώρα που θα έχω χρόνο, θα περνώ και γω πιο τακτκικά και θα τα λέμε.

  23. @ Σοφία Κου, Άλκης, Μαγιούλι, Μάρω, Μαρία G.

    Αγαπητοί μου φίλοι καλώς ήρθατε στο κονάκι μου. Η παρουσία σας με γεμίζει χαρά και δύναμη και σας νιώθω κοντά μου αν και δε γνωριζόμαστε. Σας ευχαριστώ πολύ, πολύ, πολύ για τα όμορφα λόγια σας, τις ευχές και τις προσευχές σας… Είμαι πολύ συγκινημένος.

    @ Άλκης

    Φίλε Άλκη με ταξίδεψες με τις φωτογραφίες σου στο blog σου. Μαγευτικές και εκφραστικές.

    @ Σοφία Κου

    Σοφία μου με συγκίνησες με την ανθρωπιά και την ειλικρίνεια που αποπνέει η σελίδα σου. Με συγκίνησε και το κάλεσμα σου για μια ευχή… Σε ευχαριστώ καλή μου. Θα τα λέμε.

  24. Από το δωμάτιο 170, κρατώντας το χέρι στον πατέρα μου που πάσχει από χρόνια μυελομονοκυτταρική λευχαιμία, ένα έχω να σου πω: είναι απίστευτη η δύναμη και η αντοχή που κρύβεται μέσα σου! Χρειάζεται δυστυχώς να τις ανακαλύψεις και να τις φέρεις στην επιφάνεια λόγω μιας δύσκολης κατάστασης, αλλά πίστεψέ με!
    Ζώντας εδώ και 12 χρόνια μια παρόμοια ασθένεια από κοντά, σε έναν άνθρωπο μεγάλης ηλικίας με επιβαρυμένη υγεία από ένα καρκίνο του εντέρου και διαβήτη, δεν μπορώ να πιστέψω το πως καταφέρνει και ξεπερνά τα εμπόδια.
    Στη δική σου περίπτωση σαφώς τα πράγματα είναι απείρως καλύτερα λόγω ηλικίας και καλύτερης φυσικής κατάστασης. Επίσης, βγαίνουν συνέχεια νέα φάρμακα που πραγματικά λειτουργούν «μαγικά»!
    Μην το βάλεις ποτέ κάτω, υπάρχει τρόπος να ζήσεις με την ασθένειά σου και να έχεις και μια καλή ποιότητα ζωής, αρκεί να το πιστεύεις και να το παλεύεις κάθε στιγμή!

  25. @ Juanita La Quejica

    Καλησπέρα αγαπητή μου Χουανίτα και καλώς όρισες. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόση δύναμη μου έδωσες με το μήνυμά σου αυτό. Η σημερινή μέρα ήταν μια δύσκολη μέρα με κάποιες παρενέργειες και μια ανεξήγητα παράξενη συμπεριφορά. Αλλά έχεις δίκιο, αυτά φαίνονται πολύ μικρά όταν τόσοι άνθρωποι γύρω μας δίνουν πολύ πιο δύσκολες μάχες με απίστευτη εσωτερική δύναμη. Υποθέτω πως χρειάζεται κι ο απαραίτητος χρόνος για να έρθει κανείς αντιμέτωπος με έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, με συναισθήματα που εναλάσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και φυσικά με την αγωνία του αγνώστου που πλανάται, μια και όλα αυτά μου είναι πρωτόγνωρα. Σε ευχαριστώ ολόψυχα και εύχομαι τα καλύτερα για τον πατέρα σου, ο οποίος χωρίς να με γνωρίζει με μετάγγισε με λίγη από τη δική του εσωτερική δύναμη!

  26. Σίγουρα χρειάζεται χρόνος προσαρμογής. Αλλά μην σπαταλάς τις στιγμές σου, πέρνα γρήγορα στο επόμενο στάδιο, της γνώσης,. της αποδοχής και της αποφασιστικότητας.
    Μην ξεχνάς ότι όλοι ζούμε με την αγωνία του αγνώστου.
    Δεν είσαι σε χειρότερη κατάσταση, απλά διαφορετική.
    Μην σπαταλάς το σήμερα φοβούμενος για το αύριο, άστο αυτό, ξέχνα το, δεν έχει καμία απολύτως σημασία, γιατί κανείς μας δεν γνωρίζει αν θα είναι ζωντανός αύριο.
    Σήμερα, λοιπόν, σκέψου ότι έχεις το πλεονέκτημα να νοσείς σε μία χώρα με εξαιρετικούς γιατρούς, σε μία εποχή όπου τα φάρμακα για τις λευχαιμίες είναι πολλά και βγαίνουν συνέχεια καινούργια, είσαι δυνατός, έχεις τους δικούς σου ανθρώπους, συνεπώς έχεις όλα τα πολεμοφόδια για να νικήσεις. Τί είναι η νίκη; Όμορφες στιγμές, όσο το δυνατόν περισσότερες!
    Οι γιατροί πριν 2.5 χρόνια μου είπαν ότι ήταν θαύμα ότι ο πατέρας μου ζούσε ακόμα, με τόσες ανίατες ασθένειες. Σήμερα, δεν ξέρουν πια τί να πουν. Έχουμε σπάσει όλα τα ρεκόρ προφανώς και σκοπεύουμε (ο πατέρας μου δηλαδή, εμείς συμπαραστεκόμαστε από δίπλα) να συνεχίσουμε έτσι. Σκέψου ότι μέχρι πριν λίγους μήνες, σχεδόν στα 79 του, οδηγούσε να πάει στο χωριό του, στα διαλείμματα των μεταγγίσεων.
    Κάποιες φορές φοβηθήκαμε, ξέρεις πόσοι φίλοι και συγγενείς που ερχόντουσαν να μας συμπαρασταθούν «έφυγαν» στο μεταξύ; Κανείς μας δεν γνωρίζει το αύριο. Ζούμε για το σήμερα, όλοι, ανεξαιρέτως. Αν όχι, τότε είμαστε ανόητοι.
    Μην φοβάσαι τίποτα, έχεις όπλα, χρησιμοποίησέ τα!
    Το πιο σημαντικό είναι να είσαι αποφασισμένος να ζήσεις και να ζήσεις όμορφα! Αυτό πιστεύω είναι το Α και το Ω!
    Να είσαι καλά και θα είσαι καλά! Πάλεψέ το!

  27. @ Juanita La Quejica

    Μάθημα ζωής και αποφασιστικότητας τα λόγια σου! Η σημερινή μέρα έχει ξεκινήσει από νωρίς με εντελώς διαφορετική διάθεση… Όλα είναι μες το πρόγραμμα εν τέλει. Σε ευχαριστώ ειλικρινά

  28. Διαβάζω όλα αυτά και δεν ξέρω τι να πω… Γράφω και σβήνω, μα δεν θέλω να φύγω από τη σελίδα χωρίς να αφήσω σχόλιο…

    …Πώς γίνεται και ενώ νιώθεις τόσα μέσα σου, αυτή η ανίκανη αλφαβήτα σε προδίδει πάντα;;
    ….
    Με όλη μου την αγάπη και την προσευχή μου
    για τον γλυκύτατο άνθρωπο που με φιλοξένησε στο St. Andrew, με κέρασε scones και τσάι τριαντάφυλλο στο σκωτσέζικο καφενεδάκι και που ακόμα δεν του έχω ανταποδώσει τη φιλοξενία…
    Ελπίζω εις το μέλλον. Ιδίως μετά από αυτά που έγραψε η Juanita ελπίζω περισσότερο…

  29. Μετά από κάποιες προσπάθειες (άκαρπες) τηλεφωνικής επικοινωνίας,μάθαμε για τοντόπο αυτό.Καταθέτουμε τη σκέψη μας που είναι μαζί σου όλο αυτόν τον καιρό και στους δικούς σου.
    Κάποιος μας κλείνει το μάτι και μας λεέι πονηρά «ε,φίλε,τη γλίτωσες πάλι,έπιασα το διπλανό σου!» Ο διπλανός μου είναι ο αδελφός μου,όταν πονάει εκείνος πονάω κι εγώ.Αύριο μπορεί να είμαι εγώ,μέσα από τον πόνο του αδελφού μου βλέπω τη φθορά και συνάμα την αφθαρσία,τη δοκιμασία και τη σωτηρία.Βλεπω πέρα από τα όρια,βλέπω το φως που υπάρχει στηνέξοδο κινδύνου.
    Καλή δύναμη και στους τέσσερις!

  30. Επίσκεψη του Θεού για να μας ταρακουνήσει όλους! Και το πέτυχε… Αφού είναι δύσκολο να μιλήσουμε απ’ ευθείας λοιπόν, απλά να γνωρίζεις ότι κι αν οι φωνές των μεγάλων δεν είναι πιά ευάρεστες σ’ Εκείνον υπάρχουν παιδικές, αγνές και αθώες υπάρξεις που μεταφέρουν αιτήματα. Και είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι θα εισακουστούν. Διότι η δοκιμασία αυτή είναι πρωτίστως παιδαγωγία για τους γύρω σου. Αυτούς που δέχονται τη θυσία της διακονίας σου, αυτούς που σε νοιάζονται και σε αγαπούν αληθινά.
    Με τις πιο αληθινές, δυνατές, αδελφικές ευχές…

  31. Σε μια μεγάλη δυσκολία φαίνονται τα αδέρφια.
    Εγώ είμαι βέβαιος πως ο αδελφός θα μας το κάνει το χατήρι.
    Θα έχουμε χρεωστικό υπόλοιπο βέβαια αλλα στο χέρι μας είναι να βγούμε με κέρδη!
    Δε θλίβομαι, είμαι σίγουρος

  32. -Ευχαριστώ για τη φιλοξενία στο ζεστό τούτο «κονάκι».
    Βρίσκω πολύ «υγιές» και όμορφο αλλά κι ευεργετικό τούτο το «άνοιγμα».Και για σένα και για όλους μας !
    Πριν δυόμιση περίπου χρόνια ζήσαμε και μεις τη δική μας «περιπέτεια». Κάθε φορά που η ελπίδα έσβηνε και το μυαλό έπαιζε τα δικά του περίεργα παιχνίδια καθώς τ’αδιέξοδα ορθώνονταν τείχη μπροστά μας, μου ‘ρχόταν στο νου αυτό το τραγούδι :
    ………Δεν έχεις πίστη όταν πιστεύοντας
    ρωτάς την κρίση και τη γνώση.
    Δεν έχεις πιστη όταν την πίστη σου
    στο λογικό έχεις θεμελιώσει.
    -Πίστη έχεις όταν κάθε σου όνειρο
    τ’ ανάβεις στο βωμό της τάμα
    κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο
    προσμένεις να γενεί το θάμα!!!
    Αγαπητέ σα οι ευχές μας κι οι προσευχές μας είναι μαζί σου!
    Στο http://www.unborn.gr μπορείς να διαβάσεις για το «θάμα «μας
    βλ. » ‘Αννα -Μαρίνα «.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s