πού θα χαράξουμε τη γραμμή;

on your palm an endless wonder
lines that speak the truth without a sound
in your eyes awaits the tireless hunger
already looks for prey to run down

so why do we keep up this charade
how do we tell apart the time to leave from the time to wait

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if it can’t be my design
tell me where do we draw the line

the dance of flames and shadows in the street
make poetry nobody’s ever heard
the weight of lonelinesss stands on your feet
the cage already there around the bird

so why don’t we join the masquerade
before it falls apart before our love becomes insatiate

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if i can’t choose my own design
tell me where do we draw the line

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if we all walk behind the blind
tell me where do we draw the line

where’s the cooling wind, where’s the evergreen field
where’s my mother’s open arms, where’s my father lionheart
s’like the sun’s gone down, sleeps in the hallowed ground now
with the autumn’s brown leaves, with the one who never greeves

so why do we keep up this charade
how do we tell apart the time to leave from the time to wait

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if it can’t be my design
tell me where do we draw the line

what ever tomorrow wants from me
at least i’m here at least i’m free
free to choose to see the sign … this is my line

το σημείο του Σταυρού ας είναι η δική μας γραμμή που θα κρατάει το σκοτάδι μακρυά απ΄ τις καρδιές μας και θα συντονίζει τους παλμούς μας σε μια μονάχα λέξη: ΑΓΑΠΗ!

Στα μισά αυτού του δρόμου που πήραμε περίπου πριν τέσσερις εβδομάδες, ατενίζουμε το Σταυρό και φωτίζουμε τις αγωνίες μας και τις ζωές μας με την ελπίδα της Ανάστασης. Καλή συνέχεια να έχουμε…

Ευχαριστώ ειλικρινά τον αγαπητό φίλο sot, που χάρη σε εκείνον γνώρισα τους poets of the fall, το υπέροχο αυτό γκρουπ από τη Φινλανδία, οι οποίοι με άφησαν άναυδο για τη δυναμική των στίχων τους στα περισσότερα από τα τραγούδια τους.

Το τραγούδι αυτό το αφιερώνω στους πολύ αγαπητούς μου Α&Α που ξέρουν τον τρόπο να μου δείχνουν πού πρέπει να χαράζω τη δική μου τη γραμμή…

Η φωτογραφία είναι του Alexander Shurlakov.

Advertisements

11 comments

  1. Mόλις εχω γυρίσει απο την Εκκλησία μετα απο πολύωρη εξομολόγηση….Εχω φτιάξει ενα καφέ και προσπαθώ να γραψω κάποιες σκέψεις….
    Εβαλα και ακουσα το τραγούδι απο το πόστ σου αυτό.
    Με ηρέμησε και συγχρόνως με συγκίνησε.
    Δοξα τω Θεω, για αυτη την στιγμή.
    Σε ευχαριστώ πολύ. Ειναι υπέροχο. Τα λέμε…..

  2. @ roadartist

    την καλησπέρα μου σου στέλνω καλλιτέχνιδα του δρόμου… χαίρομαι που σου άρεσε. Ο χρόνος μου ελάχιστος τελευταία και το γράψιμο αραιώνει… Μια υπέροχη Κυριακή εύχομαι να έχεις.

    @ μανιτάρι του βουνού

    Σταυρός προς όλες τις κατευθύνσεις… η διαχωριστική γραμμή που δίνει νόημα στη ζωή και την ύπαρξή μας. Χαίρομαι που σε βλέπω… παρακολουθώ και διαβάζω τα πολύ σημαντικά κείμενα που ανεβάζεις και τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις, αλλά ο χρόνος μου είναι ελάχιστος για να μπορέσω να συμμετέχω όσο κι αν το επιθυμώ… καλή συνέχεια σου εύχομαι.

    @ π. Λίβυος

    Σεβαστέ μου πάτερ, ευλογία και χαρά η παρουσία σου εδώ στο σπιτικό μας… Το τραγούδι αυτό με άγγιξε από την πρώτη φορά που το άκουσα στον sot. Αλλά υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα κομμάτια στη δισκογραφία αυτού του γκρουπ από τη Φινλανδία. Και οι στίχοι τους έχουν απίστευτο βάθος… Θα τα λέμε πιο συχνά ελπίζω, τώρα που γνωριστήκαμε… Καλή πορεία προς το Πάσχα να έχουμε!

  3. τα όμορφα ποιήματα,δεν γεννάνε μόνο άλλα ποιήματα,γεννούν και ανθρώπους,που μέσα σε ειρήνη ομορφαίνουν τον κόσμο,μαζύ με τον εαυτό τους.ίσως και έτσι να μπορεί η γραμμή τών ορίων εντός μας να προχωράει παράλληλα με τον πλούτο τής καρδιάς και τού μυαλού,κι ίσως οι έξω γραμμές ορίων,να ατονούν όσο συναισθανόμαστε την ανάγκη να αναπνέουμε χωρίς τα κάγκελα τού κλουβιού
    «the cage already there around the bird»-υπέροχα περιγραφικός στίχος..

  4. Σημαντικά όλα ετούτα. Μένω περισσότερο στη φωτό, η οποία αποδίδει τη σταυροαναστάσιμη μνήμη, την οποίαν απαξάπαντες χρειαζόμαστε, ώστε να μπορούμε να ισχύουμε ως αναστάσιμες προσωπικότητες, έχοντας διαπεράσει τα σκοτεινά και ανήλιαγα υπόγεια του Θανάτου!…

  5. απαντώ στον τίτλο.. Άντε ντε! πού θα χαράξουμε? Αλλά ακόμη κι αν χαράξουμε, όσο δυνατά κι αν τη χαράξουμε, με ανεξίτιλο μαρκαδόρο, πάλι δε θα αλλάξει λες? θα αλλάξει, αυτό είναι το κακό!

    Ακόμη κι η αγάπη σαν πορεία, είναι δύσκολη, πρέπει, πραγματικά να πιστέψεις να ζεις μονο γι αυτήν… Ακόμη κι έτσι όμως δε θα α΄λλάξει? δε ξέρω..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s