μόνος;

lunch.jpg

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, πολλά και αντιφατικά αισθήματα…

Υπάρχουν άνθρωποι πλάι μας τραγικά μόνοι. Άνθρωποι που δεν έχουν κάτι να αποδώσουν στα συμφέροντα των πολλών. Άνθρωποι που δεν προσφέρουν κάτι στο κυνήγι της ικανοποίησης της απόλαυσης. Άνθρωποι που δεν μπορούν να μας βοηθήσουν στην ατομική επιτυχία και στην κοινωνική «καταξίωση». Άνθρωποι που τα προβλήματά τους μας καταθλίβουν, μας τρομάζουν, μας απομακρύνουν… δεν τα αντέχουμε…

… ίσως γιατί μέσα στα δικά τους προβλήματα καθρεφτίζεται ο δικός μας εσωτερικός κόσμος …

Είναι στιγμές που κάποιος άνθρωπος κοντά μας μπορεί να βιώνει πολύ πόνο. Φυλακισμένος στον εαυτό του και τα προβλήματά του, εγκλωβισμένος στα περίεργα μονοπάτια που διανύει το μυαλό του σε τέτοιες καταστάσεις, ανήμπορος να προσδιορίσει ακόμη και τα πιο απλά αισθήματά του…

Το να αγαπά κανείς αυτούς με τους οποίους περνά καλά ή εκείνους που τον ευεργετούν και τον αγαπούν είναι φυσικό. Το να μισεί αυτούς που τον έχουν ευεργετήσει είναι παρά φύση ζωή. Το να αγαπά κανείς και να υπομένει αυτούς που του φέρνουν θλίψη, αυτούς που τον δυσκολεύουν, αυτούς που έχουν ανάγκη να θυσιάσει αρκετό από τον προσωπικό του χρόνο και τη διασκέδασή του, ή ακόμη περισσότερο αυτούς που τον έχουν βλάψει ή συκοφαντήσει, θεωρείται υπέρ φύση κατάσταση στη σημερινή ατομοκεντρική κοινωνία που δίνει συνταγές που αποβλέπουν σε μια «καλή» ζωή.

pray.jpg

Για να αγαπήσεις πραγματικά πρέπει να σπάσεις πρώτα τα δικά σου συμπλέγματα εγωισμού και ατομικότητας, πρέπει να σταυρωθείς εσύ για να μπορέσεις να σηκώσεις το σταυρό του άλλου, πρέπει να γευθείς την πίκρα και την οδύνη του θανάτου οπότε θα μπορέσεις να απολαύσεις τη γλυκύτητα της ανάστασης, της δικής σου και του άλλου… γιατί η ανάσταση είναι «κοινή»…

 

Σε μια εβδομάδα ξεκινά ένα παράξενο, διαφορετικό «ταξίδι»… ένα ταξίδι προς την προσωπική ανάσταση του καθενός από μας, η οποία όμως είναι συν-ανάσταση όλων μας μαζί… Είπα να μην το κλείσω αυτό το blog και να μοιραστώ σκέψεις, αγωνίες και αισθήματα που αναδύονται από αυτό το οδοιπορικό που δεν κρατά 40 μέρες, αλλά στην ουσία ξεκινά από την επόμενη Κυριακή, του Τελώνου και του Φαρισαίου.

Αφορμή για το ξεκίνημα αυτού του οδοιπορικού αποτέλεσε ένα πολύ ιδιαίτερο και «εξομολογητικό» κείμενο του φίλου nightwhisper (διαβάστε το εδώ… αξίζει!) και τα»καλώδια» στα οποία αναφέρεται ότι χρειαζόταν για να πάρει μπρος η πεσμένη μπαταρία… Πώς μπορεί, άραγε, κανείς να αποκτήσει αυτά τα καλώδια και πώς θα μάθει να τα αξιοποιεί σωστά; Γιατί προφανώς χωρίς αυτά τα καλώδια, για ποια ανάσταση θα μιλάμε σε δυο μήνες;

Αυτές οι σκέψεις τριγυρνούν μέσα μου εδώ και καιρό κι αποφάσισα για πρώτη φορά να εξωτερικεύσω αυτήν την προσωπική πορεία μου προς το Πάσχα, που βέβαια δεν είναι καθόλου προσωπική, και είναι αγωνία ζωής μέσα από πολλές μικρές, καθημερινές στιγμές…

…κι όπου βγει…

άλλωστε σε κάθε ταξίδι, αυτό που αξίζει δεν είναι τόσο ο τελικός προορισμός, αλλά αυτό καθαυτό το ταξίδι!

 

journey.jpg

 

Οι φωτογραφίες (από πάνω προς τα κάτω) ανήκουν στους: Yana Svyatkina, Alexander Shurlakov, Catherine Stepanova.

Το μουσικό κομμάτι που ακούγεται στο βίντεο είναι το «Μετά τη βροχή» του Rene Aubry από την ταινία Killer kids.

Advertisements

21 comments

  1. Μεγαλώσαμε με την λανθασμένη φράση
    που πότισε το είναι μας: Ο Χριστός σταυρώθηκε για σένα! μας έλεγαν.
    Αυτό μας οδήγησε, μαζί με πολλά άλλα, σε μια απολύτως εγωκεντρική σχέση με τον Χριστό, δηλαδή καμία σχέση, και σε μια μισανθρωπία από την άλλη μεριά, μιας και ξεχωρίσαμε το εγώ μας που το ξεχώρισε τάχα ο ίδιος ο Χριστός.

    Σήμερα, σαράντα χρονών σχεδόν πια, βεβαιώνομοωι και μαθαίνω απ’ την αρχή, πως ο Χριστός σταυρώθηκε για τον Καθένα!
    Μαθαίνω πως είμαι κι εγώ ένας καθένας. Ένα καθένας από όλους τους καθένες. Το σκηνικό αλλάζει άρδην και ο κόσμος ξαναχτιζεται από την αρχή. Είμαστε όλοι μαζί. Στου καθενός την σταύρωση σταυρωνόμαστε, στους καθενός την ανάσταση ανασταινόμαστε. Είτε έχουμε συνείδηση αυτού είτε όχι. Και πάμε μαζί όπου πάμε. Ακόμα και φαινομενικά παντελώς έρημοι και μόνοι, ναι, είναι σχεδόν απελπιστικό λέω γελώντας, όχι, ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Ένας αόρατος κόσμος μας σκέπει, ένας άλλος αόρατος κάτω από τα πόδια μας ζητά ένα μας βλέμμα και μας σιγοψιθυρίζει την όμορφη αιωνιότητα κι ένας άλλος, ο ορατός και πιθανόν μακρινός μας, είναι το σώμα μας το ίδιο, τα ρούχα μας, τα μαλλιά μας, η γλώσσα μας, η ανάσα μας.
    Μαζί προς τον θάνατο, λοιπόν, μαζί και προς την Ανάσταση. Δεν υπάρχει δίλημμα. Δεν έχουμε να διαλέξουμε. Μας έχει ήδη διαλέξει όλους μας ο Χριστός. Και πάμε μαζί Του.
    ………………….
    Στο αντίσκηνο της αγάπης σου
    αφήνω το χαμόγελό μου τώρα
    και πάω να μαγειρέψω!

  2. Zηλεύω την πίστη σας (της στροφής και της Βασιλικής)… Η δική μου δεν είναι τόσο ισχυρή..

    «Για να αγαπήσεις πραγματικά πρέπει…»
    Λες πολλά και δύσκολα, αγαπητή στρόφή. Από την δική μου πείρα, πάντως, για να αγαπήσεις πρέπει πρώτα να αγαπηθείς, καθώς πιστεύω πως δεν είμαστε αυτόφωτοι. Την αγάπη του Θεού προαπαθούμε να αντανακλάμε. Μερικές φορές νιώθω πως το μόνο που μου αναλογέί στην αγάπη είναι το να ζητήσω: «Ρε μπαγάσα, ρίξε λίγη κι από δω»…

  3. χωρίς «αέρα» τίποτα δεν μπορεί ν΄ανέβει ψηλά κι αλοίμονο όταν δεν βλέπουμε το σώμα σαν μόνη πραγματικότητα και επιμένουμε να κοιτάζουμε γύρω και να «βλέπουμε».το εντός όχι, δεν παύει να συγκρούεται και τελικά να συνηγορεί με το έξω ναι- δεν παύουμε να γινόμαστε δήθεν υπέροχοι .
    διαρκούμε ανίδεοι απλώς γιατί έτσι όλα είναι πιό εύκολα.
    τουλάχιστον ας ανατέλλουν τα συναισθήματά μας-να μη δύουν

  4. @ βασιλική νευροκοπλή

    «Στου καθενός την σταύρωση σταυρωνόμαστε, στους καθενός την ανάσταση ανασταινόμαστε». Αυτό τα λέει όλα. Ελπίδα, παρηγοριά, ανακούφιση… η ευλογία της συμπόρευσης, της συνοδοιπορίας…

    Ένα μεγάλο χαμόγελο κι εγώ σου στέλνω Βασιλική μου.

  5. @ Δημήτρης

    Φίλε μου, δεν ξέρω… όντως δεν είναι είναι πάντα εύκολο. Ίσως γιατί αν θέλουμε όντως να αγαπηθούμε πρέπει να παλέψουμε το ρημάδι το εγώ μας και την ιλουστρασιόν μορφή που έχουμε προσδώσει στον εαυτό μας… να απεγκλωβιστούμε από τα καλά χτισμένα «δικά μας δεδομένα». Ίσως…

  6. @ ερμία

    Ό,τι κι αν σχολιάσω θα ακουστεί λίγο… είναι τόσο, μα τόσο ουσιαστικό αυτό που λες.

    Μακάρι να μην παραμένουμε «τυφλοί» και το βλέμμα μας να είναι πάντα στραμμένο προς την ανατολή!

    Μια φωτεινή καλημέρα σου στέλνω φίλη ερμία.

  7. Καλησπερα.
    Σίγουρα στη ζωή αξίζει καλύτερα απο όλα το ταξίδι.., το οποίο είναι πολύ πιο όμορφο όταν το κάνεις με παρέα..και μια πραγματικά στοργική συντροφιά. Να είσαι καλά.

  8. @ roadartist

    καλησπέρα καλλιτέχνιδα του δρόμου και της ζωής… όλα (ευχάριστα ή δυσάρεστα) παίρνουν άλλο νόημα όταν τα μοιράζεσαι (ή ίσως μόνο τότε βρίσκουν το πραγματικό νόημά τους)… και συ να είσαι καλά.

  9. Χαίρομαι που σε βλέπω
    όμορφο, χαμογελαστό και πάλι, όπως πάντα, γενναίο!

    Το γράφω εδώ και όχι στο μπλογκ μου, γιατί εκεί επέλεξα να γράψω μόνο για τα βίντεο κάποιες σκέψεις.

    ΥΓ. Και ποιος σου είπε πως θέλω να γλιτώσω; ε;

    Άντε, τώρα, νανάκια και καλό μας ξημέρωμα!

  10. Ωραία τα θέτεις τα πράγματα! Η Μοναξιά μας, ας είναι παιδευτήριο Μετάνοιας, ήτοι αλλαγής νοοτροπίας.
    Ούτως ή άλλως τα διδάγματα όλα εξάγονται από την αυριανή Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου (που μνημονεύεις) και κατά την οποίαν έχουμε όλοι την ονομαστική μας εορτή!…
    Χαίρε αγαπητέ και αγάλλου!

  11. σα μου το κείμενο σου με συγκινεί βαθύτατα!! με κάνει σχεδόν να κλάψω.. Είτε γιατί νιώθω κι εγώ σαν τους ανθρώπους που περιγράφεις, είτε σαν τους άλλους, είτε με το βίντεο το οποίο με έχει συγκλονίσει! αυτή τη στιγμή νιώθω να με σηκώνει κάτι…να πετάω…ίσως φταίει και το nocturne που έχω βαλει να ακούω απ το playlist παρακάτω.. θα κρατήσω κάτι από αυτά που είπε η βασιλική που όπως πάντα γράφει ιστορία με αυτά που αφήνει εδώ κι εκεί..

    «Μαζί προς τον θάνατο, λοιπόν, μαζί και προς την Ανάσταση. Δεν υπάρχει δίλημμα. Δεν έχουμε να διαλέξουμε. Μας έχει ήδη διαλέξει όλους μας ο Χριστός. Και πάμε μαζί Του.» έτσι είναι μοναδική μου βασιλική.. καληνύχτα σα μου μοναδικέ, καληνύχτα σε όλους!

  12. @ Θρασύβουλος

    Θρασύβουλε, καλέ μου φίλε, με έκανες και μένα να πετάξω με τα όμορφά σου λόγια! Όλοι μας δεν έχουμε νιώσει να είμαστε πότε από τη μια όχθη, πότε από την άλλη;;; Αυτό είναι ίσως που μας φέρνει και πιο κοντά τον ένα με τον άλλο… απλά, αληθινά, ανεπιτήδευτα…

    Την καλησπέρα μου σου στέλνω λευκοντυμένη και χαρωπή!

  13. Μπορεί άραγε, μία αγχώδης διαταραχή με δυνατούτσικη κατάθλιψη, να κρύβει παρουσία, ή μήπως απουσία Θεού; Και όταν πας να αγαπήσεις με αυτό το ψυχικό έλλειμα, και νιώθεις ανάπηρος, και απορριπτέος, πως το προσπερνάς; Πως κάποιες ψυχές σε δροσίζουν με το οξυγόνο τους, ενώ εγώ πνίγομαι στο διοξείδιό μου; Anyway.. Καλή ευλογημένη και φωτεινή σαρακοστή.Και συγχωρείστε με.

  14. Καμιά φορά κάνεις έτσι μια γενική επανάληψη και ξαφνικά πέφτεις πάνω σ’ έναν μικρούλη!!!
    Κάνεις τότε κάποιες αλλαγές στην ετικέτα υπογραφής για να μιλήσεις πιο ελεύθερα, αφού δεν σ’ ενδιαφέρουν οι άλλοι που τους αφοράς ως επώνυμη, αλλά ο ένας και μάλιστα μικρός και τους μικρούς ποσώς τους νοιάζουν τα επίθετα.
    Δεν ξέρω αν βέβαια θα διαβάσεις το μήνυμά μου, αλλά εγώ θα στο γράψω με όλη μου την ειλικρίνεια.
    Κάποια χρόνια πριν, μετά από έναν απότομο χωρισμό μιας παθιασμένης σχέσης, έπεσα σε βαθιά κατάθλιψη που κράτησε ενάμισι χρόνο. Το θυμάμαι σήμερα σαν εφιάλτη τρομερό. Δύο απόπειρες αυτοκτονιών όπου ευτυχώς δεν ευοδώθηκαν γιατί ο καλός Θεός έστειλε άνθρωπο-άγγελο αιφνιδίως και μ’ έσωσε. Όταν μετά από πολλά χρόνια διάβασα πως έπεσε σε κατάθλιψη κάποτε ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης και ακόμα ο άγιος Βασίλειος για τον θάνατο του Γρηγορίου -αν θυμάμαι καλά έτσι ήταν και όχι το αντίστροφο, πάντως ήταν ο ένας για τον άλλον- παρηγορήθηκε πολύ η καρδιά μου, γιατί νόμιζα πια πως ήταν εγκληματική η κατάσταση που πέρασα τότε.
    Άργησα πολύ μικρέ μου, αλλά βεβαιώθηκα πως ο Θεός υπάρχει παντού είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε τον αποζητούμε είτε όχι. Ο πόνος είναι πόνος και η αδυναμία ανθρώπινη και μας αφορά όλους, κυρίως δε τους πλέον ευαίσθητους.
    Σήμερα το ευαγγέλιο στην προηγιασμένη έλεγε αυτό το υπέροχο, πως αν έχεις πίστη σαν ένα σπυρί μετακινείς βουνά. Να έχεις θάρρος σε παρακαλώ, πολύ σε παρακαλώ. Επιτρέπει ο Θεός να βιώνουμε και βαριά πράγματα, μα μετά πολλαπλάσια έρχεται η χάρις και η χαρά. Στα χέρια Του είμαστε, τίποτα δεν Τον ξεπερνά, ούτε και η κατάθλιψη, ούτε και αυτή η απόγνωση. Εδώ ο άγιος Σιλουανός ο γλυκύτατος γράφει πως του είπε ο Θεός: Κράτει τον νου σου στον Άδη και μη απελπίζου! Εσύ που περπατάς μέσα στον Άδη χωρίς προσπάθεια θα απελπιστείς; Όχι, μικρέ και τριανταφυλλένιε! Βάστα και όλα θα φωτιστούν, όλα θα ησυχάσουν, όλα θα λάμψουν και δεν θα το πάρεις είδηση πότε έγινε αυτό και τότε να δεις που θα είσαι τόσο ελαφρύς σαν πούπουλο και θα λες, εγώ τα πέρασα όλα αυτά; Αμ, ποιος νομίζεις;
    Κι εγώ θα ευχομαι ολόψυχα για σένα, όχι τίποτα άλλο, αλλά αγαπάω πολύ τα μικρά, αν ήσουν μεγάλος δεν θα σου έδινα και τόση σημασία, κατάλαβες;
    Και αν γίνεται, αν το θέλεις κι εσύ και μπορείς, επέτρεψέ μου κι ας μην είμαι παπάς, να το πω: όσο γίνεται να κοινωνάς τακτικότερα…
    Προχώρα κι εγώ μαζί σου, τα κατατόπια του Άδη, αχ, τα γνωρίζω φίλε μου, προχώρα, μη σταματάς, θα τα βγάλουμε πέρα, στο υπόσχομαι!!!

  15. …και ο γέροντας Σωφρόνιος (που έζησε κοντά στον άγιο Σιλουανό) έλεγε «Μη ταράζεσθε με τις θλίψεις και τις δυσκολίες που σας βρίσκουν, αλλά κρατηθείτε γερά από την πίστη όταν αλλάζει η φορά των ανέμων, δηλαδή των ψυχικών καταστάσεων» (από την αλληλογραφία του με τον Δ. Μπάλφουρ που υπάρχει στο βιβλίο «Αγώνας θεογνωσίας» – ένα εκπληκτικό βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα).

    Καλώς ήρθες στο κονάκι μας μεγάλε «μικρούλη». Με συγκίνησε το άνοιγμα σου. Μη φοβάσαι. Υπέμεινε και κοίτα μπροστά. Σου έχω στείλει και ένα προσωπικό mail, ίσως το δεις κάποια στιγμή…

    Βασιλική μου, ένας υπέροχος χείμαρρος το σχόλιό σου. Σε ευχαριστώ που καταθέτεις τον πλούτο της ψυχής σου σ΄ αυτήν εδώ τη γωνιά. Νάσαι πάντα καλά.

    Καλή δύναμη για τη Σαρακοστή που μόλις ξεκίνησε φίλοι μου. Μια σαρακοστή που θα είναι – όπως πάντα – φωτεινή, φίλε μου μικρούλη, γιατί λούζεται στο φως της Αναστάσεως που ήδη από την αρχή της το διακρίνουμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s