frosty blog

foto04.jpg

η μικρή αυτή γωνιά του διαδικτύου έχει «παγώσει» προσωρινά…

η καρδιά, όμως, κάθε άλλο παρά παγωμένη είναι… απλά έρχονται στιγμές που κι αυτή χρειάζεται να αναδιπλωθεί και να σιωπήσει χωρίς να πάψει να χτυπά…

θα τα ξαναπούμε σύντομα!

νάστε καλά όλοι, αγαπημένοι συγκάτοικοι στο σπιτικό μου τόσο καιρό.

(Φωτογρφία: «Frosty summer» – Olga Peftieva)

Advertisements

8 comments

  1. «κάποτε σε σφίγγει ένα παρόν.και τότε κάνεις μιά προσπάθεια να πηδήξεις πάνω απο τον φράκτη.ξύλινο ,πέτρινο-προς κάτι μακρινό ή κοντινό.ίσως σε κάτι που έχει συντελεστεί στο πριν σου.σ΄ένα φθινόπωρο παραδεγμένο,σε γλυκύτατη περισυλλογή,σε αυτοσυγκέντρωση χωρίς καμμιά διάσταση ανάμεσα στο έξω και στο μέσα…κι άλλες φορές πάλι πηδάς(αυτό βέβαια,το ονειρεύεσαι αδιάψευστα),πηδάς το φράχτη προς ένα ευνο΄ι΄κό αύριο,δύσκολα καταχτημένο που έχει βρεί την υπόστασή του και έχει γίνει συγκεκριμένη λέξη.χωρίς την πρόθεση τής επικοινωνίας,τής ανκοίνωσης,τής προτροπής,τής συνενόησης.απλά αιωρείται..»

    ότι και να είναι,αν μπορείς,μην απομακρύνεσαι πολύ 🙂

  2. Όπως μου έγραψε και ο κοινός μας φίλος από την Σκάρλετ Ο Χάρα: Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα! Εμείς είμαστε μαζί σου είτε γράφεις είτε όχι!
    Αγαπάμε την ζεστή καρδιά σου και την κρυφακούμε…
    Χτύπα καρδιά, χτύπα… κι έχει ο Θεός!

  3. Εις το επανακούειν σε. Μακάρι όλα να είναι καλά. Κάποτε όλοι οικουρούμε (ή τουλάχιστον τόχουμε ανάγκη) ως «αγρανάπαυση» ψυχής.
    Χαἰρε πάντοτε!!!

  4. Είπαμε ότι μπήκε ο χειμώνας,
    αλλά εσύ το πήρες πολύ κατάκαρδα…

    Το νου σου, γιατί θα έχουμε θέματα!
    Ως nightwhisper, ξέρω και τις κρύες μοναχικές νύχτες, αλλά ξέρω και τις μάχες να τις παλεύω με το σπαθάκι μου!

    Θα έχουμε θέματα!!!
    Σύντομα να είσαι κοντά μας!
    😛

  5. Αγαπημένοι μου φίλοι

    εδώ είμαι και εδώ θα συνεχίσω να είμαι, όσο έχω ανάγκη να μοιράζομαι κι όσο έχω κάτι να μοιράζομαι.
    Πολλές φορές με στοιχειώνει ο πόνος του «πριν» που φεύγει γρήγορα, αλλά αφήνει πάνω μου τα στίγματά του, άλλες φορές κουβαλώ την αδιόρατη αγωνία για το «αύριο», συνέχεια καλούμαι να πηδάω κάποιον «φράχτη», και προσπαθώ να προχωρώ…
    Το δικό μου σπαθάκι, μια τρελλή καρδιά που χτυπά ανελέητα στο δικό της ρυθμό… κι όπου βγει… συν Θεώ.

    Μου λείψατε, ούτε λίγες μέρες δεν μπορώ να κάνω μακρυά σας. Νάστε καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s