ίλεως

anallegorywithabelieverelgreco.jpg

Χρόνια εξιλέωσης που χρώμα

προσπαθούν να βρουν,

στον ήλιο ν΄ ανταποκριθούν,

το κάλεσμά του ν΄ ακούσουν

αλλά να μην καούν.

 

Φλογισμένες σκιές

τα χρόνια που φάνηκαν.

 

Απ΄ τη δύση ξεκίνησαν

στραβοί αγγελιοφόροι.

Κενότητα στα λόγια τους,

μαύρες κηλίδες μόνο

σε άσπρα περιστέρια,

λευκά χαρτιά.

 

Δίνη της στιγμής,

στιγμής αιώνιας.

 

Άνεμος δυνατός

μα δε ξεριζώνει.

 

Πισωγύρισμα…

Στην άλλη μεριά της δίνης

η μαύρη όχθη του φεγγαριού.

 

Και πάλι απ΄ την αρχή;

 

Καμένη ανατολή

ανθισμένες ηλιαχτίδες

χαϊδεύουν κουφάρια δένδρων.

 

Εξιλέωση ζητούσαν

μα δεν τη βρήκαν…

(και κάηκαν)

 

(Κ.Δ.Α. 27-04-1999)

 

Πίνακας: «An allegory with a believer» του El Greco (περίπου 1589 – 1592).

Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας (Εδιμβούργο).

 

Ακούστε: Chris Mansell – Death is the road to awe (από το soundrack της ταινίας «The Fountain»)

Advertisements

9 comments

  1. Το ποίημα αυτό υπήρχε σε ένα παλιό τετράδιο ενός αγαπημένου φίλου… Ένα τετράδιο ξεχασμένο στα χρόνια που πέρασαν, αφημένο σε μια κρυφή γωνιά ενός αραχνιασμένου ραφιού… Ξαφνικά βρέθηκε στα χέρια μου μετά από τόσο καιρό, λες και ήθελε να αναδυθεί, όπως αναδύονται σκέψεις κι αγωνίες που νομίζουμε ότι τις έχουμε καλά κρυμμένες σε κάποιο ξεχασμένο ντουλαπάκι της ψυχής μας και που ίσως δε θα θέλαμε ή δεν τολμούμε να ξανανοίξουμε ποτέ… Να όμως που ένα ξαφνικό μικρό αεράκι μπορεί να ξανανοίξει αυτό το ντουλαπάκι! Και τότε καλείσαι να έρθεις αντιμέτωπος με ένα φόβο που νόμιζες ότι είχες απωθήσει τόσο, μα τόσο καλά…

    Αποφάσισα να δημοσιεύσω αυτό το ποίημα γιατί με αυτόν τον τρόπο ίσως και γω αποζητώ μια εξιλέωση, αποζητώ να ξορκίσω σκιές του παρελθόντος που ίσως φοβάμαι να τις αντιμετωπίσω. Αλλά κυρίως γιατί καλέ μου φίλε Κ.Δ.Α. έχουμε μοιραστεί πολλούς φόβους κι αγωνίες μαζί ως τώρα… Η αγαπητή φίλη ερμία έγραψε σε ένα προηγούμενο σχόλιό της «στις σκέψεις μας,μέσα μας,είμαστε στην ουσία μόνοι-ασυντρόφευτοι,και ταυτόχρονα βαθιά συντροφευμένοι από το απέραντο και αόρατο». Αυτή η αόρατη συντρόφευση γίνεται ορατή μέσα στη συνοδοιπορία με τον άλλο… τον άλλο που είναι πάντα εκεί… κι όταν ο ένας κουραστεί, ο άλλος θα του δώσει την πλάτη του για ν΄ ακουμπήσει και να ξαποστάσει… κι όταν ο ένας διψάσει για νερό, απ΄ το δικό του θα του δώσει ο άλλος για να ξεδιψάσει… κι όταν ο ένας νιώσει μοναξιά, «εδώ είμαι εγώ» θα πει ο άλλος και θα τον σφιχταγκαλιάσει… κι όταν θα νιώσει ο άλλος σκοτεινιά, φως θα γενεί εκείνος, χαρά κι ελπίδα…

    Έχεις δίκιο φίλη ερμία. Είμαστε πάντα συντροφευμένοι και γι΄ αυτό ευλογημένοι… Σε σένα αφιερώνω αυτό το ποστ και στον αγαπημένο μου φίλο Κ.Δ.Α. για τη μέχρι τώρα συμπόρευσή μας σε κάθε αγωνία και φόβο (και για το χθεσινοβραδινό τηλεφώνημα…).

    “έι εσείς,έι εμείς,έι εδώ,έι πάντα” κατά τον ποιητή

  2. Εκπληκτικό μουσικό κομμάτι!!!
    Πολύ δυνατό, εσωστρεφές μα και εκρηκτικό.
    Γεμάτο απρόοπτες αλλαγές, ειδικά προς το τέλος του.
    Μονοπάτι για αναζήτηση, μα και soundtrack ενός αδιόρατου φόβου.

    Σάν τα λόγια του ποιήματος.
    Πότε θα νικήσουμε τους φόβους μας?
    Μάλλον πρέπει να συμφιλιωθούμε έ?
    Μα πώς να γίνει αυτό και να προχωρήσουμε πλάι πλάι?
    Συνοδοιπορία, με τον φόβο.

    Για αυτό υπάρχουν και οι φίλοι για να είμαστε περισσότεροι από τον φόβο.
    Καλή παρέα για ψιθύρους μέσα στην νύχτα…

    Ή ακόμα καλύτερα, όπως μου θύμισε ένας ξεχωριστός άνθρωπος σήμερα:

    ««ἀδελφός ὑπ᾿ ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρά»» όπως λέει ένας «άλλος» ποιητής!
    🙂

  3. Καλέ μου nightwhisper,

    η λέξη «φόβος» προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «φέβομαι» (φοβούμαι) που σημαίνει δραπετεύω, απομακρύνομαι…
    Στον αντίποδα, η λέξη «φίλος» αρχικά δεν προσδιόριζε σχέση συναισθηματική, αλλά δήλωνε κυρίως την ένταξη στην ίδια κοινωνική ομάδα,
    καθώς επίσης και τη σχέση που προέκυπτε μετά από φιλοξενία, επομένως και σχέση αμοιβαίας κατανόησης, στήριξης και αφοσίωσης.

    Όταν κλείνομαι στο εγώ μου, στον «ταλαιπωρημένο» εαυτούλη μου,
    ζω ανάμεσα στα κλειδωμένα ντουλαπάκια της ψυχής μου που είναι γεμάτα από κομμάτια μου που έχουν πια γίνει σκοτεινά φαντάσματα του παρελθόντος…
    Όταν βρίσκομαι σε κοινωνία με τον άλλο,
    ανοίγομαι, ξεκλειδώνω τα αραχνιασμένα ντουλαπάκια μου και οι σκιές φωτίζονται από Ζωή…
    Αντί να φεύγω από τη Ζωή, βρίσκομαι σε κοινωνία με τη Ζωή.
    Δεν έχω φόβο γιατί πια δε δραπετεύω…
    Δεν ακούω πια ψίθυρους τη νύχτα, αλλά χαρούμενες φωνές στο λευκό φως της ανατολής!

    Καλό μας ξημέρωμα φίλε μου!

  4. υπάρχουν πράγματα που γι αυτά μιλάμε μόνο στον εαυτό μας-ίσως γιατί η λαχτάρα τους,ή η πίκρα τους,ή διέγερσή τους,ή και η ντροπή τους ή η ομορφία τους να μη μπορεί να έχει άλλο αποδέκτη μέχρι να έρθουν στο μέγεθος που θα μπορούμε να τα διαχειριστούμε.
    έχω την εντύπωση πως όποτε κοιτάμε πίσω στο παρελθόν ή όποτε το παρελθόν έρχεται και κάθεται μπροστά μας,δεν είναι μ ό ν ο α υ τ ό..
    είναι η καμπή ή η αλλαγή του ταξιδιού(ακούσια ή όχι) που λέει «πάμε» πιό κάτω.(πάντα θυμώνω με όσα έγιναν και γίνονται «χωρίς εμένα»).απαντήσεις δεν βρήκα ποτέ για ν΄αντιμετωπήσω ότι λείπει,ότι χάνεται,ότι αλλάζει.αλλά βρήκα διάφορες μορφές χαμόγελου.

    (πολλά-πολλά κίτρινα και μπλε χαμόγελα-και ευχαριστώ- για όσα έγραψες και κυρίως για όσα σκέφτεσαι)

  5. Είναι αληθινό, είναι πολύ όμορφο και πολύ ώριμο αυτό που λες καλή μου φίλη ερμία. Είναι πολύ σημαντικό να πηγαίνουμε πιο κάτω και ακόμη πιο σημαντικό να προχωράμε με ένα χαμόγελο… Απαντήσεις λογικές δεν υπάρχουν πάντα και δεν είναι καθόλου εύκολο να διαχειριστεί κανείς τις απρόσμενες καμπές του ταξιδιού, όμως ίσως τότε είναι ακόμη πιο ουσιαστική η κοινωνία με τον άλλο. Αισθάνομαι ευλογημένος που σε πολύ δύσκολες στιγμές δεν έμεινα μόνος, ακόμη κι αν ο άλλος δεν μπορούσε να μου προσφέρει κάτι πρακτικά (γιατί μη γελιόμαστε, μόνος του κανείς θα χτυπηθεί να βρει την άκρη…).

    Το ευχαριστώ αισθάνομαι την ανάγκη να το πω εγώ (και μέσα απ΄ την καρδιά μου) γιατί με τιμάς με την παρουσία σου εδώ – τόσοι υπέροχοι άνθρωποι που δεν γνωρίζω κι όμως νιώθω σα να τους ξέρω από παλιά μετατρέπουν αυτήν την διαδικτυακή γωνιά σε ένα τόσο ζεστό σπιτικό! Και μόνο γι΄ αυτό αξίζει που βρέθηκα εδώ!

  6. Χρόνια τώρα γυρεύω να εξιλεωθώ
    και στις μνήμες μου
    δε δίνω χρώμα.
    Χρόνια αρπαγής
    και τις φυγής το άρμπουρο
    να μένει πίσω.

    Στις λίγες στιγμές μου που πέρασαν
    -ίσως όνειρο να’ταν
    και πάει-
    ο ούριος άνεμος νίκησε
    κι έδωσε λόγο ύπαρξης
    στην πυρκαγιά
    που ημέρωνε τα σωθικά μου.
    Μα στην πρώτη ελεύθερη ανάσα
    έτοιμο πάλι
    ξεπετιέται το χτικιό
    και έμεινα μετέωρη
    να βλέπω μία,μία
    να ξανανοίγουν
    οι εφτά πληγές μου.

    Οι δικοί μου αγγελιαφόροι
    έφτασαν κι απ’τις τέσσερις μεριές του ορίζοντα
    μα δεν ήξερα
    -ίσως ούτε και τώρα να ξέρω-
    ποιο ήταν το στραβό
    οι φωνές
    ή οι ήχοι που’φτάναν στ’αφτιά μου;

    Στην άλλη μεριά της έσω γης
    εγώ βρήκα την καμένη όψη του ήλιου
    και δεν ξέρω αν παρανόησα
    ή αν μ’έκαψε το τόσο φως.

    Και δεν υπάρχει τίποτα
    στην ύπαρξη
    πιο οδυνηρό
    από τη δύναμη τούτης της απορίας.
    Ασάλευτα συγκεχυμένο
    τι είναι
    τι δεν είναι
    αληθινό.

  7. Οι εκπλήξεις, οι ευχάριστες και φωτεινές εκπλήξεις, ακολουθούν η μία την άλλη! Ωραίο τραγούδι, δεν περίμενα να το ακούσω εδώ, αλλά να που όλα ρέουν ομαλά και κυλούν και οδηγούνται στην μεγάλη, πλατειά, βαθειά γαλάζια θάλασσα που είναι το ίδιο χρώμα με τον ουρανό! Την αγάπη μου!

  8. Aγαπητή φίλη cymbeline χαίρομαι πολύ που είσαι πάλι κοντά μας μετά από καιρό… Εγώ τώρα τι να πω μετά από αυτό το υπέροχο κείμενό σου; Καθρεφτίζω μέσα στους στίχους σου τους δικούς μου μετεωρισμούς, στιγμές που και εγώ έχω νιώσει να παραπαίω χωρίς να ξέρω τι πραγματικά είναι αληθινό και τι δεν είναι!… Θα κρατήσω βαθειά μέσα μου τις εικόνες του κειμένου σου – είναι πολύ δυνατές! Μη φοβάσαι το φως, ακόμη κι αν κατά καιρούς σε καίει. Είναι που δεν είμαστε προετοιμασμένοι για τόσο φως, βλέπεις… Προχώρα και μη μένεις στο σκοτάδι! Καλή δύναμη!

  9. Καλησπέρα φίλε Άρη!

    Μακάρι η ζωή μας να είναι πάντα μια απέραντη γαλάζια θάλασσα να μας κλείνει μες τη ζεστή αγκαλιά της και να μας επιφυλάσσει πολλές ευχάριστες και φωτεινές εκπλήξεις! Υποθέτω ότι αναφέρεσαι στο κομμάτι του Parov Stelar … Ιδιαίτερο κομμάτι, το αγαπώ πολύ! Αποφάσισα αυτό το blog σιγά σιγά να περιέχει κι άλλα πράγματα εκτός από τα κείμενα: μουσικές, εικόνες, ή ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να με χαρακτηρίζει ή είναι κομμάτι των αναμνήσεών μου, της ζωής μου της ίδιας… Οι μουσικές του Sonific δε θα συνδέονται με τα κείμενα που ανεβαίνουν – συνδέονται με μένα και με σας. Ένα μικρό ηλεκτρονικό ραδιοφωνάκι να ακούμε παρέα μουσική!

    Την αγάπη μου σου στέλνω κι εγώ καλέ μου φίλε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s