διχασμός

Τελευταία αναλώνω πολύ χρόνο με το μυαλό μου, βυθίζομαι σε σκέψεις…

αναρωτιέμαι, επανεξετάζω, προβληματίζομαι…

Ποιος πραγματικά είμαι;

Είμαι ένα αυτόνομο πλάσμα με ελεύθερη βούληση που ζει και κινείται ανάμεσα σε άλλους αυτόνομους ανθρώπους με ελεύθερη βούληση;

Όπου κι αν πάω, εκεί είμαι… κι όπου είμαι, εκεί πηγαίνω…

κάνοντας κάτι, χαριτωμένο ή χαζό, γενναίο ή αναγκαστικό…

Ο,τιδήποτε κάνω, όταν αργότερα το κοιτάξω από απόσταση και θελήσω να το κρίνω, γίνεται ένα πρόβλημα! Γίνεται πρόβλημα επειδή εγκλωβίζομαι σε ένα διχασμό ανάμεσα στον εαυτό μου και στις πράξεις μου. Όταν αξιολογώ ό,τι κάνω, ο εαυτός μου διαχωρίζεται σε εκείνον ο οποίος κάνει ό,τι κάνω και σε εκείνον ο οποίος κρίνει ό,τι κάνω.

bsix03.jpg

Ποιος ή τι είμαι;

Ποιον ή τι δείχνω;

Ποιος είναι ο δείκτης και ποιος είναι εκείνος προς τον οποίο στρέφεται ο δείκτης;

 

(ελεύθερη απόδοση αποσπάσματος από το κείμενο «We are them» του Chris Spheeris)

 

Ακούστε τους Active Member στον Αδιάφορο.

 

(photo by Artem Kostrov)

Advertisements

10 comments

  1. Το αιώνιο ερώτημα φίλε μου. Ακόμα κι εκείνοι που βρήκαν μιαν απάντηση δε σταμάτησαν την αιώνια αναζήτηση. Με το σημείο του Σταυρού στη σκέψη μας, παύει να είναι πρόβλημα ή διαχωρισμός. Η εμπιστοσύνη στον Έναν είναι η εγγύηση για το τι είμαστε. Το που πηγαίνουμε είναι επιλογή μας. Για το ποιός είναι τελικά ο σκοπός μας, θα δανειστώ όμως μια φράση που έλεγε συχνά ο γέροντας Πορφύριος: Ίνα ώσιν εν.
    Καλή σου μέρα.

  2. στις σκέψεις μας,μέσα μας,είμαστε στην ουσία μόνοι-ασυντρόφευτοι,και ταυτόχρονα βαθιά συντροφευμένοι απο το απέραντο και αόρατο.
    κι ωστόσο,να ψάχνουμε διαρκώς για καταφυγές.
    «έι εσείς,έι εμείς,έι εδώ,έι πάντα» κατά τον ποιητή.

    (απουσία μεγάλη!! 🙂 καλώς σε ξαναβρίσκουμε!)

  3. «-κρύος ιδρώτας κυλάει ξανά στο μέτωπό μου,
    κι εσύ , χαμόγελό μου,
    με ομορφαίνεις ξανά, εκεί πάνω στον καθρέφτη,
    με βγάζεις ψεύτη.
    Προσπαθώ να σου ξεφύγω κι είναι λάθος,
    μα νιώθω πιο μονάχος.
    Και πάω εκεί μπορεί για το καλό μου,
    από κοντά, χαμόγελό μου.

    …Τώρα έχω μάθει, θα κάνω λάθη,
    θα σου χαρίσω τα σωστά και όσα είχα πάθη.
    Κι από όσα ακούσανε τα αφτιά μου κι όσα θάφτηκαν στο χρόνο,
    την τελευταία εικόνα εγώ κρατάω μόνο.
    Περίσσια τώρα η αντοχή, μπορώ και την κερνάω,
    και πίσω δεν γυρνάω.»

    «Active Member- Πίσω δέ γυρνάω»

    Δέν έχω δικά μου λόγια για αυτό το post…

    Καλώς σε ξαναβρήκα!

  4. οφείλεις πρώτα από όλα στον εαυτό σου να συνεχίσεις αυτή την συνομιλία…γιατί έτσι οδηγήσε σε πορεία συντονισμού. ο διχασμό εμπεριέχει έλλειμμα αλήθειας, αδυναμία συνάντησης…
    σκέψου εκεί στη συννεφιά, ως έφηβος που κοιτούσες απ’ το παράθυρο, το τοπίο και τα όνειρα που σχημάτιζες συντροφιά με τη μοναξιά και την ελπίδα…
    καλή δύναμη!

  5. Αγαπηένε μου φίλε
    αλλοίμονο αν δεν αναρωτιόμασταν,
    αν ήμασταν σίγουροι γι’ αυτό που είμαστε,
    αν είχαμε βεβαιότητες γι’ αυτά που κάνουμε…
    Όμως στ’ αλήθεια νομίζω πως δεν πρέπει να χάνουμε πολύ
    καιρό μ’αυτές τις σκέψεις γιατί μπορεί να φτάσουμε, -κι εγώ το έχω πάθει ουκ ολίγες φορές- κυρίως να σκεφτόμαστε από το να κάνουμε…
    Δοκιμάζουμε συνέχεια και προχωράμε… μπροστά…
    Καλό σου βραδάκι και μη φοβάσαι τίποτα!

  6. @ Adonios

    Πολύ όμορφες οι σκέψεις σου, φίλε Αντώνη. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Μακάρι να έχουμε πάντα τη δύναμη να Τον εμπιστευόμαστε.

    @ ερμία

    Δεν είναι λίγες οι φορές που εκεί που νομίζω ότι είμαι απέραντα μόνος νιώθω ξαφνικά μια παράξενη πληρότητα κι αγαλλίαση – δεν είμαστε ποτέ μόνοι μας, ερμία μου, εμείς απομακρυνόμαστε…
    Αυτή η περίοδος είναι ιδιαίτερα φορτωμένη αλλά και φορτισμένη από εσωτερικές διεργασίες που γίνονται τελευταία! Δεν έχω πολλά να πω, αλλά είμαι εδώ (ε, τώρα μην τρελαθούμε κιόλας, σιγά την απουσία!!!)

    @ nightwhisper

    Τώρα εγώ τι να πω φίλε μου; Όχι, πίσω δε γυρνάω. Χμ, δεν ξέρω αν είναι όντως περίσσια η δική μου αντοχή, νιώθω να λυγίζω εύκολα τελευταία, αλλά πίσω δε γυρνάω. Δεν αποποιούμαι όσα υπάρχουν «πίσω», γιατί αυτά είναι πολύτιμη παρακαταθήκη, αλλά έχω έντονη την ανάγκη να πάω μπροστά, να ξαναγεννηθώ όπως κι εσύ τόσο εύστοχα γράφεις στο τελευταίο post σου που με άγγιξε ως τα τρίσβαθα της ψυχής μου… Ίσως έναν τοκετό σαν αυτό που περιγράφεις έχουμε ανάγκη όλοι μας κάποιες στιγμές!

    @ efelight

    Kαλώς σε ξαναβρίσκω «παιχνιδιάρικο φως»… Ο διχασμός μπορεί να λειτουργήσει ως ένα πρώτο βήμα συνειδητοποίησης – χωρίς αυτό δεν μπορούμε να φτάσουμε στην αλήθεια. Και στην αλήθεια θα φτάσουμε μόνο εάν πρώτα καταλάβουμε το έλλειμμά μας! Βέβαια, ίσως δεν με εκφράζουν πια τα τοπία και τα όνειρα που σχημάτιζα κοιτώντας έξω απ΄ το παράθυρο κάποτε… Έχω ανάγκη να γίνω πιο ρεαλιστής και μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο να ψάξω για ουρανό. Κι ο ουρανός είναι γύρω μου, στο καθετί τριγύρω μου, ακόμη κι αν αυτό με δυσκολεύει…

    @ Βασιλική

    Όταν αυτό που κάνεις σε πληγώνει κάθε τρεις και λίγο, αρχίζεις κι εγκλωβίζεσαι θες δε θες, ειδικά αν είσαι και λίγο παραπάνω ευαίσθητος!… Φοβάσαι και να ξαναδοκιμάσεις. Αλλά πρέπει να βρεις τον τρόπο να προχωρήσεις! Νάσαι καλά Βασιλική μου, αποπνέεις τόση αισιοδοξία!

    @ Adonios

    Αχ, βρε Αντώνη μου, τι να πω τώρα; και δε θέλω να σε στενοχωρήσω. Δεν τα καταφέρνω εγώ σ΄ αυτά φίλε μου, δε μου βγαίνουν εύκολα. Σου ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ανταποκριθώ. Σε ευχαριστώ πολύ, πολύ για την πρόσκληση πάντως.

    @ Π.Κ.

    Υπέροχο τραγούδι!
    Αμήν, οι άγιοι μας δίνουν ελπίδα και μας στηρίζουν.

    @ Θρασύβουλος

    Μακάρι και νάξερα, φίλε Θρασύβουλε. Αλλά αυτό δεν είναι ολόκληρος αγώνας ζωής; Αν είχαμε όλες τις απαντήσεις, τι νόημα θάχε;
    Συγγνώμη που δε σου έχω απαντήσει σε εκείνο το mail που μου έστειλες. Θα το κάνω μόλις βρω ευκαιρία.

    @ με το φεγγάρι αγκαλιά

    καλώς ήρθες στο φτωχικό μου,με το φεγγάρι αγκαλιά! Μου άρεσε πολύ το ερώτημά σου, αλλά δεν είναι εύκολο να πω με λόγια αυτό που νιώθω… Απλά, το φως που πηγάζει από το σταυρό είναι που δίνει άλλη διάσταση και νόημα σε κάθε δίλημμα, σε κάθε εσωτερικό διχασμό. Το φως του σταυρού είναι το μέτρο της αγάπης που γίνεται οδοδείκτης σε κάθε βήμα της εσωτερική πορείας μας και τελικά νοηματοδοτεί τα πάντα στη ζωή μας. Αυτό είναι που αγωνίζομαι να βιώνω – άλλοτε πιο εύκολα, άλλοτε πάλι δύσκολα, βουνό, κάποιες στιγμές ίσως και καθόλου, αλλά τότε είναι που ζω τη πλήρη σχιζοφρένεια… Νάσαι καλά και να δώσεις μια μεγάλη, ζεστή αγκαλιά στο φεγγάρι από μένα!

    Πάει τρελλάθηκα εντελώς! Μια μεγάλη καληνύχτα σε όλους από καρδιάς!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s