Κόβιλ

dsc03542.JPG

Τα ταξίδια ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχής μου. Εξερεύνηση νέων τόπων, εσωτερικά ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις, άνοιγμα σε νέους ανθρώπους, συναντήσεις με πολιτισμούς και παραδόσεις …

dsc03554.JPG

Η περιοχή της Vojvodina είναι το βορειότερο κομμάτι της Σερβίας και συνορεύει με Ουγγαρία, Κροατία και Ρουμανία. Εντελώς διαφορετική από την υπόλοιπη Σερβία (και λόγω της επιρροής από την Αυστροουγγαρία στην οποία ανήκε για μεγάλο χρονικό διάστημα), αποτελεί μια απέραντη καταπράσινη πεδιάδα η οποία διασχίζεται από τον ποταμό Δούναβη. Πρωτεύουσα της το πολύπαθο κατά τη διάρκεια των πολέμων Novi Sad, μία από τις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης. Αλλά για το Novi Sad θα μιλήσουμε ίσως κάποια άλλη στιγμή.

dsc03540.JPG

20 χιλιόμετρα νότια του Novi Sad στην κατεύθυνση προς Βελιγράδι βρίσκεται το χωριό Κόβιλ, ένα πολύ ήσυχο, γραφικό χωριό με 2000 κατοίκους. Και εκεί που τελειώνουν τα σπίτια, στις παρυφές του χωριού, δεσπόζει λιτό και ταυτόχρονα υποβλητικό το Μοναστήρι των Αρχαγγέλων, πνευματικός φάρος και ανάσα στις αγωνίες και τα προβλήματα των ανθρώπων όχι μόνο της περιοχής αυτής, αλλά και όλης της Σερβίας.

kovil7.jpg

kovil8.jpg

847813_343.jpg

Από τον πρώτο Ναό, ο οποίος χτίστηκε το 1216, δε σώζεται τίποτα σήμερα. Ο Ναός των Αρχαγγέλων που δεσπόζει σήμερα στο κέντρο της Μονής χτίστηκε από το 1746 ως το 1749. Στο διάβα των αιώνων το Μοναστήρι πέρασε πολλές δυσκολίες και το 1990 βρισκόταν σε πλήρη παρακμή. Τότε εγκαταστάθηκε εκεί μια μικρή αδελφότητα πατέρων νέων στην ηλικία με τον πνευματικό τους πατέρα, π. Πορφύριο, ο οποίος παραμένει μέχρι σήμερα ο ηγούμενος της Μονής. Από τότε μέχρι σήμερα οι περίπου 25 πατέρες της Μονής αγωνίζονται με πολλές αντιξοότητες και με τα έσοδα από τα διακονήματά τους να αποκαταστήσουν σιγά σιγά το Μοναστήρι στην αρχική του μορφή.

dsc04730.JPG

dsc04723.JPG

dsc04725.JPG

Οι πατέρες στο Κόβιλ έχουν τα δικά τους ζώα και από το γάλα των αγελάδων φτιάχνουν το δικό τους τυρί στο τυροκομείο της Μονής. Από τα μελίσσια τους παράγουν μέλι με αρώματα από τα αγριολούλουδα της περιοχής, όπως επίσης φτιάχνουν και αγνό μελισσοκέρι. Βέβαια, διατηρούν και την παράδοση της ρακής που είναι πολύ διαδεδομένη σε όλη τη Σερβία, φτιάχνοντας υπέροχη ρακή με γεύσεις από εκχυλίσματα τοπικών φρούτων (αχλάδι, δαμάσκηνο, σύκο κ.α.).

dsc03586.JPG

Απ΄ όλα, όμως, σημαντικότερη είναι η διακονία προς τον άνθρωπο η οποία εδώ βρίσκει πραγματικά την πιο γνήσια και ανιδιοτελή εκπλήρωσή της. Η Μονή έχει δικό της οδοντιατρείο το οποίο παρέχει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του σε όσους έχουν ανάγκη. Εδώ και περίπου ένα χρόνο λειτουργεί πρόγραμμα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά στο οποίο διακονούν ο π. Πορφύριος με άλλους δύο πατέρες της Μονής σε συνεργασία με ειδικούς που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά. Αυτή τη στιγμή το πρόγραμμα παρακολουθούν 20 νέα παιδιά. Επίσης κατά καιρούς οργανώνονται συζητήσεις με ομάδες ανθρώπων που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα κοινωνικά προβλήματα, όπως κακοποιημένες γυναίκες, άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες προσαρμογής μετά τους πολέμους κ.α. Στα δύσκολα χρόνια των πολέμων,αρκετά παιδιά βρήκαν καταφύγιο και οικογενειακή θαλπωρή κοντά στους πατέρες της Μονής.

847813_320.jpg

Ο π. Πορφύριος έχει ένα εγκάρδιο χαμόγελο και μια ανοιχτή καρδιά για όλους τους ανθρώπους.

847813_322.jpg

Ο π. Ερμόλαος πρόθυμα ξεναγεί κάθε επισκέπτη στο Μοναστήρι και τον κάνει να αισθάνεται σα να βρίσκεται στο σπίτι του.

kovil4.jpg

Στα συν πρέπει κανείς να προσμετρήσει και την υπέροχη βυζαντινή χορωδία της Μονής. Ακούστε εδώ τους Πατέρες της Μονής να ψέλνουν τα Τυπικά (Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον) στην αρχή της Θείας Λειτουργίας.

kovil29.jpg

To Mοναστηράκι αυτό αποτελεί ένα παράθυρο φωτός και ελπίδας για κάθε άνθρωπο που προστρέχει σ΄αυτό. Μέσα στον απρόσωπο και άνυδρο κόσμο στον οποίο ζούμε, είναι ευλογία να υπάρχουν τέτοιες οάσεις που ξεδιψούν οι ψυχές των ανθρώπων. Σ΄αυτές τις λιγοστές οάσεις η Εκκλησία επαληθεύει αυτό που είναι (και θάπρεπε να είναι παντού και πάντα…) όχι μόνο ετυμολογικά, αλλά κατ΄ ουσίαν: ένα διαρκές κάλεσμα, μια ανοιχτή αγκαλιά αγάπης και παρηγορίας προς όλους τους ανθρώπους.

kovil16.jpg

Οι περισσότερες φωτογραφίες αυτού του οδοιπορικού ανήκουν στον αγαπητούς φίλους Ανδρέα Καραμπουγά και Δημήτρη Παλιούρα. Τους ευχαριστώ θερμά που μου επέτρεψαν να τις χρησιμοποιήσω.

Ένα πολύ όμορφο φωτογραφικό οδοιπορικό στο μοναστήρι του Κόβιλ και την ιστορία του θα βρείτε στον σύνδεσμο http://www.eparhija-backa.org.yu/kovilj/index.htm

Από το αρχείο αυτό δανείστηκα κι εγώ λίγες φωτογραφίες για το αφιέρωμα αυτό.

Advertisements

15 comments

  1. ομορφιά σκορπισμένη παντού,και σε λόγια και σε εικόνες.όπως κάθε φορα που αγαπάμε κάτι,που ξεπηδάει απο μυαλό και ψυχή ταυτόχρονα.Δεν έχω καταφέρει να πάω εκεί στα γνώριμά σου-έχω γνωρίσει ανθρώπους απο εκεί που τους΄»είδα» μαζί με τα συναισθήματά τους,τις ενοχές και τις αθωότητές τους απο τα πρόσφατα γεγονότα,τις περιγραφές και τις ομοιότητές μας.
    Το φως της ατμόσφαιρας στον βορρά παλαιότερα με ξένιζε και με «λυπούσε»-κολλημένη στο φως των κυκλάδων ΕΙΔΙΚΑ(!)-άρχισε να γλυκαίνει μέσα μου μετά τη Φλωρεντία και την εξοχή της βουλγαρίας όταν ανακάλυψα πως υπάρχει και «υγρό» φως-γελάω.Σαν αυτό που φαίνεται να εισβάλλει στη φωτογραφία σου κάτω απο εκείνη- υπέροχη σε ατμόσφαιρα- με τους ιερείς.
    καλό απόγευμα (και εύχομαι να χειμωνιάσει γρήγορα,δεν αντέχω άλλο καλοκαίρι!)

  2. Εγώ πάλι, Ερμία, νομίζω ότι είμαι πολύ εξοικειωμένος με το φως της ατμόσφαιρας στον Βορρά (τέσσερα χρόνια στη Βόρεια Σκωτία, βλέπεις…). Όπως κατάλαβες, όλο το ταξίδι μου στη Σερβία ήταν μια απίστευτη αποκάλυψη, αποκάλυψη ενός φωτός που εισέβαλε και πλημμύρισε την ψυχή μου. Ίσως εκεί που ξεχειλίζει ο πόνος κι η οδύνη, υπερπερισσεύει η αγάπη… Άντε και να φθινοπωριάσει έστω, γιατί έτσι όπως πάμε ο χειμώνας μάλλον αργεί ακόμη (για μπάνιο στη θάλασσα δεν ήταν αυτό το Σαββατοκύριακο;). Καλή εβδομάδα.

  3. Φίλε Τζων Μπόη όταν αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το κείμενο και τις φωτογραφίες από το Κόβιλ, φοβόμουν ότι αυτό το ποστ ήταν τόσο ιδιαίτερο και προσωπικό, που ίσως δεν έπρεπε καν να ανεβεί! Αν μη τι άλλο, δεν πίστευα ότι μπορεί να ενδιέφερε κάποιον. Από την άλλη αυτό το μέρος είναι τόσο όμορφα ξεχωριστό (έχω ταξιδέψει στο Κόβιλ 3 φορές ως τώρα), που ήθελα πολύ να μοιραστώ αυτά τα βιώματα με εσάς που επισκέπτεστε αυτή τη γωνιά και που πλέον με έναν περίεργο τρόπο σας νιώθω τόσο οικείους… Είναι υπέροχο πράγμα να ανοίγεσαι και να μοιράζεσαι, αλλά είναι ακόμη ωραιότερο όταν αυτό που μοιράζεσαι έχει αγγίξει και τον άλλο. Καλή μας εβδομάδα.

  4. Μας περιμένεις στη..strofi λοιπόν αγαπητά σα! 🙂
    Πολύ ωραίες οι φωτογραφίες και το ταξίδι στο Κόβιλ και για εμάς στην πολυθρόνα.
    Στο επόμενο ταξίδι!

  5. Αμήν και πότε για το επόμενο ταξίδι Κατερίνα μου! Η καρέκλα δε με κρατά για πολύ καιρό εμένα… Ό,τι κι αν πω για το Κόβιλ είναι ελάχιστο μπροστά στα όσα έχω βιώσει εκεί. Νάμαστε καλά να πάμε ξανά και ξανά! Καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο να έχουμε!

  6. Φίλε σα είμαι απαράδεκτος και αφηρημένος και θέλω να με συγχωρέσεις! Δεν είχα καταλάβει οτι έχεις φτιάξει το δικό σου σπίτι εδώ στο μπλογκοχωριό – και βλέπω ότι το έχω βάλει στα links μου παρ΄όλ΄αυτά! Το ποστ είναι υπέροχο, σαν νάχεις κάνει μια βόλτα στο μοναστήρι, νάχεις ανασάνει λίγο απ΄αυτό το οξυγόνο της προσφοράς και της αγάπης που μοιράζεται εκεί σ΄αυτούς που έχουν ανάγκη. Πόλεμοι και βάσανα και εμφύλιοι, φτώχεια και ναρκωτικά, τόσα και τόσα. Περισσότερη εντύπωση απ΄όλα μου έκανε η προσπάθεια των πατέρων με τούς υπό απεξάρτηση συνανθρώπους μας. Είναι τόσο δύσκολη αυτή η προσπάθεια, θέλει τόση υπομονή και προσωπική για τον καθένα φροντίδα, ώστε πολλά δικά μας μοναστήρια τούς «διώχνουν» αυτούς τους ανθρώπους γιατί, σου λέει, δεν μπορώ να κάνω όλη μέρα τη νοσοκόμα. Κι΄όμως εδώ που μας έφερες, ενώ είναι φανερό ότι δεν πέφτουν τα ευρώ βροχή αλλά οι πατέρες πουλάνε το τυρί, το μέλι, τη ρακή και μ΄αυτά τα λεφτά και όποια άλλη βοήθεια έχουνε αγωνίζονται τον καλόν αγώνα, αγκαλιάζουνε τίς κακοποιημένες μανάδες, τούς τσακισμένους από τούς πολέμους και όλους όσους έχουν ανάγκη. Θαυμάζω βαθύτατα αυτούς που έχουν το κουράγιο να στηρίξουν κάποιον που παλεύει να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά. Και στο Άγιον Όρος γίνεται μεγάλη προσπάθεια, με άλλο τρόπο ίσως, αλλά σου λένε συχνά οι πατέρες «δεν αντέχω πια αδερφέ μου, δεν βρίσκω μια ώρα να ησυχάσω» και τούς καταλαβαίνω απολύτως. Φίλε, αδερφέ σα, είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι εδώ, στο κονάκι σου και επικοινωνώ μαζί σου. Θάρχομαι φαντάζομαι συχνά, είναι ήρεμα εδώ, υπάρχει λιμάνι προστατευμένο και ένας πάντα καλός λόγος. Η Παναγία μας να σου δίνει δύναμη να ξεπερνάς τις τόσες δυσκολίες και να προχωράς, έτσι, με βήμα σταθερό, προς τον ψυχικό προορισμό όλων μας – το φως του κόσμου. Με όλη μου την αγάπη, ο φίλος σου ο Άρης.

  7. Καλή σου μέρα αγαπητέ μου φίλε Άρη. Η παρουσία σου εδώ στη μικρή αυτή γωνιά του «μπλογκοχωριού» με τιμά και μου δίνει απίστευτη χαρά. Άλλωστε ήσουν εσύ (χωρίς φυσικά να το ξέρεις τότε) κι ο φίλος μου ο nightwhisper (ένας εξαίρετος και μοναδικός άνθρωπος που μου πρωτοάνοιξε την πύλη εισόδου στο μπλογκοχωριό – θυμάσαι που του είχες στείλει τη φωτογραφία από τη Λαύρα τραβηγμένη την ώρα της ανατολής;) που με εμπνεύσατε σ΄ αυτή μου την κίνηση. Για όσο το χρειάζεται η ψυχούλα μου και για όσο αφουγκράζομαι ότι μπορεί να έχει να δώσει κάτι σε αυτούς τους τόσο όμορφους ανθρώπους που δεν γνωρίζω κι όμως αισθάνομαι οικείους καθώς επισκέπτονται συχνά αυτή τη μικρή γωνιά μου…

    Το Κόβιλ … είναι μια τόσο ιδιαίτερη περίπτωση! Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν στην κυριολεξία δευτερόλεπτο για τους εαυτούς τους. Είναι παράδειγμα σαρκωμένης αγάπης και σταυρικής θυσίας για τον άνθρωπο. Άντε να κανονίσουμε σε κανένα επόμενο ταξιδάκι να σε πάρουμε μαζί μας!

    Ευχές για ένα χαρούμενο και δημιουργικό Σαββατοκύριακο.

  8. από τα ταξίδια που έχω προγραμματίσει για αυτόν τον χειμώνα
    οι info σου μοναδικές
    ευχαριστώ

    (μόνο μίκρυνε τις φώτο πριν τις ανεβάσεις)

  9. Τώρα που όλα είναι ήσυχα, όλα καταλάγιασαν, ξαναδιαβάζω το οδοιπορικό σου. Το εσωτερικό και εξωτερικό οδοιπορικό σου και το βρίσκω πλήρες, ξεκάθαρο, παρήγορο.
    Έγραφα μια μέρα πως αισθάνομαι πως η ψυχή είναι έννοια χώρου.
    Σε άλλους καταλαμβάνει το άπειρο και σε άλλους δεν χωρά ούτε τον εαυτό τους. Ίσως όμως τελικά γι’ αυτό να αγαπούμε και τα ταξίδια τόσο.
    Φαίνεται πως ανοίγουν αυτόν τον χώρο και μεις τέτοιοι που είμαστε
    θα σκάσουμε στο τέλος αν δεν ταξιδέψουμε ποικιλλοτρόπως, αφού δεν χωράμε, τι άλλο να κάνουμε;
    Καλό βραδάκι κι ευχαριστούμε!

  10. Καλησπέρα Στέφανε! Χαίρομαι που προγραμματίζεις ταξίδι σ΄ αυτά τα μέρη το χειμώνα. Αν τυχόν μπορώ να σε βοηθήσω με οποιαδήποτε πληροφορία στείλε μου μήνυμα στο e-mail. Έχεις δίκιο για τις φωτογραφίες, απλά δεν τις ευχαριστιέμαι τόσο πολύ όταν τις μικραίνω… Νάσαι καλά!

  11. Πόσο δίκιο έχεις Βασιλική μου. Κάθε ταξίδι μας είναι τελικά ένα εσωτερικό οδοιπορικό, μια υπέροχη μυστική διεργασία που ανοίγει την ψυχή μας όλο και περισσότερο. Ανυπομονώ να τα πούμε σύντομα από κοντά.

  12. δεν ξερω ακριβως που σε ποιον /α
    γραφω ..ηρθα εδω απο τον Μορφεα..
    εχω ζησει λιγο κοντα σε κεινα τα μερη..
    οι ανθρωποι εκει ειναι σαν και μας ..
    ιδιοι ειμαστε οι ανθρωποι παντου αλλα καπου σε καποια μερη λες κι εχουμε ιδιο αιμα..
    εχω φιλους εκει..εχω αφησει κομματια μου
    καποιοι εχασαν δικους τους καποιοι χαθηκαν οι ιδιοι…
    ναι οπου περισσευει ο πονος
    περισσευει και η αγαπη..

    ευχαριστω για αυτο το τοσο ομορφο ταξιδι..
    ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΠΑΡΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ \εχω καιρο να το κανω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s