στιγμές

boy_and_his_shadow.jpg

το παρελθόν

σκιές και θραύσματα που με πληγώνουν

κομμάτια μέσα στα οποία μεγάλωσα, γλυκόπικρες θύμησες …

 

το παρόν

ανίχνευση του εντός μου

το μονοπάτι που διαβαίνω δειλά αλλά σταθερά

και μια κρυφή αγωνία γι΄ αυτό που θάρθει …

 

το μέλλον

ανάσα μου κι ελπίδα μου

χαρά μου και ζωή μου

αυτά που πέρασαν , αυτά που ζω, κι αυτά που θάρθουν,

αντάμα τους γεννιέμαι πάλι κάθε μέρα…

 

…στιγμές από ένα έργο που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί!

 

Ακούστε αυτό: Γιώργος Νταλάρας & Παιδική Χορωδία Δ. Τυπάλδου – Το μέλλον

 

(photo by Marina Lisogorova)

Advertisements

16 comments

  1. Γιατί αυτή η διάκρηση παρελθόντος ως θλιμένου και μέλλοντος ως ελπιδοφόρου;
    Και πώς θα μπορούσε να γεννηθεί ένα ελπιδοφόρο μέλλον μόνο πάνω σε συντρίμμια από το παρελθόν;
    Κάτι καλό θα κρύβεται και στα παλιά χρόνια. Αλλιώς, θα είχαμε παραιτηθεί.

  2. Δε μίλησα για «συντρίμμια» αλλά για σκιές (αφού ότι έζησα έχει περάσει και δεν το ζω άμεσα στο τώρα) και θραύσματα (δηλ. κομμάτια) που μπορεί να με πληγώνουν … «γλυκόπικρες θύμησες», αναμνήσεις κι ευχάριστες και δυσάρεστες.

    «αυτά που πέρασαν , αυτά που ζω, κι αυτά που θάρθουν,
    αντάμα τους γεννιέμαι πάλι κάθε μέρα…»
    Πλάι σ΄ όλα αυτά (άρα και σ΄ αυτά που πέρασαν) ξαναγεννιέμαι κάθε μέρα. Κι αυτή η αίσθηση κι η προσμονή κάθε νέας γέννας είναι που δίνει φως, ελπίδα και ζωή…

    Καλό μήνα φίλε Μυστη-κέ!

  3. Το παρελθόν είναι πράγματι ένα σημείο αναφοράς για τον καθέναν…. Διδασκόμαστε μέσα από τις σκιές αυτές… Είναι εξαιρετικά ανακουφιστικό να τις ανασκαλεύεις πότε πότε και να ψάχνεις κρυφά νοήματα, που ίσως τότε παλιά,δεν ήσουν εις θέσιν να βρεις τι σήμαιναν για τη ζωή σου συνολικά … Αυτές δίνουν άλλη πνοή στο παρόν και μας ωριμάζουν. Αρκεί να τις ερμηνεύουμε…

    Καλό μήνα κι από μένα….

  4. @ Φοίβη
    Αυτές είναι κι η παρακαταθήκη μας για το μέλλον…
    Καλώς ήρθες Φοίβη!

    @ Stef
    Αυτή η φωτογραφία είναι από τις αγαπημένες μου. Σε ευχαριστώ Στέφανε. Καλό μήνα!

  5. Στο παρελθόν κυλιόμαστε όποτε η ψυχή λαχτάρησε ένα τόπι.
    Στο παρόν στεκόμαστε και αλλάζουμε στα πέλματα στιγμές από νερό, χώμα ή άσφαλτο.
    Και γαντζωνόμαστε απ’ το μέλλον όταν επιθυμούμε όνειρα μικρά και όνειρα μεγάλα.
    Τώρα αν αυτά βρίσκονται πολύ ψηλά, αν νιώθουμε ίλιγγο στην ταράτσα ενός ουρανοξύστη, αυτό είναι άλλο θέμα. Κι αν μας τρομάξει επικίνδυνα καμιά φορά το ύψος ή το τεντωμένο σχοινί μιας επιθυμίας, βουτάμε στο κενό και βρίσκουμε ξανά εκείνο το ξεχασμένο τόπι σε κάποιο χαρτοκιβώτιο Νουνού ή στα σχέδια ενός κιτρινισμένου μπλοκ ιχνογραφίας…
    Θα μας κατηγορήσουν για παλιμπαιδισμό. Το ξέρω και το ξέρεις. Πάντα κατηφορικός δεν ήταν ο δρόμος προς τη θάλασσα; Πάντα κατηφορικός δεν ήταν ο δρόμος απ’ τις πάνω αλάνες του παρόντος;

    Η σημερινή μου εγγραφή που ω της σύμπτωσης ταιριάζει γάντι με αυτήν του ιστολογίου σου. Τηνκαλημέρα μου…

  6. Κρακ…
    Κρακ…κρακ…

    Απόηχος αργαλειού
    που η μνήμη υφαίνει τη ζωή
    και η ζωή τη μνήμη.
    Πέπλα του αύριο,
    σπαράγματα του χθες,
    φωνές του τώρα.

    Μνήμη του χθες.
    Ανάμνηση.
    Ήττες σκληρές,
    απανεμιές,
    μάχες βουβές
    και κάποιες νίκες.
    Πολλές φορές θα χτυπηθείς,
    μες το λαβύρινθο των αντοχών σου,
    μα αν δε δειλιάσεις,
    εκεί είν’ ο θρίαμβος!
    Φαντάζεσαι στο όνειρο
    και κονταρομετριέσαι
    στήθος με στήθος
    μ’ένα αδηφάγο «εγώ»,
    πότε δικό σου,
    πότε αλλονών.

    Μνήμη του σήμερα.
    Ποτήρι κράτιστο.
    Βαριά φτερά
    μα βλέμμα σηκωμένο.
    Χτίζεις το αύριο σε ξεχασμένο φυλαχτό
    που στο λαιμό σου πέρασαν
    δυο γερασμένα χέρια.
    Η παρακαταθήκη,
    όσα ζουν μέσα σου
    από κτίσεως κόσμου.

    Κι έρχεται η υπέρβαση.
    Πλώρη στο όνειρο
    με σύμμαχο το εγώ,
    πάντα δικό σου,
    κάποτε κι αλλονών.

    Μνήμη του αύριο.
    Άρμπουρο,αλμύρα και ζωή.
    Μνήμη για τα μελλούμενα.
    Των λαθών
    των παθών
    των θριάμβων.
    Μνήμη-πυξίδα
    κι οδηγός.
    Ζωή στο όνειρο
    και μια ανάσταση μες το «εμείς».
    Πάντα δικό σου
    πάντα μαζί και αλλονών.

  7. Μαρίνα
    βρήκα τη φωτογραφία σου στην Ελληνική σελίδα και οι μέρες του προγράμματος «Ιάσων» μπρος τα μάτια μου πέρασαν σαν μια μέρα,
    Μπέκα από την Γεωργία

  8. Αγαπητή Μπέκα

    αυτό το blog δεν έχει καμία σχέση με την αγαπητή Marina Lisogorova η οποία είναι εξαιρετική φωτογράφος. Το φωτογραφικό υλικό το αντλώ όλο από το internet. Ευχαριστώ πολύ

    σα

  9. Καλημέρα maya και καλώς ήρθες απ΄ το σπιτικό μας. Έτσι είναι όπως το λες… ένα έργο πλημμυρισμένο από ανάμικτα συναισθήματα η ζωή μας, χαρμολυπικό θα μπορούσαμε να πούμε, που ποτέ δεν τελειώνει. Αυτό δεν είναι, άραγε, κι η γοητεία του;

    Πέρασα απ΄ το ιστολόγιο σου και χάρηκα – ιδιαίτερο και διαφορετικό! Νάσαι καλά! Την καλημέρα μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s