ο ηλίθιος

«Τώρα πάω στους ανθρώπους.

Ίσως να μην ξέρω τίποτα.

Ωστόσο, αρχίζει για μένα μια καινούργια ζωή»

Στο «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» του Γ. Μπαμπινιώτη, αναφέρεται ότι η λέξη «ηλίθιος» είναι πιθανόν να συνδέεται ετυμολογικά με το αρχαίο ρήμα «ηλάσκω», που σημαίνει περιφέρομαι, περιπλανώμαι.

dostoevsky_1872.jpg

Ο «ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι δε μένει εξορισμένος στην αυτάρκεια ή στο απρόσιτο του απείρου, αλλά κατεβαίνει στον κόσμο και περιφέρεται ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους φανερώσει την αγάπη και την αλήθεια. Δεν φτιάχνει ψεύτικες ιστορίες, δεν έχει ανάγκη τον πλούτο, δεν ντύνεται «όμορφα» ρούχα … Προσπαθεί να μιλήσει στους ανθρώπους για την καταλλαγή, τη συμφιλίωση με τον αυθεντικό εαυτό τους (που είναι και η φύση τους), τη συμφιλίωση με τον άνθρωπο, τη συμφιλίωση με το Θεό.

Κι εκείνοι δεν αντέχουν ν΄ αντικρίσουν την αθωότητα και την αλήθεια … τον περιγελούν και τον εγκωμιάζουν, τον μισούν και τον λατρεύουν, και εντέλει τον «σκοτώνουν» (προσπαθώντας να τον κάνουν «κοινό άνθρωπο» σαν εκείνους). Εκείνος, ως άλλος Χριστός, παλεύει να νικήσει την αμαρτία και το θάνατο και να τους ελευθερώσει. Διχάζεται, σηκώνει το φορτίο των ανθρώπων και εκτελεί τον εαυτό του στο σταυρό, η δικαιοσύνη από αγάπη δρα ως τιμωρός δύναμη, αυτοτιμωρείται εκείνος που είναι αθώος, πάσχει και «πεθαίνει» για χάρη τους… Η σαρκωμένη αγάπη σταυρώνεται και ανασταίνεται επιστρέφοντας εκεί απ΄ όπου κατέβηκε…

«ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς … ο ων εν τω ουρανώ» (Ιω. 3:13)

 

ilithios1.jpg

 

Πόσο αλλόκοτη και παράταιρη μπορεί να φαίνεται η αθωότητα και η αγνότητα μέσα στις σύγχρονες αδηφάγες κοινωνίες των ανθρώπων; Μπορούμε, εμείς, σήμερα να γίνουμε εκφραστές μιας τέτοιας σαρκωμένης αγάπης που ίσως δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει την κοινωνική θέση, τα χρήματα, την εξουσία, την «καλοπέραση» κι όλα όσα ένας σημερινός άνθρωπος μπορεί να ονειρεύεται;

 

ilithios2.jpg

 

Όσοι δεν προλάβατε να απολαύσετε την αριστουργηματική μεταφορά του «Ηλίθιου» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθηνού στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, μη χάσετε την ανεπανάληπτη αυτή εμπειρία θεάτρου του χρόνου που θα επαναληφθεί!

 

Σχετικοί σύνδεσμοι

Εθνικό Θέατρο

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

 

Post Soundrack: Zbigniew Preisner – Song for the unification of Europe


Advertisements

4 comments

    1. Πασχει γιατι μας αγαπαει πραγματικα και δεν θελει να μας βλεπει να υποφερουμε ζωντας μεσα στον πραγματικα ηλιθιο κοσμο του ΚΑΙΣΑΡΑ με τις ατερμονες κουραστικες φοβιες,εχθροτητες,και τελειως ψευτικες αξιες. Πεθαινει? ειναι ο μονος τροπος να μας βαλει στον κοσμο του,και ακομα

  1. @ Νίκος Διακογιάννης
    Καλημέρα αγαπητέ Νίκο. Ομολογουμένως φοβόμουν το εγχείρημα αυτό – δεν είναι εύκολο να αποδώσεις Ντοστογιέφσκι επί σκηνής. Ήταν ένας άθλος (και κυριολεκτικά αφού τα δύο μέρη μαζί κρατούν 6 ολόκληρες ώρες) αλλά νομίζω ότι τα κατάφεραν επάξια. Μην το χάσεις αν βρεθείς Αθήνα από Οκτώβριο.

    @ Μυστη-κός
    Πολύ ανθρώπινο κι ειλικρινές το ερώτημά σου φίλε Μυστη-κέ. Αυτό που έχω φτάσει να νιώθω μετά απ΄ όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι πραγματική αγάπη χωρίς να περάσει μέσα από το σταυρό δεν υπάρχει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s