το παιδί κι η βροχή

rainboy.jpg

… περιμένοντας την ξαστεριά, ένα ήλιο πιο λαμπρό από κάθε άλλη φορά, κι ένα μεγάλο ουράνιο τόξο να πλημμυρίσει με φως και χρώμα την καρδιά του …

 

(με αφορμή τις μαγιάτικες βροχές που αναφέρει ο rockfalcon)

 

Post soundrack: Enya – It’s in the rain

 

(photo by Pavel Bezrukov)

Advertisements

10 comments

  1. Μαθαίνει να την εκτιμά κανείς αφού πρώτα την χάσει και όσο δεν την εκτιμάς τόσο απομακρύνεται και παίρνει θέση η ματαιότητα.
    Μα ποτέ δεν είναι αργά για να την ξαναβρεί.
    Αρκεί να έχει όρεξη για μάθηση 😉

  2. Να μη χαθεί η διάθεση για να την ξαναβρεί, ό,τι κι αν έχει μεσολαβήσει. Τα πράγματα δεν είναι ποτέ εύκολα. Κανείς δεν πρέπει να αφήνεται στην απογοήτευση, γιατί η απογοήτευση θα φέρει θλίψη, κούραση, απόγνωση …

  3. η εκτίμηση είναι κάτι που μαθαίνετε δύσκολα σα.
    τα απλά και όμορφα καθημερινά μας, φεύγουν απαρατήρητα και χωρίς να τους δίνουμε σημασία.
    έχει δίκιο ο adonios

  4. Ναι να μην αφήνεται κανείς στην απογοήτεση. Όμως ας θυμόμαστε ότι υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που δεν τα καταφέρνουν. Νικάει η απογοήτευση και βυθίζονται στη θλίψη και την απόγνωση. Ας τους θυμόμαστε στο μαρτύριό τους. Αν τους βρούμε ας τους πούμε μια καλημέρα, ας τους κτυπήσουμε την πλάτη, ας ανοίξουμε μια αγκαλιά. Εμείς έτυχε να τα καταφέρουμε, ίσως όχι λόγω προσπάθειας, αλλά λόγω έμφυτων δυνάμεων που μας χαρίστηκαν. Εκείνοι, οι άνθρωποι της θλίψης, σηκώνουν το βάρος της ανθρώπινης φύσης και για χάρη μας.

  5. Η μελαγχολία, ίσως και η κατάθλιψη, νομίζω πως συνήθως πηγάζει από ματαιωμένη δίψα για ζωή. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι «τσακισμένοι» είναι στην πραγματικότητα πιο χαρισματικοί. Έχουν πιο ευαίσθητες κεραίες και, γι’ αυτό, πιο πολλές απαιτήσεις. Ας τους το αναγνωρίζουμε αυτό. Θα είναι κι αυτό μια παρηγοριά.

  6. @ Stef
    Ίσως αυτό είναι κάτι που ο καθένας πρέπει να παλέψει με το δικό του τρόπο.

    @ rockfalcon
    Τι όμορφες σκέψεις γεμάτες ελπίδα… Κι ας μη ξεχνάμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο για κανένα μας. Αύριο μπορεί να είμαι εγώ στη θέση που είναι ο άλλος σήμερα. Ας δώσουμε σήμερα που μπορούμε αυτό που μπορεί και εμείς να έχουμε ανάγκη αύριο.

    @ Μυστη-κός
    Πολύ σημαντική αυτή η παρατήρηση. Συμφωνώ μαζί σου φίλε Μυστη-κέ.

  7. Άραγε, τι κάνεις, όταν εκείνος που έχει χάσει την εξωστρέφειά του, λόγω κακών συνθηκών, σε διώχνει από κοντά του; Παραμένεις και υπομένεις την αλλαγή του ξαφνιασμένος ή…. φεύγεις; Με απασχολεί έντονα αυτό τις τελευταίες μέρες… Ένας καλός φίλος άλλαξε συμπεριφορά ξαφνικά, χωρίς να εξηγεί τη δικαιολογία. Δεν ξέρω μήπως δεν την εξήγησε ούτε και στον εαυτό του… Εκεί καταλαβαίνεις πλέον ότι το ανθρώπινο μυαλό παίζει σ`ένα τεντωμένο σκοινί συνεχώς, παρόλο που υποτίθεται ότι γωρίζει ποια είναι η αξία της ζωής και το πως να ζει το νόημά της….

  8. @ I
    Καλώς όρισες στο σπιτικό μας, αγαπητή Ι. Τις απαντήσεις τις βρίσκει κανείς μόνος του νομίζω… Πάντως, εγώ θα παρέμενα εκεί έχοντας ανοιχτή την αγκαλιά μου. Αν και αυτό συνήθως απαιτεί περίσσεια υπομονής κι αγάπης, που δεν τα έχουμε πάντα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s