άνθρωπον ουκ έχω …

manovercoming.jpg

Σπαρακτική κραυγή αγωνίας για την παρουσία κάποιου ανθρώπου στη ζωή μου.

Φίλος, σύντροφος, απλά άνθρωπος …

Ο καθένας μόνος του για τον εαυτό του. Σε μια απέραντη μεγαλούπολη, κλεισμένος στο ατομικό παλάτι του, στην εξασφαλισμένη δουλείτσα του, με βολεμένη την ατομική του συνείδηση. Ψάχνοντας για το νούμερο ένα.

Δε ξέρω πια τι θα πει άνθρωπος. Έχω γίνει ένα ακόμη άτομο μέσα στη μάζα της κοινωνίας που με περιβάλλει. Ξέχασα πώς είναι να είσαι πρόσωπο, με τα μάτια στραμμένα με στοργή και αγάπη προς τα μάτια του άλλου προσώπου. Αγάπη, συμπόνια, φροντίδα. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Έχω συνηθίσει στο αίμα, στο μίσος, στη βία, και τουλάχιστον στην ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ώστε δεν αισθάνομαι πλέον, έστω κι ασυνείδητα, ασφυξία σ΄ ένα κόσμο πνιγμένο στο παμφάγο εγώ.

Κι όταν ακόμη καταφέρνω εμφανώς να ξεπεράσω τον προσωπικό μου εγωϊσμό (δε βλάπτω κανέναν γύρω μου, προσπαθώ να είμαι καλός και πρόσχαρος, έχω στοιχειώδεις ηθικούς φραγμούς, κάνω και φιλανθρωπίες, κάπου κάπου μπορεί να αποτελέσω και παράδειγμα αυτοθυσίας), με κρατά φυλακισμένο το «δικό μου». Μπορεί να έχω υπερβεί το δεσμό με τον εαυτό μου ως άτομο, αλλά τότε έρχεται η οικογένειά «μου». Κι αν δεν είναι η οικογένεια, είναι η ομάδα «μου» ή η χώρα «μου». Κι αν δεν είναι αυτό, τότε έρχεται η κοινωνική «μου» τάξη, ή το πολιτικό «μου» κόμμα. Το δικό μου, πάντα το δικό μου! Αυτό το «δικό μου» που αντιτίθεται σταθερά σε κάποιο άλλο, που εξ΄ ορισμού είναι ξένο και εχθρικό.

Αλίμονο, ακόμη και η πίστη μου πέφτει στην παγίδα του ναρκισσισμού, όταν ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό της και τις δικές της υποθέσεις. Και ξεγελώ για μια ακόμη φορά τον εαυτό μου γιατί δε θέλω να πιστέψω ότι έχω εγκλωβιστεί πάλι στην ατομικότητά μου, μόνο που αυτή τη φορά μου φαίνεται πιο «ενάρετη» και την εμπιστεύομαι περισσότερο…

Δε ακούει κανείς την κραυγή μου, γιατί δεν έχω πια δύναμη στη φωνή μου. Έμεινα μόνος, γιατί δεν υπήρξα στη ζωή κάποιου άλλου. Γιατί απλά δεν έμαθα να υπάρχω …

 

Post soundrack: Γιώργος Νταλάρας – Ένα τραγούδι για την Ελένη F.

 

(photo by Alexander Shurlakov)

Advertisements

3 comments

  1. Μπορείς ν’ αγαπήσεις αν δεν έχεις αγαπηθεί; Μπορείς να είσαι άνθρωπος αν δέν έρθει πρώτα κάποιος να σου πει «Σ’αγαπώ»;
    Αν δεν καλυφθεί αυτή η πρωταρχική ανάγκη, μου φαίνεται αδύνατο να ξεφύγουμε απ’ το κλειστό μας κάστρο. Σαν τον ανάπηρο της φωτογραφίας, δεν έχουμε μάθει να περπατάμε γιατί δεν μας πήρε κανείς από το χέρι να μας δείξει.
    Όταν ήμουν παιδί είχα ένα καναρίνι (τώρα πια δε θα έκλεινα ένα πουλί σε κλουβί…). Δεν κελαηδούσε μέχρι τη μέρα που του έβαλα μια κασσέτα με κελαηδίσματα πουλιών. Μετά δε σταματούσε. Το είχε μέσα του, μα έπρεπε κάποιος να του δείξει… Ίσως κι εμας, λοιπόν, πρέπει κάποιος να μας αγκαλιάσει.

    Η πίστη ως πηγή ναρκισισμού ίσως είναι: η πίστη που δεν πηγάζει από την εμπειρία της αγάπης του άλλου…

  2. Kαλησπέρα φίλε Μυστη-κέ! Εγώ πάλι αναρωτιέμαι αν μπορούμε να αντιληφθούμε την προσφορά αγάπης του άλλου … αφουγκραζόμαστε το βλέμμα του, ακούμε τα λόγια του που μας λένε «σε νοιάζομαι», νιώθουμε το χέρι του που μας απλώνει; Ή μήπως δεν μπορούμε να καταλάβουμε τίποτε απ΄ όλα αυτά, ακριβώς επειδή είμαστε ερμητικά ασφαλισμένοι στο «κλειστό μας κάστρο»; Αν δε βγούμε έξω, πώς θα μπορέσει να μας πάρει κανείς απ΄ το χέρι; Αν δε βγούμε έξω, σε ποιον θα προσφέρουμε τον εαυτό μας για να μας αγκαλιάσει;

  3. Σωστό.
    Αλλά για κάποιον που είναι «ανάπηρος» δεν έιναι απλή υπόθεση να βγει απ’ το κάστρο του. Κι αυτή η αναπηρία νομίζω πως, συνήθως, δεν είναι εγωϊσμός. Είναι άμυνα που έχει λόγο ύπαρξης: Ποιος από μας δεν έχει φάει τα μούτρα του προσπαθώντας να ανοιχτεί; Και ποιος δεν έχει χάσει ευκαιρίες ζωής από αυτήν την άμυνα; Μια ακροβασία η ζωή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s