ένα κομματάκι ουρανό …

bmore1.jpg

Όταν ήμουν παιδί, τα καλοκαίρια στο σπίτι του παππού (σε κάποιο μικρό Αιγαιοπελαγίτικο νησί) περίμενα ανυπόμονα να πέσουν όλοι για ύπνο το μεσημέρι. Τότε εγώ καρφωνόμουν στο παράθυρο της κουζίνας να κοιτάζω την απεραντοσύνη της θάλασσας. Ώρες ατέλειωτες …

Κι όταν ένιωθα πως ούτε αυτό μου ήταν αρκετό, έτρεχα να ανεβώ στο μικρό βουναλάκι στην απέναντι πλευρά του όρμου στον οποίο βρισκόταν το σπίτι μας. Κι όταν έφτανα πάνω, έτρεχα προς το μικρό ακρωτήρι με το φάρο και χάζευα στον ορίζοντα την αγκαλιά της θάλασσας να ανταμώνει το γαλανόλευκο ουρανό! Γέμιζα απίστευτη χαρά κι ελπίδα.

Τόσα χρόνια μετά, ακόμη αυτό αποζητώ – φως, χαρά, ελπίδα, ζωή … στα απλά καθημερινά πράγματα, στην οικογένειά μου, στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους … Πολλές φορές δυσκολεύτηκα, αρκετές απογοητεύτηκα, δεν ήταν λίγες εκείνες που πόνεσα. Πάντα, όμως, αποζητούσα ένα κομματάκι ουρανό!

Post Soundtrack: Ry Cooder – Coast of Malabar

 

(photo by Andrey Kuznetsov) 

Advertisements

7 comments

  1. Έχω έναν φίλο που πάντα φοβόταν τη θάλασσα.
    Κάποιος γεράκος του είπε μια μέρα: «Κοιτα την απεραντοσύνη της Θάλασσας. Σαν την αγκαλιά του Θεού!».
    Κι ο φίλος μου αναφώνησε «Ώστε γι΄αυτό τη φοβπαμαι!»

    Άντε να βγάλεις άκρη… 🙂

  2. Αντώνιε, σου έκανα τη χάρη … Το έντυσα και με ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι! Αυτές οι «ζηλευτές αναμνήσεις» ξύπνησαν μέσα μου στη θέα της θάλασσας από ένα παραθύρι κάπου στη Βόρεια Ελλάδα τον περασμένο Γενάρη. Ένα παραθύρι ελπίδας … Ας είναι καλά αυτός που μου τ΄ άνοιξε!

  3. Το χρώμα και το άπειρο, πρέπει να δίνει την αίσθηση της χαράς. Η απελευθέρωση από τα όρια του μικρού μας εαυτού..

    (Η μουσική επιλογή, εξαιρετική! Σαν να αγναντεύουμε και εμείς στο μικρό βουναλάκι στην απέναντι πλευρά..)

  4. Καλημέρα. Μπορώ να σε νιώσω σε πολύ μαγάλο βαθμό για το ατένισμα της θάλασσας εκείνα τα μεσημέρια της παιδικής ηλικίας. Εμένα μου αρκούσε πολλές φορές να την ακούω όταν ήταν φουρτουνιασμένη και γινόταν ένας μικρός χαλασμός στο σπίτι μου από το φόβο μην μπει για άλλη μια φορά μέσα και μας μουσκέψει. Όταν τα κύματα ήταν θεόρατα ακούγαμε στο παλιό δώμα του σπιτιού μας (το οποίο δενέχουμε αλλάξει ακόμη, ευτυχώς) τις ριπές των κυμάτων. Μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι έχω απολαύσει μερικές δεκάδες από τις ωραιότερες νύχτες της ζωής μου μέσα σε τέτοια κοσμοχαλασιά.

  5. Τι μου θύμισες τώρα… Το σπίτι μας είναι 10 βήματα στην κυριολεξία απ΄ τη θάλασσα. Ο ήχος απ΄ το λίκνισμα των βαρκών στη θάλασσα μες τη σιγαλιά της νύχτας … Τα φουρτουνιασμένα κύματα που έγλειφαν τον τοίχο του σπιτιού μας … Βαρκάδα με πανσέληνο με τις κιθάρες παρέα, η θάλασσα λάδι και εμείς να τραγουδάμε στα αστέρια … Και πόσα άλλα υπέροχα! Νάσαι καλά Νίκο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s