Time is like a dream
and now, for a time, you are mine.
Let’s hold fast to the dream
that tastes and sparkles like wine.
Who knows (who knows)
if its real
or just something we’re both dreaming of.
What seems like an interlude now
could be the beginning of love.
Loving you
is a world that’s strange,
so much more than my heart can hold.
Loving you
makes the whole world change
Loving you, I could not grow old.
No, nobody knows
when love will end,
so till then, sweet friend …
Time is like a dream
and now, for a time, you are mine.
Let’s hold fast to the dream
that tastes and sparkles like wine
Who knows (who knows)
if its real
or just something we‘re both dreaming of.
What seems like an interlude now
could be the beginning of love.
What seems like an interlude now
could be the beginning of love.
What seems like an interlude now
could be the beginning of love.
Αφεθείτε στους στίχους, στη μουσική και στη μαγεία των φωνών των Morrissey & Siouxsie …
(photo by Olga Peftleva)
Ιουλίου 20, 2007 σε 10:14 μμ
Μια συζήτηση με ένα φίλο μου ήταν η αφορμή να ανεβάσω αυτό το τραγούδι που τόσο αγαπώ. Επειδή η αγάπη χτίζεται βήμα βήμα και κατακτιέται μέσα από τις απλές, καθημερινές στιγμές με στοργή, καρτερικότητα, ειλικρίνεια και επιμονή. Διαφωνείτε;
Ιουλίου 21, 2007 σε 9:34 πμ
No, nobody knows
when love will end,
so till then, sweet friend …
Ιουλίου 21, 2007 σε 12:46 μμ
όπως και να το κάνεις,στον άνθρωπο,ένα κομμάτι “πάντοτε”,θα υπάρχει…
(όμορφο,πολύ όμορφο τραγούδι)
Ιουλίου 21, 2007 σε 1:38 μμ
είναιπράγματι υπέροχο. Σε ταξιδεύει. Δίνε μας και στο μέλλον τέτοια μικρά διαμαντάκια…
Ιουλίου 21, 2007 σε 2:31 μμ
Καλώς ήρθες αγαπητέ μου φίλε AK! Ελπίζω να περάσατε υπέροχα. Εγώ ετοιμάζομαι για αναχώρηση μεθαύριο Δευτέρα. Δεν κάνετε καμιά βόλτα απ΄ το γνωστό μας στέκι αύριο να ειδωθούμε λίγο πριν φύγω και γω;
Πραγματικά κανείς δεν ξέρει, όχι μόνο πότε η αγάπη τελειώνει, αλλά καλά καλά ούτε πότε ή πώς αρχίζει…
Νάσαι καλά αγαπημένε φίλε μου!
Ιουλίου 21, 2007 σε 2:35 μμ
Ναι Ερμία μου, ένα κομμάτι αγάπης πάντοτε θα υπάρχει (ευτυχώς) στον άνθρωπο και αυτό είναι που μας πάει κάποια βηματάκια πιο μπροστά και μας βοηθά να δούμε τα πάντα γύρω μας λίγο διαφορετικά. Μια πολύ φωτεινή καλημέρα σου στέλνω!
Ιουλίου 21, 2007 σε 2:44 μμ
Καλημέρα φίλε Νίκο απ΄ την όμορφη Νίσυρο. Ελπίζω εσείς εκεί να μη ψηνόσαστε όπως εμείς εδώ. Άντε, νομίζω ότι αυτές τις ημέρες έρχεται Νίσυρο η κοινή μας φίλη.
Τώρα ποιος μιλά για διαμαντάκια; Είναι τόσα πολλά αυτά που εσύ ανακαλύπτεις και τόσο απλόχερα δωρίζεις, που αυτό εδώ είναι κάτι ελάχιστο… Για μένα αυτό το τραγούδι είναι όντως θησαυρός και όπως έγραψα και πιο πάνω ερχόταν συνέχεια στο μυαλό μου κατά τη διάρκεια μιας πραγματικά εκπληκτικής τηλεφωνικής συζήτησης που στρεφόταν γύρω από καθημερινά γεγονότα τα οποία έχουν να κάνουν με ακριβώς αυτό το πράγμα: τη διαδικασία του να μάθεις να αγαπάς.
Σε παλαιότερο κείμενό μου – σχόλιο πάνω στην εκπληκτική παράσταση της Όλιας μας, είχα αναφερθεί και σε ένα κειμενάκι που μιλούσε ακριβώς γι΄ αυτό το πράγμα. Η χθεσινοβραδινή συζήτησή μου και το τραγούδι αυτό μου το έφεραν πάλι στη μνήμη και αν δεν το έχετε δει, σας προτρέπω να το διαβάσετε ΕΔΩ!
Καλή συνέχεια Νίκο στα υπέροχα που κάνεις. Επιφυλάσσομαι να σχολιάσω από Αύγουστο…