μάθημα ζωής

… επειδή “μπορεί να βρισκόμαστε στο δρόμο, αλλά περπατάμε έξω από τη ζωή!”

(photo by Alexander Shurlakov)

“Από πού πρέπει να ξεκινήσει κανείς;” αναρωτιέται η Σπυριδούλα καθώς ακολουθεί γαντζωμένη στο τροχόσπιτο του Μήτσου σε δρόμους, πανηγύρια, πλατείες … ανιχνεύοντας τον εαυτό της και την ίδια τη ζωή…

φυτεύοντας σπόρους για να φυτρώσουν ντομάτες στη μέση της βρώμικης αλάνας

λαχταρώντας ένα σπίτι με πόρτες που κλείνουν κι ανοίγουν

διψώντας να πιει τ΄ όνειρο με μεγάλες γουλιές, κρεμασμένη στ΄ αστέρια

αντλώντας δύναμη απ΄ το βάθος των ματιών του “τρελού” σχοινοβάτη που την κοιτάζουν ολόϊσια στην καρδιά: εκείνου που ως άλλος περιπλανώμενος Χριστός είναι η Αγάπη, μια Αγάπη που φαντάζει “τρελή σχοινοβασία” στο βολεμένο άνθρωπο, μια Αγάπη που δεν αντέχεται, μια Αγάπη που απελευθερώνεται με το θάνατο-σταύρωση του “τρελού”, μια Αγάπη απ΄ την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει τελικά…

Η εκρηκτική και πάντα απρόβλεπτη Όλια Λαζαρίδου παίρνει το δισάκι της, φορτώνει το θέατρο σε ένα τροχόσπιτο και μας ταξιδεύει με τη Σπυριδούλα της, τη δική της “Τζελσομίνα” σε ένα ταξίδι ανθρωπιάς και αγάπης στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών. Βασισμένοι στη θεατρική “Τζελσομίνα” της Pierrette Dupoyet (ηρωίδα του αξέχαστου “La Strada” του Fellini), ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και η Όλια Λαζαρίδου κέντησαν ένα κείμενο απίστευτα παραβολικό, μεστό από μηνύματα ζωής: “να υπάρχω για κάποιον … είμαι ένα πετραδάκι που χρησιμεύει σε κάτι … με το μικρό πετραδάκι στη σκέψη, μπορώ να τ΄ αλλάξω όλα … “

 

Αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση.

Διαβάστε τη συνέντευξη της Όλιας Λαζαρίδου στη Lifο.

Αφεθείτε σε μια γλυκιά ανάμνηση απ΄ τα παλιά με το τραγούδι που ακούγεται στην παράσταση!

Και εξερευνήστε ένα πολύ όμορφο κείμενο που συμπτωματικά δένει τόσο ταιριαστά με το θέμα της παράστασης …

 

Φεύγοντας από την παράσταση, θυμηθείτε να φυλάξετε στις τσέπες σας λίγη αγάπη… Και μη φοβάστε …

όταν αγαπάμε αληθινά, τα όνειρά μας είναι προφυλαγμένα!…

 

Όλια και Βασίλη σας ευχαριστούμε!