οδύνη: αρχ. < θέμα οδ- (+ επίθημα -υν-), ετερομοιωμένη βαθμίδα του ινδοευρωπαϊκού ed- “τρώγω” (βλ. λ. έδ-εσμα). Η σημασιολογική εξέλιξη από την αρχική σημασία “τρώγω” σε αυτήν της οδύνης μπορεί να ερμηνευθεί μεταφορικά ως αποτέλεσμα του ότι ο βαθύς πόνος κατατρώγει εσωτερικά τον άνθρωπο.
ηδονή: αρχ. < ήδομαι “χαίρομαι” (ομόρριζο: αρχ. ανδάνω “ευχαριστώ”)
(Γ. Μπαμπινιώτη: Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα 1998)
“Όποιος αγαπάει λίγο, δίνει λίγο. Όποιος αγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο κι όποιος αγαπάει πάρα πολύ, τι έχει αντάξιο να δώσει; Δίνει τον εαυτό του!”
Η αγάπη εκφράζεται ως σταυρός και ο σταυρός εκφράζεται ως αγάπη. Πρέπει να πονέσει η καρδιά, πρέπει να κλάψει ο άνθρωπος, για να φύγουν τα σύννεφα του εγώ που κρύβουν τον ουρανό του εσύ. Η πονεμένη καρδιά ανοίγεται πιο εύκολα και βλέπει πιο καθαρά. Τα δάκρυα που δεν περιέχουν απελπισία και εγωϊσμό είναι σημάδι πνευματικής υγείας και ευαισθησίας.
Ας ζούμε την ηδονή του μυστηρίου του σταυρού-αγάπης και ας μη βυθιζόμαστε στην οδύνη της απελπισιάς.
“ο εμός έρως εσταύρωται…”
Ακούστε την αξεπέραστη Billie Holiday
στο κλασσικό πια As time goes by!
(photo by L. Zhurbitskaya)
Μαΐου 19, 2007 σε 8:34 πμ
Μεστά νοημάτων τα λόγια σου και τόσο απλές οι αλήθειες τελικά. Αγάπη και πάλι αγάπη. Και πόνος στην καρδιά για κάθε ύπαρξη, ακόμη και για τα άψυχα της δημιουργίας. Αγάπη στον Κτίσαντα.
Μαΐου 19, 2007 σε 11:29 πμ
Ένας διαρκής αγώνας η ζωή φίλε Νικόδημε. Δεν είναι πάντα εύκολο, έτσι δεν είναι; Τουλάχιστον να μην πέφτουμε συχνά στην οδύνη της απελπισιάς, ή να βρίσκουμε τη δύναμη να προχωράμε παραπέρα…
Ευχές για ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!
Μαΐου 19, 2007 σε 1:30 μμ
Είναι δύσκολο, μα όχι ακατόρθωτο να βλέπουμε πάντα -ή έστω σχεδόν πάντα- το ποτήρι μισογεμάτο. Καλό Σαβαβτοκύριακο και σε σένα.
Μαΐου 20, 2007 σε 2:37 μμ
Οδύνη και ηδονή, δυο λέξεις που πιστεύω ότι έχουν στενή σχέση μεταξύ τους.
Μαΐου 20, 2007 σε 9:12 μμ
Όντως υπάρχουν στιγμές που αλληλοπεριχωρούνται…
Καλή εβδομάδα akama!
Μαΐου 20, 2007 σε 11:34 μμ
μικρές μάχες, ένα όμικρον με ένα ήτα και κοίτα “πόλεμο” που προκαλούν στην σκέψη κυρίως.
Μαΐου 21, 2007 σε 4:45 πμ
Μέθεξη η αγάπη…Χαρμολύπη το απόλυτο δώσιμο …
Μα δεν έχω νιώσει πιο “άγιο” συναίσθημα απ’ αυτήν
και πιό “άγριο” από τον έρωτα που την κρύβει…
Μαΐου 21, 2007 σε 6:50 πμ
Ηδονή και Οδύνη. Και τα δύο ορίζουν τη ζωή. Ας αγαπήσουμε την Ηδονή και ας σηκώσουμε την Οδύνη.
Μαΐου 22, 2007 σε 11:23 μμ
Καλή μέρα σε όλους σας. Είναι εκπληκτικό … όλα αυτά που ψηλαφούμε στα τελευταία post, τα έζησα στην παράσταση του “Ηλίθιου” που είδα προχθές! Εξ΄ ου και το επόμενο post…
Μαΐου 23, 2007 σε 8:34 μμ
Πάντα αναμένω πλέον την επόμενη κίνηση του Θεού, μετά από ό,τι παράδοξο μας στέλνει. Ποτέ τα γεγονότα δεν είναι έτσι όπως δείχνουν, αλλά… κρύβουν πάντα κάτι πολύ πιο βαθύ…
Κι ενώ απελπίζεσαι και χάνεις την ψυχραιμία σου, βρίσκεις το καθετί παράλογο, έτσι όπως τουλάχιστον δείχνει να συμβαίνει και να εξελίσσεται,….. τελικά τα πράγματα ίσως δεν είναι έτσι…
Κάθε φορά πιστεύω πως η οδύνη που μας στέλνει με κάτι ξαφνικό, τελικά ίσως αυτή είναι που μας οδηγεί στη λύτρωση…
Και βέβαια το ταξίδι μέσω της οδύνης κρύβει την ηδονή, καθώς και την προσμονή για το καινούργιο και το πιο όμορφο…. που έρχεται στο επόμενο βήμα….
Αρκεί να πιστεύουμε πως θα έρθει και… τότε Εκείνος θα μας ανακουφήσει από την οδύνη…
Μαΐου 23, 2007 σε 9:00 μμ
Πολύ σημαντικές οι σκέψεις σου, αγαπητή Ι. Απλά δεν έχουμε πάντα τη δύναμη να βλέπουμε έτσι τα πράγματα… Αλλά και το να αναγνωρίζουμε την αδυναμία μας, είναι ένα βήμα κι αυτό.