Συνηθίζουμε για κάθε τι που συμβαίνει να καταφερόμαστε εναντίον των άλλων και εναντίον της κοινωνίας. Σε δύσκολες στιγμές λέμε ότι φταίει το σύστημα, το κατεστημένο, η άρρωστη κοινωνία, οι κακοί άνθρωποι. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, προσδίδουμε στην κοινωνία μια απρόσωπη έννοια και την ύπαρξη του κακού τη βλέπουμε έξω από μας…
Το πρόβλημα είναι εσωτερικό. Το κακό που υπάρχει στην κοινωνία είναι αποτέλεσμα των αρρωστημένων προσώπων. Τα αρρωστημένα πρόσωπα αρρωσταίνουν τους κοινωνικούς θεσμούς και οι κοινωνικοί θεσμοί αρρωσταίνουν πιο πολύ τα πρόσωπα.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τόσο η κοινωνία, το σύστημα, το κατεστημένο, όσο ο άνθρωπος – πρόσωπο. Η επιδίωξη να φτιάξουμε την κοινωνία, να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, με την ελπίδα ότι θα βελτιωθεί η ζωή μας, ίσως να κρύβει άγνοια του προβλήματος.
Όταν ανακαλύψουμε το πρόσωπο μέσα μας, όταν έχουμε εσωτερική γαλήνη, τότε δεν μας ενοχλούν τα εξωτερικά ερεθίσματα και με τον τρόπο μας βοηθάμε στην αλλαγή της κοινωνίας. Όταν είμαστε κυριευμένοι από εσωτερική τρικυμία (άραγε, όμως, θέλουμε να την αναγνωρίσουμε όταν υπάρχει;), τότε όλα μας φταίνε. Υποφέρουμε και κάνουμε και τους άλλους να υποφέρουν.
Να δώσουμε προτεραιότητα στο πρόσωπο. Να βιώσουμε την ειρήνη και την αγάπη στις ψυχές μας και τότε θα είμαστε αληθινά κοινωνικοί άνθρωποι, πηγή ειρήνης και βάλσαμο αγάπης για όλον τον κόσμο.
Μήπως, αντί να κοιτάζουμε έξω από το παράθυρο, θα ήταν καλύτερα να δούμε τι υπάρχει ακόμη μέσα;
Αφορμή γι΄ αυτές τις σκέψεις στάθηκαν γεγονότα των τελευταίων ημερών που συζητήθηκαν πολύ έντονα στο χώρο του διαδικτύου και των εφημερίδων.
Πηγή έμπνευσης το κείμενο “for and against the theatres of violence” που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Εκεί ανακάλυψα και το υπέροχο μουσικό κομμάτι του Nick Cave.
Ακούστε το εδώ: Nick Cave – As I sat sadly by her side
Διαβάστε τους στίχους του:
As I sat sadly by her side
At the window, through the glass
She stroked a kitten in her lap
And we watched the world as it fell past
Softly she spoke these words to me
And with brand new eyes, open wide
We pressed our faces to the glass
As I sat sadly by her side
She said, “Father, mother, sister, brother,
Uncle, aunt, nephew, niece,
Soldier, sailor, physician, labourer,
Actor, scientist, mechanic, priest
Earth and moon and sun and stars
Planets and comets with tails blazing
All are there forever falling
Falling lovely and amazing”
Then she smiled and turned to me
And waited for me to reply
Her hair was falling down her shoulders
As I sat sadly by her side
As I sat sadly by her side
The kitten she did gently pass
Over to me and again we pressed
Our different faces to the glass
“That may be very well”, I said
“But watch the one falling in the street
See him gesture to his neighbours
See him trampled beneath their feet
All outward motion connects to nothing
For each is concerned with their immediate need
Witness the man reaching up from the gutter
See the other one stumbling on who can not see”
With trembling hand I turned toward her
And pushed the hair out of her eyes
The kitten jumped back to her lap
As I sat sadly by her side
Then she drew the curtains down
And said, “When will you ever learn
That what happens there beyond the glass
Is simply none of your concern?
God has given you but one heart
You are not a home for the hearts of your brothers
And God does not care for your benevolence
Anymore than he cares for the lack of it in others
Nor does he care for you to sit
At windows in judgement of the world He created
While sorrows pile up around you
Ugly, useless and over-inflated”
At which she turned her head away
Great tears leaping from her eyes
I could not wipe the smile from my face
As I sat sadly by her side
(photo by Gleb Uralov)
