γενέθλια

 

 

Στα μονοπάτια του καημού,
στη γέφυρα του στεναγμού
μ’ έκαν’ η μάνα μου.
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου.

 

Με κουδουνίστρες πλαστικές,
όμορφες και χρωματιστές,
με νανουρίζανε.
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ’ αγαθά
και συμφωνήσανε.

 

Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε.

 

Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να ‘θελα να πω,
μα δεν με νιώσανε.
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε.

 

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα.
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.

 

 

Πάνω σε λάσπες και καρφιά,
στ’ άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα.
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα

 

Μονό το άλφα και το χι
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα.
Γι αυτό το “αχ” και το “γιατί”
όπου βρεθώ μ’ ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα.

 

Έτσι περνούσε ο καιρός
και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα.
Έτυχε να ‘μαι απ’ αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα.

 

Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται;
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος την μοιράζεται;

 

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα.
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.

 

Έτσι ξεκίνησα, λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,

 

άλλα μου δείξανε κι άλλα εγώ αντίκρισα.

 

Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω

 

και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω.

 

 

 

 

Στίχοι: Στέλιος Μπικάκης
Μουσική: Στέλιος Μπικάκης
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Μπικάκης
Άλλες ερμηνείες: Νότης Σφακιανάκης

 

Ακούστε το: Νότης Σφακιανάκης – Γενέθλια

 

 

(photo by Nikolay Katalnikov)

άνθρωπον ουκ έχω …

Σπαρακτική κραυγή αγωνίας για την παρουσία κάποιου ανθρώπου στη ζωή μου.

Φίλος, σύντροφος, απλά άνθρωπος …

Ο καθένας μόνος του για τον εαυτό του. Σε μια απέραντη μεγαλούπολη, κλεισμένος στο ατομικό παλάτι του, στην εξασφαλισμένη δουλείτσα του, με βολεμένη την ατομική του συνείδηση. Ψάχνοντας για το νούμερο ένα.

Δε ξέρω πια τι θα πει άνθρωπος. Έχω γίνει ένα ακόμη άτομο μέσα στη μάζα της κοινωνίας που με περιβάλλει. Ξέχασα πώς είναι να είσαι πρόσωπο, με τα μάτια στραμμένα με στοργή και αγάπη προς τα μάτια του άλλου προσώπου. Αγάπη, συμπόνια, φροντίδα. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Έχω συνηθίσει στο αίμα, στο μίσος, στη βία, και τουλάχιστον στην ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ώστε δεν αισθάνομαι πλέον, έστω κι ασυνείδητα, ασφυξία σ΄ ένα κόσμο πνιγμένο στο παμφάγο εγώ.

Κι όταν ακόμη καταφέρνω εμφανώς να ξεπεράσω τον προσωπικό μου εγωϊσμό (δε βλάπτω κανέναν γύρω μου, προσπαθώ να είμαι καλός και πρόσχαρος, έχω στοιχειώδεις ηθικούς φραγμούς, κάνω και φιλανθρωπίες, κάπου κάπου μπορεί να αποτελέσω και παράδειγμα αυτοθυσίας), με κρατά φυλακισμένο το “δικό μου”. Μπορεί να έχω υπερβεί το δεσμό με τον εαυτό μου ως άτομο, αλλά τότε έρχεται η οικογένειά “μου”. Κι αν δεν είναι η οικογένεια, είναι η ομάδα “μου” ή η χώρα “μου”. Κι αν δεν είναι αυτό, τότε έρχεται η κοινωνική “μου” τάξη, ή το πολιτικό “μου” κόμμα. Το δικό μου, πάντα το δικό μου! Αυτό το “δικό μου” που αντιτίθεται σταθερά σε κάποιο άλλο, που εξ΄ ορισμού είναι ξένο και εχθρικό.

Αλίμονο, ακόμη και η πίστη μου πέφτει στην παγίδα του ναρκισσισμού, όταν ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό της και τις δικές της υποθέσεις. Και ξεγελώ για μια ακόμη φορά τον εαυτό μου γιατί δε θέλω να πιστέψω ότι έχω εγκλωβιστεί πάλι στην ατομικότητά μου, μόνο που αυτή τη φορά μου φαίνεται πιο “ενάρετη” και την εμπιστεύομαι περισσότερο…

Δε ακούει κανείς την κραυγή μου, γιατί δεν έχω πια δύναμη στη φωνή μου. Έμεινα μόνος, γιατί δεν υπήρξα στη ζωή κάποιου άλλου. Γιατί απλά δεν έμαθα να υπάρχω …

 

Post soundrack: Γιώργος Νταλάρας – Ένα τραγούδι για την Ελένη F.

 

(photo by Alexander Shurlakov)