Όταν ήμουν παιδί, τα καλοκαίρια στο σπίτι του παππού (σε κάποιο μικρό Αιγαιοπελαγίτικο νησί) περίμενα ανυπόμονα να πέσουν όλοι για ύπνο το μεσημέρι. Τότε εγώ καρφωνόμουν στο παράθυρο της κουζίνας να κοιτάζω την απεραντοσύνη της θάλασσας. Ώρες ατέλειωτες …
Κι όταν ένιωθα πως ούτε αυτό μου ήταν αρκετό, έτρεχα να ανεβώ στο μικρό βουναλάκι στην απέναντι πλευρά του όρμου στον οποίο βρισκόταν το σπίτι μας. Κι όταν έφτανα πάνω, έτρεχα προς το μικρό ακρωτήρι με το φάρο και χάζευα στον ορίζοντα την αγκαλιά της θάλασσας να ανταμώνει το γαλανόλευκο ουρανό! Γέμιζα απίστευτη χαρά κι ελπίδα.
Τόσα χρόνια μετά, ακόμη αυτό αποζητώ – φως, χαρά, ελπίδα, ζωή … στα απλά καθημερινά πράγματα, στην οικογένειά μου, στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους … Πολλές φορές δυσκολεύτηκα, αρκετές απογοητεύτηκα, δεν ήταν λίγες εκείνες που πόνεσα. Πάντα, όμως, αποζητούσα ένα κομματάκι ουρανό!
Post Soundtrack: Ry Cooder – Coast of Malabar
(photo by Andrey Kuznetsov)
