είπαμε να πετάξουμε και κανένας δεν μπορεί να μας στερήσει τον ουρανό
κάθε πέταγμα και μια πορεία
κάθε πέταγμα και μια ανάβαση
κάθε πέταγμα και ένα άνοιγμα
κάθε πέταγμα μια αχτίδα φωτός
στον ιστό της στάσιμης ζωής μας
φτερούγισμα πέρα απ΄ τη σκοτεινιά του εαυτού μου
προς το απέραντο λευκό του ουρανού,
σ΄ ορίζοντες ελπίδας και προοπτικής,
ξεδίψασμα λαχτάρας για αιώνια αγάπη και ζωή.
Διάβασε: τον “Μικρό Πρίγκηπα” του Antoine de Saint Exupery (και πέταξε μαζί του, γιατί όχι;)
Άκουσε: Secret Garden – You raise me up
(Photos by A. Shurlakov, C. Stepanova, N. Katalnikov, I. Sharova, St. Chabutkin)
Απριλίου 24, 2007 σε 7:44 πμ
Είναι ωραία να μπορείς να πετάς!
έστω και στιγμιαία… πόσο μάλλον αιώνια!
Strofi
Οι εικαστικές σου επιλογές είναι εκπληκτικές
Δένουν όμορφα με τα λόγια σου!
Απριλίου 24, 2007 σε 9:15 πμ
@ Adonios
Σε ευχαριστώ πολύ.
Ναι, είναι υπέροχο να πετάς κι ακόμη πιο όμορφο να μην πετάς μόνος. Και νομίζω πως παρά τα σκαμπανεβάσματα που μας πληγώνουν τα φτερά, ναι, αν το θέλουμε πραγματικά, μπορούμε να πετάμε αιώνια.
Απριλίου 24, 2007 σε 1:44 μμ
Αυτό το πέταγμα εμένα μου θύμισε τον γλάρο Ιωνάθαν. Ούτε που θυμάμαι τι γράφει. Καλή αντάμωση στους ουρανούς
Απριλίου 24, 2007 σε 2:14 μμ
Στροφή να σου μιλήσω καιγια ένα άλλο βιβλίο του Εξυπερύ το κάστρο, ένα εκπληκτικό φιλοσοφικό μυθιστόρημα.
Απριλίου 24, 2007 σε 5:16 μμ
Φίλε immortal αντεύχομαι καλή αντάμωση στους ουρανούς. Απ΄ όσο κατάλαβα σ΄ αρέσει κι εσένα να πετάς!…
Φίλε akama σε ευχαριστώ για την πρόταση. Θα ψάξω να βρω το “Κάστρο”.
Απριλίου 24, 2007 σε 8:32 μμ
Πράγματι εκπληκτικές φωτογραφίες.
Ο Ιωνάθαν απ’ όσο θυμάμαι, έζησε καταστάσεις που ξεπέρασαν ακόμη και τις προσδοκίες του.
Ρε παιδιά πολύ εξοικειωμένοι φαίνεστε με το πέταγμα. Θα μας μάθετε και μας τους κοινούς θνητούς;
Αλήθεια, τι σημαίνει πέταγμα για σας;
Και τι σημαίνει ουρανός;
ΥΓ: Στροφή, πήγα να στην πω και μου βγήκες από δεξιά.
Ευχαριστώ
Απριλίου 24, 2007 σε 9:14 μμ
Η μοναδική εκείνη στιγμή που,μυστικά, ξέρεις πότε έχει έρθει.
Εκείνη η ξεχωριστή στιγμή που ξέρεις ότι πρέπει να τεντώσεις το κορμί σου.
Αυτή την στιγμή, που όλα φαίνονται τόσο σκοτεινά, μα για να υποδεχθούν την πρώτη αχτίδα της καινούργιας ανατολής.
Είναι οι στιγμές που από “χώμα” ξαναγεννιέται ζωή και από την ζωή καταλήγεις πού και πού ξανά στο “χώμα”.
Όταν όμως ,έστω και για μία μοναδική στιγμή ,έχεις γεμίσει τα πνευμόνια σου με την αναπνοή της γαλήνης και της ευτυχίας.
Της πληρότητας και της ικανοποίησης.
Τότε ξέρεις πότε θα έρθει εκείνη η στιγμή για το πέταγμα.
Τίποτα λιγότερο μα και τίποτα περισσότερο, από ένα απλό μα σωστό πότισμα.
Στον κήπο με τα τριαντάφυλλα και όχι σε εκείνο με τα αγκάθια!
Απριλίου 25, 2007 σε 11:40 πμ
Αυτή η στιγμή είναι τόσο ξεχωριστή για τον καθένα μας. Είναι η στιγμή που το ξεραμένο χώμα αναγνωρίζει την ευλογία της δροσιάς στη πρώτη σταγόνα νερού που ξαναπέφτει μετά από καιρό (γιατί όσο κι αν έχει περάσει καιρός, η δροσιά δεν ξεχνιέται, παραμένει αναγνωρίσιμη…). Είναι η στιγμή που, όπως λέει ο nightwhisper, μέσα στο κατασκότεινο δωμάτιο ξεχωρίζει μια χαραματιά φωτός. Και τότε είναι στο χέρι μας αυτή τη χαραματιά να τη μετατρέψουμε σε ολόκληρο παράθυρο ελπίδας και ζωής. Παράθυρο που κάποιες στιγμές μπορεί να ξανακλείσουμε μόνοι μας, αλλά θα υπάρχει πάντα εκεί και θα μπορούμε να το ξανανοίξουμε!
Τα πετάγματα της ζωής μας, φίλε Μυστη-κέ, έχουν και πτώσεις και ανορθώσεις (σαν τους χαρταετούς), αλλά αυτή είναι κι η ομορφιά τους.
Φίλε nightwhisper σε ευχαριστώ για τις υπέροχες εικόνες των σκέψεών σου. Νάσαι καλά.
Απριλίου 25, 2007 σε 4:05 μμ
Φίλε Μυστη-κέ εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου, δεν καταλαβαίνω πώς τέτοια εξοικείωση με το πέταγμα… συγγνώμη strofi και nightwhisper.Μα νομίζω πως ακόμη κι η σκοτεινιά και το γήινο του εαυτού μου μου αρέσει και το αγαπώ και δεν βιάζομαι να το εγκαταλείψω με καμία εκτίναξη προς τα πάνω. Πιστεύω πως κι η μαυρίλα θέλει το χρόνό της κι άλλωστε κι οι σπόροι στο σκοτάδι σχεδιάζουν τους καρπούς τους και τα καλά κρασιά κρίνονται από τα χρόνια στο κελλάρι…
Απριλίου 25, 2007 σε 8:08 μμ
@ deeppurple
Eκπληκτικό… έχεις απόλυτο δίκιο! Αυτό εννοούσα κι εγώ όταν έλεγα ότι τα πετάγματα της ζωής μας έχουν και πτώσεις και ανορθώσεις, κι η ομορφιά τους δε βρίσκεται μόνο στις ανορθώσεις… Άλλωστε αν δεν περάσεις από το σκοτάδι, πώς θα φτάσεις να αναζητήσεις και να εκτιμήσεις το φως; Όλα έχουν το χρόνο τους και την αξία τους κι όλα μας οδηγούν στο να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας με όλες του τις ιδιαιτερότητες και σε όλες του τις εκφάνσεις. Αν δε γίνει αυτό, πώς θα μπορέσουμε να πετάξουμε;
Απριλίου 26, 2007 σε 4:40 μμ
Χαίρομαι που περπάτησα πρώτη μέρα σήμερα στον φροντισμένο χώρο του ιστολογίου σου. Σε ευχαριστώ για τα καλ΄ασου λόγια και το πέρασμά σου από το δικό μου μικρό κήπο της Νισύρου. Εύχομαι να είσαι καλά και να έχεις τη δύναμη να γνωρίζεις νέα πράγματα στην ιστιόσφαιρα. Κι εγώ μόλις 4 μ΄ηνες έχω εδώ…
Απριλίου 26, 2007 σε 5:30 μμ
Ευχαριστώ κι εγώ με τη σειρά μου Νίκο! Ο δικός μου κήπος είναι επίσης νησιώτικος … Νάσαι καλά!