Για της ημέρας τη δουλειά και για το μόχθο της βδομάδας,
φέρνω τους δρόμους πάνω κάτω.
Όπου κοιτάζω κήποι, ανθόκηποι τριγύρω μου ένα σωρό,
περνάω και τους θωρώ σ΄ ολάκερη την πόλη.
Ο ένας φωτεινός κι αμέριμνος με τ΄ ασφοδύλια του,
στον άλλο παίζουν τα παιδάκια,
ο τρίτος λευκός κατάλευκος απ΄ της κερασιάς τ΄ ανθάκια,
κι ο άλλος κατακόκκινος με την ατρακτυλίδα.
Για της ημέρας τη δουλειά και για το μόχθο της βδομάδας,
φέρνω τους δρόμους πάνω κάτω.
Όπου κοιτάζω κήποι, ανθόκηποι τριγύρω μου ένα σωρό,
περνάω και τους θωρώ σ΄ ολάκερη την πόλη.
Ένα γατάκι κι ένας λουλουδιασμένος θάμνος, μια πασχαλιά
νυφούλα λευκοντυμένη και ψηλή.
Και πιο πέρα βυσσινιές τριανταφυλλιές
αναρριχώνται κι ακουμπούν στο γρανιτένιο τοίχο.
Για της ημέρας τη δουλειά και για το μόχθο της βδομάδας,
φέρνω τους δρόμους πάνω κάτω.
Όπου κοιτάζω κήποι, ανθόκηποι τριγύρω μου ένα σωρό,
περνάω και τους θωρώ σ΄ ολάκερη την πόλη.
Έχω διαβεί τους φράχτες σας
δίχως ποτέ να πάρετε είδηση καμιά.
Άνθρωποι εσείς που έχετε κήπους,
δεχθείτε από μένα ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Ποίηση: Agnes Mure Mackenzie, Stornoway – Μετάφραση: Βίκυ Καπλάνη
(από το cd “Ιχνηλάτες του Ιούρα – Δώδεκα τραγούδια των Εβρίδων”)
Το σχέδιο είναι του Charles Rennie Mackintosh.
Post Soundtrack: Ry Cooder – Dunmore Lassies
Απριλίου 22, 2007 σε 11:53 μμ
Στα δύσβατα μονοπάτια της ζωής μου αντλώ δύναμη και φως από τους μυστικούς κήπους των φίλων που με συντροφεύουν.
Απριλίου 23, 2007 σε 7:54 πμ
Όμορφα λόγια για όμορφους κήπους, ανθισμένους.
Ασε τους φίλους σου ν’αντλούν κι απο σένα μυρωδιές και χρώματα, φώς και δύναμη.
Μη φοβηθείς… δε θα μαραθείς ποτέ!
Απριλίου 23, 2007 σε 8:52 πμ
@ Adonios
Έχεις δίκιο. Κάθε άνθρωπος έχει κάτι να δώσει από τον κήπο της ψυχής του – τις δικές του μυρωδιές, τα δικά του χρώματα… Ο μαρασμός έρχεται αν κλειστώ στον εαυτό μου και πάψω να δίνω.
Πώε ήταν το Πάσχα στη Μολυβδοσκέπαστη; (μου ξύπνησες θύμησες από ένα υπέροχο ταξίδι μου εκεί αρκετά χρόνια πίσω…)
Απριλίου 23, 2007 σε 8:56 πμ
Εχεις πάει;
Για μένα είναι ο ανθισμένος “μου” κήπος.
Όταν πηγαίνω εκεί έρχομαι πίσω με ολόφρεσκα λουλούδια…
Δε μπορείς να φανταστείς πόσο όμορφα είναι… Οργανώνω τώρα άδεια για την Πρωτομαγιά μήπως καταφέρω και πάω πάλι.
Απριλίου 23, 2007 σε 8:10 μμ
Για χρόνια πολλά δεν έβρεχε. Και το χώμα ξεράθηκε τόσο που ξέχασε πως κάποτε φιλοξενούσε ρίζες. Κι όταν κάποτε ήρθε η βροχή, το χώμα είχε ξεχάσει να την αναγνωρίζει ως ευλογία. Σαν τη λάσπη, τη νεκρή, δε θυμόταν πώς να απορροφά. Πώς να γεννά ζωή μέσα από ανόργανη ύλη…
Πώς ανασταίνεις έναν κήπο που πέθανε;
Απριλίου 23, 2007 σε 9:13 μμ
@ Adonios
Κάθε φορά που έρχεται στη σκέψη μου η Μολυβδοσκέπαστη, γεμίζω από χαρά και συγκίνηση. Το ωραιότερο ταξίδι μου πλάι στον ωραιότερο άνθρωπο της ζωής μου… Οι εικόνες του είναι βαθιά χαραγμένες στον κήπο της ψυχής μου!
Απριλίου 23, 2007 σε 9:18 μμ
@ Μυστη-κός
Πετάς το ξεραμένο χώμα κι ανανεώνεις τον κήπο σου με νέο, γόνιμο χώμα. Ξαναφυτεύεις καινούργιους σπόρους και κάνεις νέα αρχή… Και δεν περιμένεις πια μόνο τη βροχή, αλλά φροντίζεις εσύ για να μη ξαναξεραθεί!
Απριλίου 23, 2007 σε 9:47 μμ
Κι άμα ΕΙΣΑΙ χώμα; (απ’ την κούραση εννοώ…)
Και πέρα από το λογοπαίγνιο, πάντως, δεν είναι τόσο απλό όσο το παρουσιάζεις αγαπητή strofi. Είναι σα να λες “Είναι απλό: Βγάλε φτερά και πέτα”. Αλλά το να βγάλει κανείς φτερά είναι μια κουβέντα…
Απριλίου 23, 2007 σε 10:17 μμ
@ Μυστη-κός
Κανείς δεν είπε ότι είναι απλό… Αυτό είναι αγώνας ολόκληρης ζωής. Να βρει κανείς τη δύναμη πούχει κρυμμένη μέσα του για να πετάξει. Χμ… μου έδωσες ιδέα!
Απριλίου 24, 2007 σε 7:23 πμ
Μήπως πρέπει να επαναλάβεις το ταξίδι;
Απριλίου 24, 2007 σε 9:11 πμ
@ Αdonios
Είναι στα προσεχή μας σχέδια … Θα το κάνουμε κάποια στιγμή πάλι.