Δειλινό.
Τα τελευταία χρώματα της δύσης χάθηκαν μόλις πριν λίγο πίσω από τον χρυσοφώτιστο Παρθενώνα.
Στη μικρή αυλή, ο ήχος των τελευταίων φύλλων που πέφτουν απ΄ το πλατάνι μας. Πέφτουν αργά πάνω στο κρύο πλακόστρωτο και περιμένουν το απαλό αεράκι να τα φυσήξει λίγο παραπέρα.
Τριγύρω η βουή από τα τελευταία μαγαζιά που κατεβάζουν τα ρολά. Άλλη μια μέρα βιοπάλης τελειώνει. Και γύρω ανέμελος κόσμος, ζευγάρια, νέοι. Πού πάνε όλοι αυτοί; Στριμώχνονται σε κοντινά τραπεζάκια, προσπαθώντας απεγνωσμένα να ακούσουν ο ένας τον άλλον.
Ήχοι πολλοί, ήχοι παράξενοι. Θροϊσματα φύλλων, πλανόδιοι τραγουδιστάδες, θόρυβοι από τα αυτοκίνητα, τσακωμοί, γέλια, σιωπές….
Κι εγώ αναζητώ εσένα. Μες τις βουές της πόλης, στο αδυσώπητο τρεχαλητό της καθημερινότητας, στις σκοτεινιές των λογισμών μου, στην τόλμη των επιλογών μου, στους ψίθυρους της νύχτας, στο χάραμα της μέρας. Χρόνια τώρα … ολάκερη ζωή.
Δεν μπορώ να υπάρξω μόνος, πεθαίνω… Φώτα, χρώματα, μουσικές, ήλιος, βροχή, πόνος, χαρά, στιγμές … σκέψεις, αγωνίες, αισθήματα, θέλω να τα μοιραστώ όλα μαζί σου. Γυρεύω να σε βρω, να σ΄ αγγίξω, να σ΄ αφουγκραστώ. Να μοιραστώ την ηδονή και την οδύνη του οδοιπορικού της ψυχής μου και να σε συντροφεύσω στα δικά σου μονοπάτια.
Καλά μας ταξίδια!
(photo by Pavel Shakulin)
Post Soundtrack: Elli Paspala – Summertime in Prague
