Πέρασαν μόνο δέκα μέρες από κείνη τη βραδιά. Εκείνη τη βραδιά που άνοιξαν διάπλατα οι κλεισμένες πόρτες, εκείνη τη νύχτα που μεμιάς έγινε λαμπρότερη από τη μέρα… Τότε που όλοι μας, γνωστοί και άγνωστοι, γίναμε ένα για λίγα έστω λεπτά της ώρας. Τότε που όλα έμοιαζαν τόσο, μα τόσο διαφορετικά!
Όμως πέρασε πια … η νύχτα αυτή τελείωσε, η γιορτή ολοκληρώθηκε, το φως μοιάζει να χάθηκε. Και εγώ τι; Επιστρέφω πάλι στον κόσμο, κατεβαίνω στη γη, εισέρχομαι ξανά στους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινής μου ζωής, στη ρουτίνα της πραγματικότητάς μου. Όλα είναι τραγικά ίδια λοιπόν; Τίποτα δεν άλλαξε;
Τρέξιμο, ανταγωνισμός, δικαιώματα, οικονομική ανάπτυξη, κοινωνικοί στόχοι, χάος … Τι να λένε τα υπέροχα λόγια αυτής της τόσο διαφορετικής βραδιάς, λοιπόν, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα; Πού είναι η δύναμή τους; Είναι όλα αυτά ένας εφήμερος συναισθηματισμός, ένας ρομαντικός συμβολισμός, ή μήπως ακόμη ένα καλοστημένο παραμύθι;
Βαθιά μέσα μου γνωρίζω καλά πως φταίει ο εαυτός μου που δεν τολμά να κάνει το άνοιγμα. Ο εαυτός μου που κλίνεται σε μια εσωτερική φυγή σ΄ ένα μυστικό εορτασμό που, όμως, καμιά σχέση δεν έχει με το αυθεντικό νόημα και τη χαρά του Πάσχα.
Φοβάμαι να κάνω το πέρασμα.
Φοβάμαι να έρθω σε σχέση με τον άλλον και αρκούμαι στη βιολογική μου ατομικότητα.
Φοβάμαι να γίνω κοινωνός της αγάπης του άλλου και οπλίζομαι με ψυχολογική αυτοάμυνα.
Φοβάμαι να τολμήσω να σταθώ προς τα πάνω …
Είναι δυνατόν το Πάσχα, αυτή η φεγγοβόλα νυχτιά να είναι απλά μια στιγμιαία απόδραση από την πραγματικότητα;
Επιθυμώ να δίνω συνέχεια φως στη γκρίζα πραγματικότητα της καθημερινότητάς μου.
Επιθυμώ να μη στερέψει το πνευματικό μεθύσι εκείνης της βραδιάς.
Επιθυμώ να γεμίζω κάθε ώρα και στιγμή της ζωής μου με εκείνη την ακατανόητη χαρά που είναι ελεύθερη απ΄ τις δεσμεύσεις αυτού του κόσμου, μ΄ αυτή τη χαρά που διαπέρασε τις καρδιές όλων μας εκείνο το διαφορετικό Σαββατόβραδο.
Επιθυμώ να μείνουν για πάντα ανοιχτές οι πόρτες της καρδιάς μου για να φωλιάσει μέσα της η Αγάπη. Η αληθινή αγάπη που ανασταίνεται μόνο μέσα απ΄ τη σταύρωση του εγώ μου, μέσα απ΄ το θάνατο της ατομικής μου αυτάρκειας. Η αγάπη που δεν έχει να κάνει με τη φύση, αλλά με τη σχέση. Η αγάπη που γίνεται τρόπος ύπαρξης και ζωής. Όχι να υπάρχει ο άνθρωπος και επιπλέον ν΄ αγαπά, αλλά να υπάρχει επειδή αγαπά και στο ποσοστό που αγαπά. Τότε μόνο θα μπορώ να υπάρχω… όχι όσο λειτουργούν τα βιολογικά μου κύτταρα, αλλά όσο ατελείωτα διαρκεί ο έρωτάς μου.
Ανάσταση: Ζωή πέρα από χρόνο, χώρο και φθορά.
Είθε για όλους μας!
(photo by Sergey Militsky)
