γενέθλια

 

 

Στα μονοπάτια του καημού,
στη γέφυρα του στεναγμού
μ’ έκαν’ η μάνα μου.
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου.

 

Με κουδουνίστρες πλαστικές,
όμορφες και χρωματιστές,
με νανουρίζανε.
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ’ αγαθά
και συμφωνήσανε.

 

Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε.

 

Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να ‘θελα να πω,
μα δεν με νιώσανε.
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε.

 

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα.
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.

 

 

Πάνω σε λάσπες και καρφιά,
στ’ άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα.
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα

 

Μονό το άλφα και το χι
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα.
Γι αυτό το “αχ” και το “γιατί”
όπου βρεθώ μ’ ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα.

 

Έτσι περνούσε ο καιρός
και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα.
Έτυχε να ‘μαι απ’ αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα.

 

Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται;
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος την μοιράζεται;

 

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα.
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.

 

Έτσι ξεκίνησα, λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,

 

άλλα μου δείξανε κι άλλα εγώ αντίκρισα.

 

Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω

 

και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω.

 

 

 

 

Στίχοι: Στέλιος Μπικάκης
Μουσική: Στέλιος Μπικάκης
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Μπικάκης
Άλλες ερμηνείες: Νότης Σφακιανάκης

 

Ακούστε το: Νότης Σφακιανάκης – Γενέθλια

 

 

(photo by Nikolay Katalnikov)

άνθρωπον ουκ έχω …

Σπαρακτική κραυγή αγωνίας για την παρουσία κάποιου ανθρώπου στη ζωή μου.

Φίλος, σύντροφος, απλά άνθρωπος …

Ο καθένας μόνος του για τον εαυτό του. Σε μια απέραντη μεγαλούπολη, κλεισμένος στο ατομικό παλάτι του, στην εξασφαλισμένη δουλείτσα του, με βολεμένη την ατομική του συνείδηση. Ψάχνοντας για το νούμερο ένα.

Δε ξέρω πια τι θα πει άνθρωπος. Έχω γίνει ένα ακόμη άτομο μέσα στη μάζα της κοινωνίας που με περιβάλλει. Ξέχασα πώς είναι να είσαι πρόσωπο, με τα μάτια στραμμένα με στοργή και αγάπη προς τα μάτια του άλλου προσώπου. Αγάπη, συμπόνια, φροντίδα. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Έχω συνηθίσει στο αίμα, στο μίσος, στη βία, και τουλάχιστον στην ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ώστε δεν αισθάνομαι πλέον, έστω κι ασυνείδητα, ασφυξία σ΄ ένα κόσμο πνιγμένο στο παμφάγο εγώ.

Κι όταν ακόμη καταφέρνω εμφανώς να ξεπεράσω τον προσωπικό μου εγωϊσμό (δε βλάπτω κανέναν γύρω μου, προσπαθώ να είμαι καλός και πρόσχαρος, έχω στοιχειώδεις ηθικούς φραγμούς, κάνω και φιλανθρωπίες, κάπου κάπου μπορεί να αποτελέσω και παράδειγμα αυτοθυσίας), με κρατά φυλακισμένο το “δικό μου”. Μπορεί να έχω υπερβεί το δεσμό με τον εαυτό μου ως άτομο, αλλά τότε έρχεται η οικογένειά “μου”. Κι αν δεν είναι η οικογένεια, είναι η ομάδα “μου” ή η χώρα “μου”. Κι αν δεν είναι αυτό, τότε έρχεται η κοινωνική “μου” τάξη, ή το πολιτικό “μου” κόμμα. Το δικό μου, πάντα το δικό μου! Αυτό το “δικό μου” που αντιτίθεται σταθερά σε κάποιο άλλο, που εξ΄ ορισμού είναι ξένο και εχθρικό.

Αλίμονο, ακόμη και η πίστη μου πέφτει στην παγίδα του ναρκισσισμού, όταν ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό της και τις δικές της υποθέσεις. Και ξεγελώ για μια ακόμη φορά τον εαυτό μου γιατί δε θέλω να πιστέψω ότι έχω εγκλωβιστεί πάλι στην ατομικότητά μου, μόνο που αυτή τη φορά μου φαίνεται πιο “ενάρετη” και την εμπιστεύομαι περισσότερο…

Δε ακούει κανείς την κραυγή μου, γιατί δεν έχω πια δύναμη στη φωνή μου. Έμεινα μόνος, γιατί δεν υπήρξα στη ζωή κάποιου άλλου. Γιατί απλά δεν έμαθα να υπάρχω …

 

Post soundrack: Γιώργος Νταλάρας – Ένα τραγούδι για την Ελένη F.

 

(photo by Alexander Shurlakov)

ένα κομματάκι ουρανό …

Όταν ήμουν παιδί, τα καλοκαίρια στο σπίτι του παππού (σε κάποιο μικρό Αιγαιοπελαγίτικο νησί) περίμενα ανυπόμονα να πέσουν όλοι για ύπνο το μεσημέρι. Τότε εγώ καρφωνόμουν στο παράθυρο της κουζίνας να κοιτάζω την απεραντοσύνη της θάλασσας. Ώρες ατέλειωτες …

Κι όταν ένιωθα πως ούτε αυτό μου ήταν αρκετό, έτρεχα να ανεβώ στο μικρό βουναλάκι στην απέναντι πλευρά του όρμου στον οποίο βρισκόταν το σπίτι μας. Κι όταν έφτανα πάνω, έτρεχα προς το μικρό ακρωτήρι με το φάρο και χάζευα στον ορίζοντα την αγκαλιά της θάλασσας να ανταμώνει το γαλανόλευκο ουρανό! Γέμιζα απίστευτη χαρά κι ελπίδα.

Τόσα χρόνια μετά, ακόμη αυτό αποζητώ – φως, χαρά, ελπίδα, ζωή … στα απλά καθημερινά πράγματα, στην οικογένειά μου, στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους … Πολλές φορές δυσκολεύτηκα, αρκετές απογοητεύτηκα, δεν ήταν λίγες εκείνες που πόνεσα. Πάντα, όμως, αποζητούσα ένα κομματάκι ουρανό!

Post Soundtrack: Ry Cooder – Coast of Malabar

 

(photo by Andrey Kuznetsov) 

λευκό

το πέπλο του χιονιού που σκεπάζει το χειμωνιάτικο σαρκίο της μάνας γης

το γάλα που θηλάζει το μωρό από το μητρικό μαστό για να μεγαλώσει

το φως που περικλείει όλες τις ακτίνες του φάσματος

οι φωτεινές νύχτες του καλοκαιριού στις χώρες του αρκτικού κύκλου

το περιστέρι που πετά προς την ειρήνη και την ελευθερία

το σύμβολο της αγνότητας

η απέραντη αγκαλιά του ουρανού που κλείνει όλους μας μέσα της

η χιονοφεγγόφωτη στολή του βαπτίσματός μας

το φως της Ανάστασης που λαμπυρίζει στις καρδιές μας

 

 

Post Soundrack: Gabriel Yared – Lovers on Balloon

(από την ταινία Map of the Human Heart)

 

(Photo by Alexander Fursov)

βγάλε φτερά και πέτα

είπαμε να πετάξουμε και κανένας δεν μπορεί να μας στερήσει τον ουρανό

κάθε πέταγμα και μια πορεία

κάθε πέταγμα και μια ανάβαση

κάθε πέταγμα και ένα άνοιγμα

κάθε πέταγμα μια αχτίδα φωτός

στον ιστό της στάσιμης ζωής μας

φτερούγισμα πέρα απ΄ τη σκοτεινιά του εαυτού μου

προς το απέραντο λευκό του ουρανού,

σ΄ ορίζοντες ελπίδας και προοπτικής,

ξεδίψασμα λαχτάρας για αιώνια αγάπη και ζωή.

 

Διάβασε: τον “Μικρό Πρίγκηπα” του Antoine de Saint Exupery (και πέταξε μαζί του, γιατί όχι;)

Άκουσε: Secret Garden – You raise me up

 

(Photos by A. Shurlakov, C. Stepanova, N. Katalnikov, I. Sharova, St. Chabutkin)

 

 

 

 

στους ανθρώπους που έχουν κήπους …

Για της ημέρας τη δουλειά και για το μόχθο της βδομάδας,

φέρνω τους δρόμους πάνω κάτω.

Όπου κοιτάζω κήποι, ανθόκηποι τριγύρω μου ένα σωρό,

περνάω και τους θωρώ σ΄ ολάκερη την πόλη.

Ο ένας φωτεινός κι αμέριμνος με τ΄ ασφοδύλια του,

στον άλλο παίζουν τα παιδάκια,

ο τρίτος λευκός κατάλευκος απ΄ της κερασιάς τ΄ ανθάκια,

κι ο άλλος κατακόκκινος με την ατρακτυλίδα.

Για της ημέρας τη δουλειά και για το μόχθο της βδομάδας,

φέρνω τους δρόμους πάνω κάτω.

Όπου κοιτάζω κήποι, ανθόκηποι τριγύρω μου ένα σωρό,

περνάω και τους θωρώ σ΄ ολάκερη την πόλη.

Ένα γατάκι κι ένας λουλουδιασμένος θάμνος, μια πασχαλιά

νυφούλα λευκοντυμένη και ψηλή.

Και πιο πέρα βυσσινιές τριανταφυλλιές

αναρριχώνται κι ακουμπούν στο γρανιτένιο τοίχο.

Για της ημέρας τη δουλειά και για το μόχθο της βδομάδας,

φέρνω τους δρόμους πάνω κάτω.

Όπου κοιτάζω κήποι, ανθόκηποι τριγύρω μου ένα σωρό,

περνάω και τους θωρώ σ΄ ολάκερη την πόλη.

Έχω διαβεί τους φράχτες σας

δίχως ποτέ να πάρετε είδηση καμιά.

Άνθρωποι εσείς που έχετε κήπους,

δεχθείτε από μένα ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Ποίηση: Agnes Mure Mackenzie, Stornoway – Μετάφραση: Βίκυ Καπλάνη

(από το cd “Ιχνηλάτες του Ιούρα – Δώδεκα τραγούδια των Εβρίδων”)

Το σχέδιο είναι του Charles Rennie Mackintosh.

Post Soundtrack: Ry Cooder – Dunmore Lassies

γι΄ αυτά που κρύβουμε μέσα μας

για το μυστικό δωμάτιο της ψυχής μας,

εκεί όπου μεγαλώνουν εικόνες, ιδέες και αισθήματα

σαν ένας μικρός όμορφος κήπος …

 

τα εμά, τα σα: τα ημέτερα

Δειλινό.

Τα τελευταία χρώματα της δύσης χάθηκαν μόλις πριν λίγο πίσω από τον χρυσοφώτιστο Παρθενώνα.

Στη μικρή αυλή, ο ήχος των τελευταίων φύλλων που πέφτουν απ΄ το πλατάνι μας. Πέφτουν αργά πάνω στο κρύο πλακόστρωτο και περιμένουν το απαλό αεράκι να τα φυσήξει λίγο παραπέρα.

Τριγύρω η βουή από τα τελευταία μαγαζιά που κατεβάζουν τα ρολά. Άλλη μια μέρα βιοπάλης τελειώνει. Και γύρω ανέμελος κόσμος, ζευγάρια, νέοι. Πού πάνε όλοι αυτοί; Στριμώχνονται σε κοντινά τραπεζάκια, προσπαθώντας απεγνωσμένα να ακούσουν ο ένας τον άλλον.

Ήχοι πολλοί, ήχοι παράξενοι. Θροϊσματα φύλλων, πλανόδιοι τραγουδιστάδες, θόρυβοι από τα αυτοκίνητα, τσακωμοί, γέλια, σιωπές….

Κι εγώ αναζητώ εσένα. Μες τις βουές της πόλης, στο αδυσώπητο τρεχαλητό της καθημερινότητας, στις σκοτεινιές των λογισμών μου, στην τόλμη των επιλογών μου, στους ψίθυρους της νύχτας, στο χάραμα της μέρας. Χρόνια τώρα … ολάκερη ζωή.

Δεν μπορώ να υπάρξω μόνος, πεθαίνω… Φώτα, χρώματα, μουσικές, ήλιος, βροχή, πόνος, χαρά, στιγμές … σκέψεις, αγωνίες, αισθήματα, θέλω να τα μοιραστώ όλα μαζί σου. Γυρεύω να σε βρω, να σ΄ αγγίξω, να σ΄ αφουγκραστώ. Να μοιραστώ την ηδονή και την οδύνη του οδοιπορικού της ψυχής μου και να σε συντροφεύσω στα δικά σου μονοπάτια.

Καλά μας ταξίδια!

(photo by Pavel Shakulin)

Post Soundtrack: Elli Paspala – Summertime in Prague

μια βραδιά αλλιώτικη απ΄ τις άλλες

Πέρασαν μόνο δέκα μέρες από κείνη τη βραδιά. Εκείνη τη βραδιά που άνοιξαν διάπλατα οι κλεισμένες πόρτες, εκείνη τη νύχτα που μεμιάς έγινε λαμπρότερη από τη μέρα… Τότε που όλοι μας, γνωστοί και άγνωστοι, γίναμε ένα για λίγα έστω λεπτά της ώρας. Τότε που όλα έμοιαζαν τόσο, μα τόσο διαφορετικά!

Όμως πέρασε πια … η νύχτα αυτή τελείωσε, η γιορτή ολοκληρώθηκε, το φως μοιάζει να χάθηκε. Και εγώ τι; Επιστρέφω πάλι στον κόσμο, κατεβαίνω στη γη, εισέρχομαι ξανά στους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινής μου ζωής, στη ρουτίνα της πραγματικότητάς μου. Όλα είναι τραγικά ίδια λοιπόν; Τίποτα δεν άλλαξε;

Τρέξιμο, ανταγωνισμός, δικαιώματα, οικονομική ανάπτυξη, κοινωνικοί στόχοι, χάος … Τι να λένε τα υπέροχα λόγια αυτής της τόσο διαφορετικής βραδιάς, λοιπόν, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα; Πού είναι η δύναμή τους; Είναι όλα αυτά ένας εφήμερος συναισθηματισμός, ένας ρομαντικός συμβολισμός, ή μήπως ακόμη ένα καλοστημένο παραμύθι;

Βαθιά μέσα μου γνωρίζω καλά πως φταίει ο εαυτός μου που δεν τολμά να κάνει το άνοιγμα. Ο εαυτός μου που κλίνεται σε μια εσωτερική φυγή σ΄ ένα μυστικό εορτασμό που, όμως, καμιά σχέση δεν έχει με το αυθεντικό νόημα και τη χαρά του Πάσχα.

Φοβάμαι να κάνω το πέρασμα.

Φοβάμαι να έρθω σε σχέση με τον άλλον και αρκούμαι στη βιολογική μου ατομικότητα.

Φοβάμαι να γίνω κοινωνός της αγάπης του άλλου και οπλίζομαι με ψυχολογική αυτοάμυνα.

Φοβάμαι να τολμήσω να σταθώ προς τα πάνω …

Είναι δυνατόν το Πάσχα, αυτή η φεγγοβόλα νυχτιά να είναι απλά μια στιγμιαία απόδραση από την πραγματικότητα;

Επιθυμώ να δίνω συνέχεια φως στη γκρίζα πραγματικότητα της καθημερινότητάς μου.

Επιθυμώ να μη στερέψει το πνευματικό μεθύσι εκείνης της βραδιάς.

Επιθυμώ να γεμίζω κάθε ώρα και στιγμή της ζωής μου με εκείνη την ακατανόητη χαρά που είναι ελεύθερη απ΄ τις δεσμεύσεις αυτού του κόσμου, μ΄ αυτή τη χαρά που διαπέρασε τις καρδιές όλων μας εκείνο το διαφορετικό Σαββατόβραδο.

Επιθυμώ να μείνουν για πάντα ανοιχτές οι πόρτες της καρδιάς μου για να φωλιάσει μέσα της η Αγάπη. Η αληθινή αγάπη που ανασταίνεται μόνο μέσα απ΄ τη σταύρωση του εγώ μου, μέσα απ΄ το θάνατο της ατομικής μου αυτάρκειας. Η αγάπη που δεν έχει να κάνει με τη φύση, αλλά με τη σχέση. Η αγάπη που γίνεται τρόπος ύπαρξης και ζωής. Όχι να υπάρχει ο άνθρωπος και επιπλέον ν΄ αγαπά, αλλά να υπάρχει επειδή αγαπά και στο ποσοστό που αγαπά. Τότε μόνο θα μπορώ να υπάρχω… όχι όσο λειτουργούν τα βιολογικά μου κύτταρα, αλλά όσο ατελείωτα διαρκεί ο έρωτάς μου.

Ανάσταση: Ζωή πέρα από χρόνο, χώρο και φθορά.

Είθε για όλους μας!

(photo by Sergey Militsky)